All Chapters of ทาสรักนายหัวเถื่อน: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่ออยู่บนรถตามลำพังกับชารียาแล้วภาวิณีก็กรีดร้องออกมาทำให้ผู้เป็นพี่สะใภ้รู้สึกอึดอัดและลำบากใจเป็นอย่างมาก“ณีใจเย็นๆ นะ”“พี่ชารียาไม่ได้ช่วยอะไรเลย ไหนบอกจะช่วยณีไงคะ”“จะให้พี่ช่วยอะไรล่ะ” ชารียาถามอย่างระมัดระวัง เธอขับรถอยู่ไม่อยากเสียสมาธิกับเรื่องแบบนี้“อย่างน้อยพี่ก็ไม่ควรไปพูดดีกับมัน”“ณีฟังนะ ถ้าพี่ตั้งแง่กับแก้ว คิดว่าพี่กับณีจะได้ไปเหยียบที่บ้านหลังนั้นอีกไหม คิดดูดีๆ สิ อย่างน้อยถ้าณีทำดีกับแก้วก็ยังจะมีโอกาสได้อยู่ใกล้พี่ชารุกมากขึ้นแบบนี้จะดีกว่าไม่ใช่เหรอ” ชารียาพยายามหาเรื่องมาหว่านล้อมเธอให้สงบลงรู้ว่าการทำอย่างนี้มันผิดแต่มันก็เป็นการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้า ถ้าไม่อย่างนั้นภาวิณีก็คงจะโวยวายไม่มีที่สิ้นสุด แต่ก่อนนี้ภาวิณีแค่เอาแต่ใจและน่ารำคาญ แต่ตอนนี้ที่มีกุสุมามาแสดงตัวเป็นคนรักของชารุก เธอก็กลายเป็นคนที่อารมณ์ร้ายหากภาวิณียังคงก่อปัญหาแบบนี้ เธอกับภาคินก็คงต้องมีปัญหากันแน่ เพราะคนนอกอย่างภาวิณีนั่นแหละคือมือที่สามที่จะทำให้เธอกับสามีต้องผิดใจกัน“จริงสิ ถ้าเราทำดีกับผู้หญิงคนนั้นเราก็จะสามารถเข้าใกล้พี่ชารุกได้สะดวก” ภาวิณีเริ่มฟังในสิ่งที่พี่สะใภ้พูด แล้วนึ

ภาคินอ่านข้อเสนอที่ชารุกส่งมาให้น้องสาวฟัง ภาวิณีกรีดร้องลั่นห้องด้วยความไม่พอใจ“ให้ทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับ ไม่ให้ไปหาที่บ้านในเรื่องส่วนตัว ไม่ให้ใช้สิทธิ์ความเป็นญาติ นี่มันอะไรกัน ทำแบบนี้ถ้าณีไปทำงานที่นั่นก็หมายความว่าไม่มีโอกาสใกล้ชิดพี่ชารุกน่ะสิ” ภาวิณีพูดด้วยความไม่พอใจ มองหาชารียาเพื่อที่จะเล่นงานพี่สะใภ้“ไม่ต้องมองหาเมียพี่ เขาช่วยเธอไม่ได้หรอกนะณี ถ้ารับข้อเสนอนี้ไม่ได้ก็ทำงานอยู่ที่นี่ต่อ หรือถ้าไม่อย่างนั้นก็กลับไปอยู่บ้านกับพ่อแม่ พี่จะให้เงินก้อนหนึ่งกลับไปตั้งตัว” ภาคินบอกน้องสาวเสียงกร้าว รู้ว่าเธอคงเตรียมโวยวายกับชารียา จึงให้เธอออกไปทำงานที่รีสอร์ตก่อน แล้วอยู่คุยกับภาวิณีตามลำพังชารุกได้จัดให้เธออยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการรีสอร์ตเพราะว่าที่นั่นไม่มีตำแหน่งให้เธอแทรกเข้าไปได้เลย เขาจึงให้เธอได้ทำงานแค่ในตำแหน่งนี้ แล้วตำแหน่งนี้ก็ไม่มีหน้าที่ที่จะต้องมาพบกับเขาโดยตรงจึงทำให้ภาวิณีนั้นเจ็บใจเป็นอย่างมาก“อะไรกันให้ณีไปทำงานที่นั่น แต่ให้เป็นแค่ผู้ช่วยผู้จัดการแผนกต้อนรับแค่นั้น แบบนี้ก็เท่ากับลดตำแหน่งของณีชัดๆ”“ก็ที่นั่นไม่มีตำแหน่งที่ณีต้อง

