All Chapters of ขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM): Chapter 31 - Chapter 40

“อืม...ถ้างั้นมึงก็แก้ตัวเลขได้เลย”ไบรอันต์ ตอบกลับเพื่อนรักเมื่อเขาเห็นด้วยและคิดว่ามันสมควรจะต้องเป็นแบบนั้น“งั้นเอาไอแพดมานี้นะสาวน้อย” เซนแย่งปากกาและไอแพคในมือของพริบพราว มาแก้ตัวเลขและรายละเอียดอื่นมาเปลี่ยนใหม่ โดยที่ดวงตากลมโตของพริบพราวจับจ้องแต่ตัวเลขที่จะได้รับ โดยไม่ได้ละสายตาไปมองรายละเอียดอื่นๆ ที่เซนทำการแก้ไขเลยค่าดูแล = 1,000,000 บาท /เดือน “สะ..สิบ..สองล้าน...นะ..ใน...1ปี พราวจะได้เงินถึงสิบสองล้าน!”“ทำไมมันน้อยไปเหรอ...” ไบรอันต์“ไม่น้อยค่ะ ไม่น้อย !โอ้ว มายก๊อตตต พราวว่ามันเยอะมากกก! OMG มันเยอะมากจริงๆ กัน” พริบพราวลนลานรีบหันไปตอบคำถามไบรอันต์“อะไรของเธอ โอ..เอ็ม..จี...” เซนรู้สึกสงสัย ที่พริบพราวพูดแต่คำแปลกๆ ออกมาอย่างคนเสียสติพริบพราว talk…. ฉันเนื้อตัวเต้นด้วยความดีใจเมื่อเห็นตัวเลขที่ตัวเองจะได้รับมาเชยชม เพราะพอลองๆมาคิดดูให้ดี ความบริสุทธิ์ที่มันเสียไปแล้วตั้งหลายครั้ง มันก็คงไม่สามารถเรียกกลับคืนคืนมาได้ ฉะนั้นต่อไป ฉัน! พริบพราว! จะลุยเรียกร้องค่าเสียหายให้พวกเขาชดใช้ให้สาสมเลย เพราะฉันก็จะไม่ยอมโดนเอาเปรียบคนเดียวเหมือนกันนะ แต่จะว่าไปจริงๆคุณค

พรวด..!“อื้อ!!” พริบพราวตื่นเต็มตาพร้อมร้องเสียงหลงเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมรุกล้ำเข้ามาในรูสวาทของเธอเต็มแรง จนหญิงสาวออกแรงดีดดิ้นผงกศีรษะหันหลังกลับมามองก่อนที่ดวงตาสวยจะเบิกกว้างขึ้นสวบๆ สวบๆ“อ๊ะๆ ...คุณไบร์อันต์หยุดนะ ปล่อยพราว!” เมื่อไบรอันต์ชักนิ้วเรียวยาวเข้าออกในรูสวาทของเธอรัวๆ เธอพยายามค้ำยันตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ก็โดนมือหนากระชากไว้ให้ตอนนี้พริบพราวอยู่ในท่าคลานเข่าทำให้มาเฟียหนุ่มจับตัวหญิงสาวได้ถนัดมากขึ้น“มัวมาทำสปา จนลืมนัดผัวเลยเหรอหืมม....”สวบๆ สวบๆ“อื้อออออ อ๊ะๆ อ๊ะๆ มะ..ไม่ๆ ..คะ..พะ...พราว คะ..แค่..” พริบพราวพยายามออกแรงดีดดิ้นอีกครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมือหนาล็อกเข้าที่เอวคอดกิ่วไว้แน่นดั่งคีบเหล็กจนเธอหมดปัญญา“อย่ามาดื้อกับฉัน!”“อึก!!....อื้อ!!....”ทันทีที่หญิงสาวปฏิเสธไบรอันต์ก็เพิ่มนิ้วเรียวยาวใส่เข้าไปอีกนิ้ว จนใบหน้าสวยฟุบลงบนเตียงนุ่ม ด้วยร่างกายที่สั่นเกร็ง ปล่อยให้บันท้ายงอนงามลอยเด่นตรงหน้าของไบรอันต์อย่างจำนนสวบ!! สวบ!!“บะ..เบา...อ๊ะๆๆ อ๊ะๆ จะ..เจ็บ...” เล็บสวยจิกเข้าทีผ้าปู เมื่อมือหนาชักเขาในร่องสวาทอย่างหนักหน่วงไร้ซึ่งความปรานี“หึ..เจ็บหรือเสีย

