บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นภรรยาโฉมงามของชาวนา: บทที่ 61 - บทที่ 70

ตอนที่ 60 ไปวันนี้หยางซื่อกวาดสายตามองไปรอบเรือน ราวกับเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้จึงเอ่ยถาม “แล้วนี่หานเจ๋อไม่อยู่เรือนหรือ ข้านึกว่าเขาช่วยช่างก่อสร้างอยู่แถวนี้”หว่านเหยาขยับมือที่นวดให้เบาลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบชวนให้คนฟังรู้สึกสบายใจ“ท่านพี่เข้าไปในเมืองเจ้าค่ะ เห็นว่าอยากจะไปสำนักคุ้มภัยหาอาจารย์สักคนเพื่อเล่าเรียนวรยุทธ์เพิ่มเติมสักหน่อย”หว่านเหยาจงใจเอ่ยเพียงเท่านี้ นางเลือกที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่ตนเองให้หานเจ๋อไปจ้างวานคนจากสำนักคุ้มภัยมาดูแลความปลอดภัยที่บ้าน เพราะเกรงว่าหากบอกความจริงไป หยางซื่อจะตกใจและกังวลจนเกินเหตุว่ามีภัยอันตรายใดกำลังเข้ามาหยางซื่อขมวดคิ้วมุ่นทันทีที่ได้ยิน “เรียนวรยุทธ์หรือ?”นางนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะเปลี่ยนเป็นประกายแห่งความภาคภูมิใจ นางทอดถอนใจแล้วเอ่ยขึ้น“เรียนวรยุทธ์หรือ... อันที่จริงหานเจ๋อเขาก็พละกำลังมหาศาลมาแต่ไหนแต่ไร แรงชายกรรจ์ในหมู่บ้านนี้หาใครเทียบเขาได้ยาก หากได้อาจารย์ดีๆ ช่วยขัดเกลาวรยุทธ์ให้ มีหรือที่เขาจะทำได้ไม่ดี”นางเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวกลับแฝงความขมขื่นเล็กน้อยเมื่อนึกถึ

ตอนที่ 62 เคลิ้ม “โถ่... หน้าตาสะสวยราวกับภาพวาดเช่นนี้ กิริยาก็แช่มช้อยนัก หยางซื่อเอ๋ย เจ้าช่างวาสนาดีเหลือเกินที่ได้ลูกสะใภ้รูปโฉมถึงเพียงนี้”ป้าสะใภ้รองเอ่ยชมไม่ขาดปาก พลางลุกขึ้นขยับเข้ามาดูหน้าหว่านเหยาใกล้ๆ ด้วยความอัศจรรย์ใจหว่านเหยาแย้มรอยยิ้มละมุนอย่างพอเหมาะพอดี นางมิได้แสดงท่าทีลำพองใจในคำชมนั้น ทว่ากลับก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างสำรวมก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ป้าสะใภ้ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ หว่านเหยามิกล้ารับคำชมนั้นหรอกเจ้าค่ะ อันว่ารูปโฉมภายนอกนั้นเป็นเพียงสิ่งที่สวรรค์ประทานมาให้ หาใช่คุณงามความดีที่แท้จริงไม่ ความงดงามที่ยั่งยืนย่อมอยู่ที่การรู้จักหน้าที่และกตัญญูต่อผู้ใหญ่มากกว่าเจ้าค่ะ”คำกล่าวที่เปี่ยมไปด้วยความคิดความอ่านของนาง ทำเอาผู้อาวุโสทั้งสามถึงกับมองหน้ากันด้วยความทึ่ง แม้แต่หยางซื่อเองก็ยังรู้สึกอิ่มเอมใจจนหน้าบานยิ่งกว่าเดิม “วันนี้ที่ข้ามา...” หว่านเหยาเอ่ยต่อพลางหันไปทางฮูหยินผู้เฒ่าหยาง “ข้าตั้งใจจะมาใช้ความรู้เล็กน้อยที่มี ช่วยทะลวงลมปราณให้ท่านยายเจ้าค่ะ เห็นท่านแม่บ่นด้วยความห่วงใยอยู่บ่อยครั้งว่าท่านยายมักปวดเมื่อยเนื้อตัวจนนอ

