Semua Bab ขยี้รัก มาเฟีย 3P NC25+ (SM): Bab 11 - Bab 20

ติ้ง!  ‘ชั้น35’“อ๊ะ ปล่อยพราวนะ พราวบอกจะกลับไง” พริบพราวพยายามแกะมือหนาที่ดึงแขนเล็กของเธอไว้“ได้ไงพี่ยังไม่ได้ลองชิมพราว...เลยนะครับ ฮ่าๆ”“นี่ปล่อยนะไอ้บ้า ไอ้ชั่วปล่อยฉันนะ” พริบพราวพ่นคำด่า เธอพยายามรั้งตัวเองไม่ให้ไปตามแรงกระชากของตั้ม แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอก็สู้ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้“อะไรกัน น้องพราวผู้แสนเรียบร้อยของพี่”“นี่ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงเรียบร้อยนะ ฉันแอ๊บเข้าใจไหม ว่าฉันแอ๊บ!”“เสียงดังจังว่ะ!” “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ไอ้ผู้ชายคนนี้มันจะฉุดฉัน!” พริบพราวหันไปมองผู้ชายที่เปิดประตูออกมา เธอจึงรีบตะโกนขอความช่วยเหลือตามสัญญาณติญาณ ‘ในที่สุดก็จะมีคนมาช่วยฉันแล้ว...’ “โอ๊ย! ไอ้ตั้มนี่มึงทำไก่ตื่นเหรอ” แน็คชายหนุ่มซึ่งเป็นความหวังของพริบพราวเอ่ยถามตั้มด้วยสรรพนามอย่างสนิทสนม“เออสิมึง คนนี้แม่งฉลาดไม่ได้โง่ๆ ใสๆ อย่างที่กูคิด” ตั้มตอบกลับเพื่อนชายออกไปตามความคิดของตัวเอง“เอ๊ะ นี่พวกแกพูดอะไรกัน น

“นี่อย่ามาเงียบแบบนี้นะ ถึงพราวจะเป็นผู้หญิงที่สวยและแซ่บมาก แต่พราวก็ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าหรือง่ายๆ ที่จะมาพรากความบริสุทธิ์ไปได้นะ!” เมื่อได้รับแต่ความเงียบกลับมาพริบพราวจึงพูดร่ายยาวตามความรู้สึกนึกคิดของตัวเองด้วยความขุ่นเคือง“....../.....”“พราวรู้นะคะ ว่าความสวยของพราวทำให้คุณสองคนจะต้องแย่งกัน แต่ช่วยเข้าหาพราวดีๆ หน่อยได้ไหม ไม่ใช่คนโรคจิตแบบนี้ ละ..และ...”“พูดจบรึยัง!” ไบรอันต์เอ่ยแทรกเสียงเข้มด้วยความหงุดหงิด“อะ..อะไรคะนี่พราวยังพูดไม่จบเลยนะ และเมื่อกี้พวกคุณได้ฟังที่พราวที่พูดบ้างไหม”“ไร้สาระ / เสียเวลา” ไบรอันต์และเซนพูดพร้อมกันอย่างไม่ต้องคิด“นี่!” พริบพราว“หึ เสียเวลาจริง” เซนกล่าวย้ำ“อ๊ะ! คุณเซนจะทำอะไรคะ หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ ยะ..อย่านะ กรี๊ดดดดดดดดด” พริบพราวที่เห็นเซนก้าวขึ้นมาบนเตียง หมายจะตรงมายังเธอก็รีบตั้งท่าจะลุกหนีออกจากเตียง แต่ก็ช้ากว่าไบรอันต์ที่คว้าเอวคอดเล็กของเธอไว้ทัน“กรี๊ดดดดดดดดดดด”“หึ จะไปไหน” ไบรอันต์คว้าตัวหญิงสาวมานั่งลงบนตักได้สำเร็จ โดยที่พริบพราวพยายามดิ้นหนี“กรี๊ดดดด ปล่อยนะ!” พริบพราวกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเซนจับข้อเท้าของเธอไว

“มึงทำอะไรเพื่อนกู!”วาโยที่เห็นน้ำตาพริบพราวไหลเป็นสายรีบปรี่เข้าไปกระชากคอเสื้อชายชุดดำที่ยืนอยู่ข้างกายพริบพราวอย่าเอาเรื่องแกร๊ก! แกร๊ก!แกร๊ก!“กรี๊ดดดดดด” / ”ปืน!! / ”เชี่ย!!! /”เฮ้ย!”“มึงเอามือสกปรกออกจากเสื้อกูเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากสมองปลิว”“อึก...ไอ้โยแกปล่อยเสื้อคุณมิกซ์นะ เขาเป็นคนดีเขามาช่วยฉัน / คุณมิกซ์ช่วยบอกลูกน้องลดปืนลงได้ไหมคะ เพื่อนพราวแค่เข้าใจผิดเฉยๆ ” วาโยรีบปล่อยมือออกจากคอเสื้อเช่นเดียวกับมิกซ์ที่ออกคำสั่งให้ลูกน้องทุกคนลดปืนลง“ช่วยมึง? หมายความว่ายังไง” วาโยรีบเอ่ยถามพริบพราวด้วยความสงสัย“คือไอ้พี่ตั้มกับเพื่อนของมันจะขมขื่นฉัน และพอดี....คุณๆ เขามาช่วยฉันไว้ทัน”“คุณๆ?”“เออ..เรื่องมันยาวมากแก เดี๋ยวฉันค่อยเล่าได้ไหมตอนนี้ฉันอยากกลับห้องแล้ว”“เออๆ งั้นไปเดี๋ยวกูไปส่งมึงเอง / กลับบ้านกันพราว”“เอ่อ...คุณมิกซ์ค่ะ พราวขอกลับบ้านกับเพื่อนนะคะ ขอบคุณทุกคนมากที่มาช่วยพราว” พริบพราวเอ่ยเสียงขอร้องอย่างประนีประนอมพร้อมก้มหัวให้ชายชุดดำทุกคนด้วยความซึ้งใจ“งั้นผมขอโทรหานายก่อนนะครับ ว่าจะอนุญาตไหม”“เอ่อ...” พริบพราวและเพื่อนคนอื่นๆ มองดูการกระทำของมิกซ์อย่างรู้สึก

