جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ตอนที่ 70 ยอมรับ หว่านเหยาหยิบทองคำแท่งออกมาส่วนหนึ่งแล้วยื่นให้หยางซื่อที่ยังคงนั่งอ้าปากค้าง “ท่านแม่ เงินนี่ท่านเก็บไว้เถิดเจ้าค่ะ เอาไว้ใช้จ่ายซื้อของกินของใช้ที่ดีขึ้น ต่อไปท่านจะได้ไม่ต้องประหยัด จนลำบากกันเกินไปแล้ว”จากนั้นนางก็หันไปทางผ้าแพรเนื้อนุ่มที่พับอยู่อย่างประณีต นางหยิบผ้าพับสีหวานส่งให้ซูหลิงที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ไม่ไกล “ซูหลิง ผ้าผืนนี้ข้าให้เจ้า เอาไปตัดชุดใหม่เสีย เจ้าช่วยงานข้ามาหลายวัน”“ให้ข้าจริงๆ หรือเจ้าคะพี่สะใภ้” ซูหลิงถามพลางรับผ้าไปกอดไว้ด้วยความปลาบปลื้ม ลำพังแค่ค่าแรงที่ได้ก็นับว่ามากแล้ว แต่นี่กลับได้ผ้าแพรที่แม้แต่เศรษฐีในหมู่บ้านยังหาใส่ได้ยากหยางซื่อมองเงินทองตรงหน้าด้วยความหวั่นเกรง พอได้สตินางรีบยัดกลับเข้ามือหว่านเหยาแล้ว โบกมือปฏิเสธพัลวัน“ข้ารับไว้ไม่ได้...มันมากจนเกินไป”หว่านเหยายัดเงินใส่มือแม่สามีเบา ๆ พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ท่านแม่รับไว้เถิดเจ้าค่ะ นี่เป็นความกตัญญูที่ข้าตั้งใจมอบให้ท่าน ความจริงข้าอยากจะให้ท่านมากกว่านี้ด้วยซ้ำ แต่ทว่าท่านแม่ก็เห็น... ข้ายังจำเป็นต้องใช้เงินอีกส่วนหนึ่งเพื่อสร้างเรือนของเราใหม่ให้ม

ตอนที่ 72 ไม่มีประโยชน์หมอหลวงนั่งข้างเตียงอย่างสำรวมเมื่อมองลอดม่านเห็นเพียง มือเรียวขาวสะอาด ที่ถูกจัดวางออกมาให้ตรวจชีพจร เขาก็ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งผิวพรรณที่ดูละเอียดลออและปลายนิ้วที่ดูหมดจดนั้นทำให้หมอหลวงไม่กล้าแม้แต่จะลงน้ำหนักมือแรงเกินไปความคิดในใจปั่นป่วนว่าสตรีผู้นี้เป็นใครกันแน่ ถึงได้มานอนอยู่ในเขตพระราชฐานชั้นในของรัชทายาทเช่นนี้เขาวางปลายนิ้วลงบนข้อมือของนางอย่างระมัดระวังที่สุด ไม่กล้าแม้แต่จะตรวจส่งเดชตามคำสั่งที่ได้รับกำชับมา ทว่าเมื่อได้สัมผัสชีพจร คิ้วของเขากลับขมวดมุ่น“ชีพจรแผ่วเบาและอ่อนแรงยิ่งนัก... เหมือนถูกสูบพลังวิญญาณออกมาจนแทบเหือดแห้ง” เขากระซิบแผ่วเบากับตัวเองแม้เขาจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของนาง แต่จากระดับการดูแลและสถานที่พักรักษาตัว หมอหลวงเฒ่าย่อมรู้ดีว่านางคือคนสำคัญที่รัชทายาททรงให้ความสำคัญเป็นพิเศษ เขาจึงรีบถอนมือออกอย่างนอบน้อมก่อนจะหันไปสั่งการผู้ช่วยที่รออยู่ด้านนอก“ชีพจรของแม่นางผู้นี้อ่อนแรงเกินไป ร่างกายล้าจนถึงขีดสุด ข้าจะรีบไปเตรียมน้ำแกงบำรุงหัวใจและลมปราณมาโดยด่วน”หว่านเหยาที่ยังอยู่ในห้วงนิทรายังคงมีสีหน้าซีดเซียว แม้ชีพจรจะอ่อน

