جميع فصول : الفصل -الفصل 90

ตอนที่ 81 ไม่กล้าหยุดพัก“ท่านพี่...” หว่านเหยาครางประท้วงในลำคอ ร่างกายของนางสั่นสะท้านด้วยความเสียวซ่านที่แผ่ซ่านไปทั่วกายหว่านเหยาถูกพายุอารมณ์พัดพาจนสิ้นเรี่ยวแรงจะขัดขืนนางบิดเร่าร่างกายไปมาผิวหยกที่ขาวเนียนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่อเพราะแรงปรารถนา น้ำหวานใสเริ่มไหลซึมเอ่อล้นออกมาจากกุหลาบงามที่กำลังเบ่งบานเพื่อรอรับการรุกล้ำ มันไหลรินออกมาเคลือบทับจุดอ่อนไหวจนชุ่มโชก ส่งกลิ่นหอมหวานละมุนคล้ายดอกไม้ป่ายามต้องน้ำค้าง กลิ่นรัญจวนใจนั้นลอยอวลขึ้นมาแตะจมูกหานเจ๋อ กระตุ้นให้แก่นกายชายหนุ่มขยายพองจนปวดหนึบ“ท่านพี่... อื้อ...” นางครางเสียงพร่า แววตาฉ่ำปรือที่มองสบตาหานเจ๋อนั้นเต็มไปด้วยความโหยหา นางจงใจแอ่นอกอิ่มขึ้นเบียดเสียดกับแผงอกกว้างของเขาประหนึ่งจะเชิญชวน พลางขยับสะโพกมนวนเวียนเข้าหาจุดสอดประสานอย่างมีจริตจะก้านที่ทำให้คนมองถึงกับลมหายใจสะดุดหว่านเหยาไม่ได้ปกปิดความต้องการที่พุ่งพล่านอีกต่อไป นางใช้ปลายนิ้วเรียวเล็กลากไล้ไปตามมัดกล้ามเนื้อที่แผ่นหลังของหานเจ๋อ จิกเล็บลงเบาๆ เมื่อเขากระแทกกายลงมาเน้นย้ำที่จุดอ่อนไหว ริมฝีปากอิ่มเผยอออกน้อยๆ เพื่อกอบโกยอากาศพลางส่งเสียง

ตอนที่ 83 ตอบแทน หานเจ๋อที่สัมผัสได้ถึงสายตารักใคร่ที่ถังเหยียนมีต่อภรรยา แววตาของเขาพลันวาวโรจน์ด้วยความไม่พึงใจ เขาโอบเอวหว่านเหยาแน่นขึ้น ไอสังหารจางๆ แผ่ออกมาจากร่างกายที่เปี่ยมไปด้วยพลังหยาง จนถังเหยียนรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง“ที่แท้ก็คุณชายถัง... ข้าหานเจ๋อ ยินดีที่ได้พบ” หานเจ๋อเอ่ยเสียงทุ้มต่ำแต่แฝงด้วยความดุดันแม้หว่านเหยาจะไม่ได้แสดงความอาทรต่อถังเหยียนแม้แต่น้อย ทว่าสตรีในอาภรณ์สีเหลืองนวลกลับไม่คิดปล่อยผ่าน นางเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “พี่หญิง ดูเหมือนว่าพี่เขยจะมีสีหน้าผิดปกตินะเจ้าคะ”สตรีงดงามข้างกายนางแววตาโกรธ นางเรียกบ่าวข้างกายผู้หนึ่งแล้วเอ่ยสั่งการบางอย่างคำสั่งนั้น ทำให้ อนุมู่ถึงกลับหน้าถอดสีทางด้านถังเหยียน เมื่อหันไปเห็นฮูหยินของตนยืนจ้องเขม็งอยู่ไม่ไกล ก็พลันรู้สึกตัวรีบเอ่ยขอตัวแยกออกมาอย่างรวดเร็ว ทุกฝ่ายต่างแยกย้ายกันไปคล้ายเรื่องราวจะจบสิ้นเพียงเท่านี้...แม้หว่านเหยาและหานเจ๋อจะไม่ได้ใส่ อนุมู่ ฉวยโอกาสในช่วงที่ทุกคนเผลอปลีกตัวออกมา นางกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาหว่านเหยาด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ ก่อนจะเรียกขานด้วยเสียงเบา“เหยาเอ๋อร์...”หว่าน

