All Chapters of วิวาห์บาปทาสเสน่หา: Chapter 11 - Chapter 20

ณ ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง พรนับพันเลือกเสื้อผ้าในชุดที่เธอเห็นว่าเซ็กซี่และโป๊น้อยที่สุด เธอลองอยู่หลายชุดแล้วสะดุดตากับชุดหนึ่งเข้า พอเธอบอกพนักงานให้หยิบให้ก็ถูกดาราสาวแย่งไปก่อน“ฉันขอลองชุดนี้” ซอนญ่าพูดแล้วดึงชุดออกจากมือของพนักงานไป“มีมารยาทหน่อยนะคะ ฉันเป็นคนสั่งให้พนักงานหยิบชุดนี้ให้ แล้วคุณมาแย่งไปก่อนแบบนี้มันเสียมารยาทมาก” พรนับพันพูดออกไปไม่ยอมให้ใครมาเอาเปรียบเธอแน่ดาราสาวปรายตามองแล้วเหยียดยิ้มดูถูกรสนิยมการแต่งกายของเธอ ที่แม้จะดูสวยแบบเรียบง่ายแต่มันก็ไม่ใช่ของแบรนด์เนมและคิดว่าอีกฝ่ายคงไม่มีความสามารถที่จะจ่ายแน่นอน“เอ่อ คุณลูกค้าคะ คุณลูกค้าท่านนี้ขอดูก่อนนะคะ” พนักงานสาวพยายามทำตามหน้าที่ของตนเองอย่างถูกต้อง“นี่เธอมาใหม่เหรอ ไม่รู้เหรอว่าฉันเป็นใคร” ดาราชื่อดังที่พ่วงตำแหน่งลูกสาวนายทหารยศสูงตวาดขึ้นมา“มีอะไรกันคะ” ผู้จัดการร้านรีบเข้ามาดูความวุ่นวายที่เกิดขึ้น“ก็พนักงานใหม่คนนี้ไม่ยอมให้ฉันลองชุดนี้” ซอนญ่ารีบพูดด้วยความโมโห“เดี๋ยวดิฉันจะอบรมพนักงานให้นะคะ” ผู้จัดการวัยสามสิบปลายๆ พูดต้นมาอย่างนอบน้อม“พนักงานร้านคุณทำถูกต้องแล้วค่ะ แต่คุณผู้หญิงคนนี้เธอนั่นแ

ในขณะที่แม่บ้านกำลังมาเก็บโต๊ะอาหารนั้นพรนับพันก็หันมามองแขกของสามีที่ไม่มีท่าทีว่าจะกลับไปสิรินาถยิ้มร้ายที่มุมปาก เธอทนดูทั้งสองคนพูดจาหวานหูและเอาใจกันจนเธอรู้สึกว่ามันเกินไปมากจนเหมือนตั้งใจทำประชดเธอ จึงตั้งใจจะอยู่เป็นก้างขวางคอของทั้งคู่ต่ออีกนิดภัสกรเดินไปยืนที่หน้าต่างกระจกโดยมีสิรินาถเดินตามไปยืนข้างๆ เขา ในขณะที่พรนับพันเองก็เดินตามไปแล้วแทรกตัวตรงกลางระหว่างทั้งคู่พร้อมกับคล้องแขนสามีในนามของตนเอาไว้“พี่ภัสคะ เย็นนี้เค้กว่าจะออกไปเลือกเสื้อผ้าอีกสักห้าหกชุด พี่ภัสพาเค้กไปนะคะ” เธอพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อนจนเขาแทบเคลิ้มตามภัสกรพยายามดึงสติตัวเองเอาไว้ ช่วงหลังมานี้เขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังจะหวั่นไหวกับเธอ จึงพยายามเตือนสติว่าตนเองนั้นมีรัตติกาลหรือกัญญาที่นักสืบบอกข้อมูลเอาไว้ และพรนับพันก็แค่คนที่มาชดใช้ความผิดแทนบิดาของเธอเท่านั้น“อืม” เขาตอบสั้นๆ ตามน้ำไป ในใจรู้สึกผิดต่อรัตติกาลมากในตอนนั้นเองเสียงเคาะประตูห้องทำงานของภัสกรก็ดังขึ้นอีกครั้ง และคราวนี้วาทินไม่ได้เป็นคนเปิดเข้ามา หากแต่เป็นซอนญ่าที่เปิดเข้ามาเองตามนิสัยเอาแต่ใจของเธอภัสกรพยักหน้าให้วาทินที่ยื