ตอนที่ 74 ปลายทาง หว่านเหยาซบหน้าพิงไหล่หนา หายใจหอบรินรดซอกคอของสามี ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจนแทบแตกสลายบัดนี้กลับรู้สึกเบาสบายและมีพลังไหลเวียนประหนึ่งได้ชีวิตใหม่ทว่าในขณะที่นางกำลังดื่มด่ำกับความผ่อนคลายหลังจุดสุดยอด นางกลับสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่ยังคงแข็งขืนและคับแน่น แช่อยู่ภายในกายของนางหานเจ๋อยังไปไม่ถึงฝั่งฝัน ทำให้หว่านเหยาเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาฉ่ำปรือที่เต็มไปด้วยความห่วงใย“ท่านพี่... ท่านไม่ทำให้เสร็จหรือเจ้าคะ” นางกระซิบถามเสียงพร่า มือเรียวที่เริ่มมีแรงขยับลูบไล้แผ่นหลังกว้างอย่างปลอบประโลมนางค่อยๆ ผ่อนแรงกอดรั้งที่ลำคอ แล้วเอนกายออกห่างเพียงเล็กน้อย แผ่นหลังบางแอ่นโค้งแล้วก้มมองลงไปยังจุดที่เชื่อมประสานกันตอนนี้สว่างยิ่งนัก ภาพผิวสัมผัสตรงจุดที่เชื่อมต่อนั้น ฉ่ำเยิ้มและมันวาว ไปด้วยหยาดน้ำหวานที่เคลือบชโลมแก่นชายหนุ่มจนขึ้นเงาชัดเจนยามที่นางขยับกายเพียงนิด หยดน้ำใสก็ไหลรินอาบไล้ไปตามโคนขาขาวนวล สะท้อนแสงวูบไหวดูเย้ายวนใจจนยากจะละสายตาหานเจ๋อมองตามสายตาของนางลงไปภาพความแนบแน่นที่เชื่อมโยงคนทั้งสองเข้าด้วยกันทำเอาลมหายใจของเขาติดขัด ความมันวาวของ

ตอนที่ 76 จอมยุทธ์ 1ซูหลิงทอดสายตามองตามหลังหานเจ๋อและหว่านเหยาที่เดินเคียงคู่กันออกไปจนลับตา ก่อนจะหันมาเอ่ยกับมารดาด้วยน้ำเสียงทึ่งในใจ "ท่านแม่ ท่านรู้สึกไหมเจ้าคะ พี่ชายรองร่างกายแข็งแรงขึ้นยิ่งนัก ข้าคิดว่าหากพี่รองไปเป็นทหารในตอนนี้ จะต้องได้ตำแหน่งไม่ต่ำเป็นแน่"หยางซื่อพยักหน้าเห็นพ้องพลางเอ่ยตอบ " ได้ยินมาว่าอาจารย์แต่ละคนที่จ้างมาสอนวรยุทธ์ให้เขาในช่วงนี้ ล้วนแต่บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าหมดความรู้จะสอนพี่ชายเจ้าแล้ว พลังฝีมือของเขารุดหน้าไปไกลเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด" น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเห็นชิงอี้และสาวใช้คนอื่นๆ เดินเลี่ยงออกไปไกลพอสมควร ซูหลิงก็ขยับเข้าไปใกล้พรางกระซิบถามเสียงต่ำด้วยความรู้อยากเห็น "ท่านแม่... ท่านคิดว่า ที่พี่ชายรองเก่งกาจขึ้นรวดเร็วเช่นนี้ เป็นเพราะพี่สะใภ้มอบ 'พลัง' บางอย่างให้พี่ชายหรือไม่เจ้าคะ?"หยางซื่อฉายแววตาครุ่นคิด นึกถึงผิวพรรณที่ดูเปล่งปลั่งผิดปกติของลูกสะใภ้และความองอาจที่เพิ่มขึ้นของลูกชาย ก่อนจะกระซิบตอบเบาๆ "เป็นไปได้... พลังของนางเราไม่อาจเข้าใจ"ซูหลิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นทันที นางขยับเข้าใกล้มาร

ตอนที่ 78 ราชครูบุรุษผู้สูงศักดิ์ ริมฝีปากยกขึ้นบางเบา แววตาที่จดจ้องหานเจ๋อนั้นลึกลับซับซ้อนจนยากจะคาดเดาหว่านเหยาและหานเจ๋อต่างรู้ดีว่าคนผู้นี้มิใช่ขุนนางธรรมดา ท่วงท่าและบารมีที่แผ่ออกมานั้นกดข่มผู้คนจนแทบหายใจไม่ออก“ยอดเยี่ยม... รับมือเงาอัคคีได้ถึงสิบกระบวนท่าโดยไม่เพลี่ยงพล้ำ พรสวรรค์เช่นนี้นับว่าหาได้ยากยิ่ง” น้ำเสียงที่เรียบเฉยแฝงอำนาจเอ่ยชมเชย เว้นจังหวะครู่หนึ่ง แล้วเอ่ย“หานเจ๋อ... เจ้าสนใจจะมาเป็นองครักษ์ข้างกายข้าหรือไม่? ข้าสัญญาว่าตำแหน่งและสิ่งตอบแทนที่เจ้าจะได้รับ จะสูงค่ากว่าที่เจ้าเคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัวนัก”หว่านเหยาที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับใจหายวาบ แม้นางจะไม่รู้ว่าบุรุษเบื้องหน้าคือใคร แต่การได้ "คนผู้นี้" หนุนหลัง ย่อมหมายถึงความปลอดภัยและอำนาจวาสนาที่ใครก็มิอาจรังแกได้นางหันไปมอง ก็เห็นหานเจ๋อประสานมือคารวะด้วยท่วงท่าที่มั่นคง แววตาของเขาไม่มีความละโมบปรากฏอยู่เลย“ขอบพระคุณในความเมตตาของท่านขอรับ... ทว่าผู้น้อยจำต้องขอปฏิเสธวาสนานี้อย่างมิอาจน้อมรับได้”สิ้นคำปฏิเสธ บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยือกจนน่าขนลุก องครักษ์ผู้หนึ่งที่ยืนอารักขาอยู่ใกล้ชิดถึงกับก้า