ในตอนดึกที่ชารุกกำลังวางมือจากเอกสารของเขาแล้วเตรียมตัวจะเข้านอน กุสุมาที่รอถามข้อสงสัยกับเขาอยู่จึงรีบขยับมากอดเขาเอาไว้เพื่อเอาใจให้เขาอารมณ์ดีก่อนจะถามออกไปทุกครั้งหลังจากที่เจอหน้าอัญรัตน์ ชารุกมักจะดูหงุดหงิดเสมอ ประกอบกับวันนี้เขาดูยุ่งกับงานจึงไม่เห็นรอยยิ้มของเขาเลย“คุณจะไปงานวันเกิดของพ่อคุณอัญคนเดียวใช่ไหมคะ”“ถามทำไม” เขาถามเธอเสียงเรียบ“คืองานนี้คนมีอิทธิพลน่าจะเยอะ แก้วว่ามันดูน่ากลัวยังไงไม่รู้แก้วเลยกังวลว่าคุณจะพาแก้วไปด้วยหรือเปล่า” เธอบอกเขาตามตรง“ตอนแรกผมก็ว่าจะไม่เอาคุณไปด้วยหรอก แต่พอได้ยินอย่างนี้พาคุณไปด้วยก็ดีเหมือนกันจะได้ให้คนในงานรู้ว่าผมมีคนรักแล้ว”“ที่คุณบอกว่าคุณทำอะไรก็เต็มที่และจริงจังทุกอย่าง ฉันก็ไม่คิดเลยนะคะว่าจะถึงขั้นให้ทุกคนเข้าใจว่าฉันเป็นคนรักของคุณอย่างแนบเนียนขนาดนี้ นึกว่าแค่ให้คนใกล้ตัวและคนที่รีสอร์ตเข้าใจผิดก็เท่านั้น” เธอพลั้งปากบ่นในสิ่งที่ตนคิดออกไปทำให้ชารุกนั้นนิ่งไม่พูดอะไร กุสุมาจึงรู้ตัวว่าตนเองอาจพูดอะไรไม่เข้าหูเขาเธอจึงนิ่งบ้าง“ผมซื้อตัวคุณมา ผมมีสิทธิ์จะทำอะไรกับคุณก็ได้ อย่าคิดว่าการที่ผมนอนกอดคุณมันจะทำให้ผมพิศวาสอะไรค

เมื่อกุสุมาตามชารุกกลับมาที่ห้องทำงานก็สังเกตอาการของเขา เป็นไปตามคาดทุกครั้งที่เจอกับอัญรัตน์แล้วเขาจะดูหงุดหงิด เธอจึงได้แต่เงียบแล้วก้มหน้าทำงานในส่วนของตัวเองไปหลังจากนั้นไม่นานก็ถึงเวลาพักกลางวัน อิงอรเคาะประตูห้องสามครั้งรอสักพักก็เปิดประตูเข้ามา“นายหัวจะรับอาหารในห้องหรือว่าจะออกไปทานข้างนอกคะ” เธอเข้ามาถามเจ้านายหนุ่มตามหน้าที่ของตนเอง“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าถ้าผมไม่อนุญาตอย่าพรวดพราดเปิดเข้ามาแบบนี้”อิงอรมองกุสุมาแล้วได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วก้มหน้านิ่งรอฟังคำสั่งของเขา“ผมจะออกไปทานข้างนอก”“ค่ะ” อิงอรรับปากแล้วก็ออกจากห้องไป กุสุมาจึงรีบเก็บแฟ้มออกจากโต๊ะเก็บกระเป๋าเตรียมพร้อมที่จะออกไปกับเขา“เราจะไปทานที่ไหนดีคะ” เธอถามเขาเสียงนุ่ม“คุณเลือกมาเลยก็แล้วกัน” เขาบอกด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด“ฉันกลัวเลือกไม่ถูกใจคุณค่ะ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าคะ” หญิงสาวพยายามใจดีสู้เสือถามเขาออกไป“ผมบอกว่าตามใจคุณก็คือตามใจคุณ”“ถ้าอย่างนั้นเราออกไปทานอาหารที่ริมหาดแถวนี้ดีไหมคะตั้งแต่แก้วมาอยู่ที่นี่ยังไม่ได้ทานอาหารทะเลเลย อยู่ใกล้ทะเลแท้ๆ” เธอพยายามทำตัวสดใสเพื่อที่จะให้เขาอารมณ์ดีไ

ในงานฉลองวันเกิดครบรอบหกสิบปีของกฤษณะ คนมาร่วมงานในครั้งนี้มากกว่าร้อยคน งานถูกจัดขึ้นที่อู่รถโดยสารของเขา เป็นโต๊ะจีนธรรมดาจำนวนเพียงยี่สิบกว่าโต๊ะ แต่คนที่มาร่วมงานนั้นไม่ธรรมดาเลยสักนิด“แก้วอุตส่าห์เลือกชุดที่ดูไฮโซมา ไม่รู้เลยว่าบ้านของคุณอัญจะเป็นอู่รถโดยสารและจัดงานเรียบง่ายแบบนี้” กุสุมากระซิบบอกเขาด้วยความรู้สึกที่ประหม่าน้อย เมื่อเห็นสถานที่จัดงานนั้นดูธรรมดา“พ่อของอัญเป็นผู้กว้างขวางในแถบนี้ ฐานะก็ปานกลางไม่ได้ร่ำรวยอะไร เพราะเหตุนี้แหละอัญถึงมาคบกับผม แต่พอเจอคนที่รวยกว่าเธอก็ทิ้งผมไป ผู้หญิงอย่างอัญก็คิดแค่อยากจะขยับฐานะทางสังคมขึ้นมาเท่านั้น” เขาพูดเสียงเรียบแต่ก็แฝงด้วยความโกรธเคืองในเรื่องที่เล่ากุสุมาพยักหน้ารับแต่ในขณะที่ทั้งคู่เดินเข้างาน สถานที่ธรรมดานั้น คนที่แต่งตัวล้วนไม่ต่างจากเธอเลยสักนิด ใส่ชุดราตรียาวกว่าเธอก็มี ทำให้หญิงสาวเข้าใจแล้วว่างานนี้ใหญ่แค่ไหนทั้งคู่ถูกเชิญไปนั่งที่โต๊ะจีนด้านหน้าที่ถูกจัดเอาไว้ให้แขกคนสำคัญ เธอมองดูรอบๆ งาน เป็นงานธรรมดาก็จริงแต่ว่าคนที่มาร่วมงานนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่คิด ทำให้เธอรู้เข้าใจแล้วว่าชารุกพูดว่าเขาจำเป็นต้องมางานนี้นั