ตอนที่ 85 แฝงตัวท่ามกลางผู้สมัครหลายคนที่เดินเรียงรายเข้ามา ทว่ากลับยังไม่มีผู้ใดที่ทำให้หว่านเหยารู้สึกสะดุดใจ จนกระทั่งบุรุษผู้นี้ก้าวเข้ามา นางจึงปรายตามองด้วยความพินิจเขาเป็นชายวัยกลางคนที่มีรูปร่างสูงโปร่งแต่ดูแข็งแรงมั่นคง อาภรณ์ที่สวมใส่แม้จะดูเก่าและมีรอยปะชุนทว่ากลับสะอาดสะอ้านไร้ที่ติ ใบหน้าซูบตอบเล็กน้อยแต่กลับฉายแววสุขุมนุ่มลึก ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบประหนึ่งบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง มิได้ฉายแววละโมบหรือตื่นตระหนกเหมือนผู้สมัครคนอื่น ๆ ท่วงท่าการเดินและการยืนของเขาดูสำรวมและมีระเบียบวินัยอย่างคนที่เคยผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี แฝงไปด้วยสง่าราศีของคนที่เคยแบกรับภาระหนักหน่วงมาก่อนหว่านเหยาสังเกตเห็นเส้นวาสนาของเขาเป็นสีเทาเข้มที่เริ่มทอประกายแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆเบื้องหลังของบุรุษผู้นี้ทำให้หว่านเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มบางอย่างพอใจ แล้วหันไปพยักหน้าให้หานเจ๋อเพียงเล็กน้อย ชายหนุ่มขยับกายลุกขึ้นด้วยท่าทีองอาจ เดินออกไปแจ้งแก่ผู้สมัครที่เหลืออย่าง“พวกเจ้าที่เหลือกลับไปได้แล้ว เรือนของข้าได้คนตามที่ต้องการแล้ว”หานเจ๋อมิได้เพียงแต่ขับไล่ ทว่าเขายังส่งสัญญาณให้คนสนิทนำ

ตอนที่ 87 สตรีธรรมดาผู้หนึ่งหว่านเหยาหาได้เพียงแต่หยิบยื่นที่พักพิงให้แก่ญาติผู้พี่เพียงลำพังไม่ นางยังมอบหมายให้ มู่ซูเยว่ คอยเป็นหูเป็นตา สืบเสาะหาญาติมิตรในตระกูลที่ยังคงซื่อสัตย์และต้องการความช่วยเหลือจากการล่มสลายของตระกูลมู่ด้วยยามนี้หว่านเหยามีอำนาจลับจากองค์รัชทายาทคอยหนุนหลังอยู่เบื้องหลัง นางจึงหาได้เกรงกลัวว่าจะมีเรื่องราววุ่นวายอันใดตามมาหลอกหลอนนางถึงเรือนชาวนาแห่งนี้ซูเยว่ที่มองผ่านโลกมามากเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี แววตาของนางเต็มไปด้วยความกังวล “เหยาเอ๋อร์... พี่ว่าเราควรช่วยเหลือตามแต่สมควรเป็นครั้งคราวไปเถิด หากแผ่ขยายเมตตาออกไปกว้างขวางเกินไป พี่เกรงว่าความวุ่นวายจะย้อนกลับมาสร้างความเดือดร้อนให้แก่เจ้าได้ในภายหลัง”หว่านเหยาคลี่ยิ้มอย่างใจเย็น แววตาแฝงความเชื่อมั่นในตัวญาติผู้พี่ที่นางเลือกชุบชีวิตใหม่ขึ้นมา “เรื่องนี้ข้ามอบหมายให้ท่านเป็นผู้ตัดสินใจ จัดการตามที่ญาติผู้พี่เห็นสมควรเถอะเจ้าค่ะ”ในขณะนั้นเอง ฉางอัน พ่อบ้านคนใหม่ผู้เคร่งขรึมก็เดินเข้ามารายงานด้วยท่าทีนอบน้อมซูเยว่เมื่อเห็นว่าน่าจะเป็นธุระสำคัญของนายหญิง นางจึงเลี่ยงลุกออกไปอย่างรู้ความหว่านเหยาปรา

บ่ายแสงแดดสาดส่องลงมารำไรกระทบกับหลังคาเรือนหลังใหญ่หลังใหม่ของตระกูลหาน หลังจากที่มู่หว่านเหยาหรือในชาติก่อนคือ นักกายภาพบำบัดสาวยุคใหม่ ได้สร้างชื่อเสียงจนกลายเป็น ‘แม่หมอมู่’ ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังจากการทำนายวาสนาและรักษาโรคภัยจนได้รับเงินทองมากมาย วันนี้เรือนของนางมีแขกพิเศษมาเยือน ใต้เท้าเว่ย ขุนนางท้องถิ่นผู้หนึ่งที่มีอาการเดินกะเผลกและปวดหลังเรื้อรังมานานหลายปี เขาเคยไปหาหมอหลวงและหมอสมุนไพรมาทั่วสารทิศ แต่กลับไม่มีใครรักษาอาการปวดตึงที่สะโพกและขาของเขาได้เลยเมื่อได้ยินกิตติศัพท์ของแม่หมอมู่ว่ามีวิชา‘เปิดลมปราณปลุกเส้นวาสนา’ เขาจึงยอมลดตัวเดินทางมาหาหญิงชาวนาถึงที่เรือน หว่านเหยานั่งสงบนิ่งอยู่หลังโต๊ะไม้ตัวเก่ง แขนเสื้อผ้าป่านเนื้อดีทิ้งตัวลงอย่างงดงาม นัยน์ตาคู่สวยแอบมอง เส้นวาสนาของใต้เท้าเว่ย มันเป็นเส้นสีเทาหนาๆ ที่พันกันรุงรังอยู่บริเวณบั้นเอวไม่ใช่เพราะคุณไสยหรือปีศาจตนใด... แต่มันคืออาการ ‘ออฟฟิศซินโดรม’ และกล้ามเนื้อสะโพกหนีบเส้นประสาทตามหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ! “แม่หมอมู่... อาการของข้าริบหรี่ยิ่งนัก หมอคนอื่นบอกว่าข้าโดนลมปราณอุดตันจนยากจะเยียวย