@อีกด้าน “ที่นี่เขาบริการดีเน๊าะ” พริบพราวยกแก้วไวน์ขึ้นมาดื่มเป็นระยะ เธอเอ่ยชมสถานที่เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเธอได้มานั่งดื่มในชั้นVIP“อืม...บริการดีจริง มีเด็กเสิร์ฟขยันเทไวน์ให้แกขนาดนี้” มิลินเหลือบตามองเด็กเสิร์ฟสาวที่ค่อยบริการพวกเธอทั้งสองคนไม่ห่าง“ฮ่าๆ อร่อยมากๆๆๆ ฉันชอบ~” พริบพรามชมเปาะ เพราะเธอรู้สึกถูกใจน้ำมึนเมาที่อยู่ตรงหน้าเป็นอย่างมาก“จ้า....คุณหนูพริบพราว ก็กินอย่าเยอะไปแล้วกัน ฉันคนเดียวแบกแกไม่ไหวหรอกนะ”“ระดับพริบพราวแล้ว เดี๋ยวหาผู้ชายช่วยแบกกลับ”“ฮ่าๆ ยังไม่เข็ดอีกเหรอแก”“นี่!อย่ามารือฟื้นนะยัยลิน แกไม่ต้องห่วงฉันหรอก เพราะฉันน่ะเข้ามาอย่างหงส์และจะกลับไปอย่างหมา ฮ่าๆๆๆ”“ฮ่าๆ ฉันว่าแกเมาแล้วล่ะ” มิลินมองพริบพราวหัวเราะรวนดวงตาที่ฉ่ำหวาน“นิส..นุง” เธอตอบเพื่อนสาวกลับไปตามความจริงอย่างกวนๆ“เอ่อ..แต่จะว่าไป รถยนต์ของวาโยกับคิวทำไมถึงโดนชนพร้อมกันได้นะ”“นั่นสิ...หมดสนุกเลย ฉันเลยต้องนั่งเก็บกวาดไวน์ราคาดีให้กับพวกมันเนี่ย แต่จะคิดๆ ไปก็แปลกอยู่เหมือนกันนะ เฮ้อ...สงสัยต้องเอาทะเบียนรถไปตีเลขหวยหน่อยแล้ว”“ฮ่าๆ ความคิดแกนี้นะ ฉันนี้ยกนิ้วให้เลย”“นิ้วโป้งเห

“ไอ้!...”งับ! / งับ!“อื้อออออ เจ็บ!!” ริมฝีปากหยักของไบรอันต์และเซนกัดเข้ามาที่ยอดปทุมของพริบพราวอย่างแรงจนเธอรู้สึกเจ็บ ก่อนที่มาเฟียหนุ่มทั้งสองคนจะส่งลิ้นร้อนตวัดเลียเม็ดทับทิบของฉันอย่างหื่นกระหายโดยที่หญิงสาวไม่ได้ให้ความร่วมมือเลย“อึก..อ๊า..ปะ...ปล่อย..” พริบพราวพยายามสกัดกั้นเสียงน่าอายไว้ เมื่อร่างกายของเธอมันกำลังตอบสนองสิ่งเร้าได้เป็นอย่างดีขาเรียวสวยทั้งสองข้างถูกแยกออกจากกันด้วยต้นขาใหญ่ของเซน ก่อนที่เขาจะลากฝ่ามือหนาลงไปทักทายกลีบแคมอวบเบาๆ แล้วใช้นิ้วแยกตรงกลาง ก่อนจะแปรเปลี่ยนออกแรงบดขยี้กลีบนั้นอย่างแรงจนมันบิดเบี้ยว“อือ!! เจ็บนะไอ้บ้าเซน” พริบพราวดิ้นพล่านเมื่อนิ้วแกร่ง พยายามจะแทรกนิ้วเข้าไปสำรวจในช่องทางรักเธอ“อย่าดิ้น!!” เซนผละใบหน้าออกจากเต้าอวบใหญ่ มือหนาพยายามแหกขาเรียวสวยออกว้าง ตั้งท่าจะแทรกนิ้วร้ายเข้าไปในรูสวาทที่คับแคบ“ปล่อยนะไอ้โรคจิต อื้ออออ!!!” เซนประกบริมฝีปากหยักลงไปแนบชิดกับปากเล็กที่พ่นคำด่าออกมาไม่หยุด เรียวลิ้นสากตวัดเรียวลิ้นเล็กอย่างหื่นกระหายราวกับกำลังทำโทษไบรอันต์ผละใบหน้าหล่อออกจากเต้านมใหญ่ และใช้มือหนาล้วงไปจับใต้รักแร้ของหญิงสาวให้ล