10นาทีผ่านไป..“อันนี้เงินที่จะให้ไปซื้อพวงมาลัย และเธอก็เหมามาให้หมดเลยนะ เด็กคนนั้นจะได้พาแม่กลับบ้าน” ราวๆ 10นาทีที่รถขับมาจอดเทียบฟุตบาทไบรอันต์ก็ยื่นเงินแบงก์สีเทาจำนวนหนึ่งให้กับพริบพราวพร้อมออกคำสั่ง“.......ขอบคุณนะคะ” พริบพราวนิ่งอึ้งไปช่วงครู่ไม่คิดว่าคนเลือดเย็นแบบเบา จะมีจิตใจเมตตาและรู้เท่าทันความคิดของเธอ เพราะเวลานี้มันเย็นค่ำแล้วพวกเขาควรจะได้กลับบ้านจ๊วฟฟฟ..ทันทีที่พริบพราวพูดจบริมฝีปากบางประกบดูดดึงริมฝีปากหยักของไบรอันต์หนึ่งครั้ง เพื่อเป็นการขอบคุณอย่างสุดซึ้งเพราะว่าตอนนี้เขากำลังตามใจและใส่ใจความรู้สึกของเธอ และการกระทำของเธอนั่นก็ทำให้มาเฟียหนุ่มนิ่งค้างปเช่นเดียวกัน....“นายครับ...คุณพริบพราวลงไปจากรถแล้วนะครับ ผมให้ลูกน้องเราตามไปดูแลแล้ว แต่นายจะไม่ตามลงไปใช่ไหมครับ” แดนที่เห็นเจ้านายตัวเองที่นิ่งอึ้งเหมือนกับคนเหม่อลอย เอ่ยขึ้นถามเพื่อเรียกสติ“อะ...อะไรนะ”“คือคุณพริบพราวลงไปหาเด็กผู้ชายคนนั้นแล้วครับ”“ทำไมมึงไม่บอกกูให้เร็วกว่านี้ว่ะ” ไบรอันต์รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาที่เผลอปล่อยพริบพราวให้เดินข้ามถนนไปกับลูกน้องกันตามลำพัง ก่อนที่เขาจะรีบลงจากรถสาวก้าวเท้าย

“ไม่ได้! / ไม่ให้!” ไบรอันต์ และ เซน ประกาศออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ซึ่งมันสามารถเรียกรอยยิ้มเล็กๆจากมุมปากของมาร์โค ได้“แล้วเธอล่ะไหวไหม...คิดเท่าไหร่?” มาร์โค เสหน้ามองไปยังพริบพราวเพื่อเอ่ยถามเธอแทนอย่างรอฟังคำตอบ“ไม่ค่ะ! พราวไม่ไหว และ พราวก็ไม่ชอบคุณ!” ฉันตอบเสียงดังฟังชัด หน้าตาเขาก็หล่อดีนะแต่จะมาดูถูกฉันแบบนี้ได้ไง คงคิดว่าฉันเห็นแกเงินสินะหึหึ ถึงแม้ว่าความจริงฉันก็เห็นแกเงินนั้นเถอะ แต่เพียงแค่ฉันสูบเงินจากคุณไบรอันต์และคุณเซนสองมาเฟียหนุ่มนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะรวยขนาดไหนแล้ว...“ฮ่าฮ่าฮ่า เป็นไงเด็กกู” เซนระเบิดหัวเราะเยาะเย้ยมาร์โค ที่คงจะมั่นใจในความหล่อและอำนาจเงินของตัวเอง แต่มันคงไม่รู้ว่าเธอนั่นเป็นผู้หญิงที่แปลกเกินกว่าผู้หญิงคนไหนที่มันเคยเจอมา“เหอะ ปากดีซะด้วย..” มาร์โค รู้สึกหน้าชาไม่คิดว่าจะเจอผู้หญิงตอกหน้ากลับมาแบบนี้ โชคดีที่เธอมีเพื่อนสนิททั้งสองคนคอยคุ้มครองอยู่ไว้ ไม่งั้นเธอคงได้หมดลมหายใจและลาจากโลกนี้ไปแล้วแน่ๆ“มึงควรพับเก็บความคิดเหี้xๆ ของมึงไปซะ และเริ่มคุยธุรกิจของเราได้แล้ว” ไบรอันต์รีบเอ่ยตัดบทด้วยความหงุดหงิดใจ“และมึงไม่ต้องถามอะไรอีกแล้ว เพราะเธอ.

1สัปดาห์ต่อมา...@มหาลัยฯT พริบพราวเดินตรงเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกระเป๋าแบรนด์เนมสุดหรู ที่เมื่อวานเธอพึ่งออดอ้อนมาเฟียหนุ่มอย่างเซนให้ซื้อกระเป๋าใบนี้มาให้กับเธอ และแว่นตากันแดดแสนแพงที่ไบรอันต์ก็เปย์เธอมาด้วยเช่นเดียวกัน เพราะตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมามาเฟียหนุ่มทั้งสองคนก็วนเวียนอยู่กับเธอเสมอหญิงสาวเดินเข้าไปสบทบกับกลุ่มของเพื่อนรักอย่างวาโยและคิวที่ไม่ได้เจอกันตลอด1สัปดาห์ ด้วยท่าทางเฉิดฉายและสง่างามตามแบบฉบับสาวมั่นอย่างเธอ“อีพราว มึงใส่แว่นดำมาทำไม อย่าบอกนะว่าความแรดของมึงขึ้นตาจนตาบอด” วาโย“อีผี!! ตาบอดปากแกสิฉันไม่ได้เป็นเบาหวานนะ!” พริบพราวรีบตอบโต้กลับวาโยออกไป พร้อมถอดแว่นกันแดดแบรนด์หรูมาเหน็บที่เสื้อนักศึกษาอย่างทะนุถนอม“ฮ่าๆ ฮ่าๆ / ฮ่าๆ ฮ่าๆ” วาโยและคิวระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังกับคำตอบของพริบพราว ที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ“ฮ่าๆ ก็กูไม่รู้อะ เห็นมึงเดินหน้าเชิดๆ แขนงอๆง่อยๆ แขวนกระเป๋ามา ถ้ามึงมีแก้วสักใบ ไมค์และลำโพงอีกสักเครื่องก็ใช่เลย”“ฉันไม่ใช่ขอทานร้องเพลงตามร้านหมูกระทะนะ!! เอ๊ะยังอีก!!” พริบพราวขึ้นเสียงดังใส่“ฮ่าๆ ฮ่าๆ / ฮ่าๆ ฮ่าๆ”“พวกแกหยุดหัวเราะเลยนะ นี่ฉัน