ตอนที่ 64 เรียบร้อย หานเจ๋อชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปสบตากับหว่านเหยาที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้เขา“ขอบคุณท่านแม่ที่ส่งเสริมครับ”หานเจ๋อเอ่ยเสียงทุ้ม ก่อนจะเดินเข้าไปหาหว่านเหยาแล้วรับตะกร้าจากมือนางมาถือไว้เอง“ลำบากเจ้าแล้วหว่านเหยา” ขณะที่ซูหลิงและหยางซื่อเดินนำเข้าไปในศาลาหานเจ๋อก็ขยับเข้ามาใกล้ภรรยาอีกนิดแล้วกระซิบถาม “ในเมืองวันนี้ข้าจัดการเรื่องที่เจ้าสั่งไว้เรียบร้อยแล้วนะ... แต่เจ้าเถอะ ไปนวดให้ท่านยายจนหมดแรงเช่นนี้ พลังลมปราณของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ต้องการพักผ่อนทันทีเลยหรือไม่”เมื่อได้ยินคำว่า “พักผ่อน” จากปากของสามีที่มาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่จ้องมองมาอย่างลึกซึ้ง หว่านเหยาที่กำลังเหนื่อยล้าพลันรู้สึกเสียวสันหลังวูบขึ้นมาทันทีนางรู้ดีว่าคำนี้ ในความหมายของหานเจ๋อนั้นมีขอบเขตกว้างขวางเกินกว่าการนอนหลับเฉยๆ ไปมากนักยิ่งเห็นสายตาซาบซึ้งใจที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็น “ความหิวโหย” ในทีของเขา นางก็รีบถอยฉากออกไปก้าวหนึ่งพร้อมกับเอ่ยปฏิเสธทันควัน“มะ... ไม่ต้องถึงขนาดนั้นเจ้าค่ะท่านพี่!”หว่านเหยารีบยกระดับมือขึ้นเป็นเชิงปราม ใบหน้าขาวนวลเริ่มขึ้นสีระเ

ตอนที่ 66 ผู้สูงศักดิ์ณ หน้าศาลา บรรยากาศหน้าเรือนคึกคักจนถึงขีดสุด ทว่ากลับดูเป็นระเบียบเรียบร้อย หยางซื่อในวันนี้ดูสง่าผ่าเผยผิดจากวันวาน นางยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตูเรือนด้วยใบหน้าที่แม้จะดูจริงจังแต่ก็แฝงไว้ด้วยความสุภาพ นิ่งขรึมและน่าเกรงขามนางคอยทักทายคนรู้จักที่แวะเวียนมาด้วยความเป็นกันเอง “อ้าว... ท่านป้าหลี่ วันนี้ลมอะไรหอบมาถึงนี่เล่า” หยางซื่อเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวลทว่าเด็ดขาดเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยถามเรื่องอันดับ“ต้องขออภัยจริงๆ เจ้าค่ะท่านป้า วันนี้ลูกสะใภ้ข้านางรับคนได้ไม่มากนัก ลมปราณของนางมีจำกัด หากฝืนทำเกินกำลังจะส่งผลเสีย เอาไว้พรุ่งนี้ท่านค่อยมาใหม่แต่เช้าเถิด ข้าจะกำชับชิงอี้ให้จดชื่อท่านไว้เป็นลำดับต้นๆ เลย...อ่ะ ขอบคุณท่านที่เข้าใจ”สำหรับเหล่าคุณหนูหรือฮูหยินแปลกหน้าที่พยายามจะใช้ฐานะหรือเงินทองเพื่อแทรกคิว หยางซื่อเพียงแต่ประสานมือคารวะอย่างสุภาพแต่ถ้อยคำนั้นกลับชัดเจน“เรียนฮูหยินทุกท่าน โปรดเข้าใจลูกสะใภ้ข้าด้วยเถิด นางมิได้ละโมบในลาภยศ แต่การรักษาด้วยลมปราณนั้นต้องใช้ความประณีตสูง วันละห้าคนคือกฎที่นางตั้งไว้เพื่อรักษาคุ

ตอนที่ 68 รบกวนแล้วหว่านเหยาขยับกายคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม ทว่ากราบทูลด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมั่นคง“ฮองเฮาโปรดเมตตาด้วยเพคะ ต่อให้หม่อมฉันจะมีสิบชีวิต ก็หามีความกล้าไม่ที่จะมากล่าววาจาเหลวใหล ต่อหน้าพระองค์ถึงในวังหลวงเช่นนี้ ทุกถ้อยคำที่หม่อมฉันกราบทูลล้วนกลั่นมาจากความสัตย์จริงทั้งสิ้นเพคะ”ทว่าในขณะที่ใบหน้ายังคงก้มต่ำแสดงความเคารพอย่างสูงสุด ความคิดหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในใจอย่างอดไม่ได้‘ปากก็บอกว่าเรื่องเหลวใหล แต่ถ้าไม่เชื่อจริง มีหรือจะให้คนตามข้าเข้ามาถึงในวังแบบนี้... ช่างเป็นพญาหงส์ที่ปากแข็งเสียจริงนะเพคะ’“ได้...” ฮองเฮาทรงเว้นจังหวะ“หากความเหลวใหลที่เจ้าว่า สามารถทำให้ร่างกายของข้าที่หนักอึ้งราวกับถูกหินทับขยับเขยื้อนได้คล่องแคล่วขึ้นมาได้ ข้าก็ยินดีจะแสร้งเชื่อเรื่องเทพเจ้าของเจ้าดูสักครั้ง”สิ้นสุรเสียง ฮองเฮาทรงขยับวรกายประทับนั่งในท่าที่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย “มาสิ... ลองแสดงให้ข้าดูทีว่า เจ้านั้นมีค่าพอให้ข้าเสียเวลาหรือไม่”หว่านเหยาขยับเข้าไปใกล้พระวรกายด้วยท่วงท่าที่มั่นคงแต่นุ่มนวล นางสังเกตเห็นรอยตึงเครียดจางๆ บริหว่างพระขนงและพระเนตรที่ดูอ่อนล้า ซึ่งเป็นสัญญาณชัดเจน