ในห้องทำงานของพรนับพัน เธอดูนาฬิกาข้อมือสลับกับทำงานตรงหน้าไปด้วยอย่างไม่ค่อยมีสมาธินัก ไม่รู้ว่าทำไมต้องลุ้นว่าภัสกรจะมารับตนตามที่ได้พูดเอาไว้ตอนหน้าสิรินาถและซอนญ่า“เขาคงคิดว่าเราพูดเล่นคงไม่มาจริงๆ หรอกมั้ง” เธอพึมพำ แล้วพยายามจะตั้งใจทำงานต่อไป แต่ก็ยังอดคิดว่าเขาอาจจะมาตามที่บอกแล้วดูนาฬิกาข้อมือเรื่อยๆหญิงสาวตัดสินใจที่จะหาเหตุผลทำงานไปเรื่อยๆ รอคอยเขาโดยมีความหวังลึกๆ อยู่ในใจ จนกระทั่งถึงเวลาเกือบหกโมงเย็นที่คนงานก็ทยอยกลับบ้านจนเกือบจะหมด พรศักดิ์มาเคาะห้องเรียกชวนให้เธอกลับออกไปด้วยกัน หญิงสาวจึงตัดสินใจออกจากโรงงานไปพร้อมกับบิดาพลางนึกว่าตัวเองโง่เหลือเกินที่คิดว่าเขาจะมารับเธอเมื่อพรนับพันกลับไปถึงบ้านก็พบว่าอาหารเย็นได้ถูกจัดเตรียมเอาไว้แล้ว แต่ว่าเจ้าของบ้านยังไม่มานั่งทานแต่กลับนั่งดื่มอยู่ตรงบาร์เครื่องดื่ม ดูจากท่าทางที่เมานิดๆ ของเขาก็พอจะรู้ว่าดื่มมาพอสมควร“เกิดอะไรขึ้น” เธอถามสาวใช้ภายในบ้านเสียงเบา“พอนายกลับมาก็เอาแต่นั่งเงียบแล้วดื่มไปด้วยค่ะ ตั้งแต่บ่ายโมงแล้ว”“กลับมาตั้งแต่บ่ายเหรอ” พรนับพันย้ำถามด้วยความประหลาดใจ“ใช่ค่ะ นายกลับมาถึงตั้งแต่ตอนบ่ายแล้ว ค

ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินที่พวงแก้มและการระดมหอมแก้มเพื่อปลุกให้หญิงสาวตื่นจากนิทราทำให้พรนับพันลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นว่าภัสกรกำลังหอมแก้มปลุกเธออยู่“กว่าจะตื่น” เขาพูดเสียงเบาแล้วยิ้มให้เธออย่างจริงใจเป็นครั้งแรกพรนับพันมองเขาตาค้าง คิดว่านี่คือความฝันหรือความจริงที่ภัสกรปลุกเธอขึ้นมาด้วยท่าทีขี้เล่นมีดูมีเสน่ห์ขนาดนี้“วันนี้พี่ไปส่งนะ ไม่ต้องเอารถไป”“...”“เค้ก ฟังที่พี่พูดหรือเปล่า” เขาย้ำถามเธอทำให้หญิงสาวรู้สึกตัว“เอ่อ คุณพูดว่าอะไรนะคะ”“พี่บอกว่าวันนี้ไม่ต้องเอารถไป พี่จะไปส่ง” เขาใช้สรรพนามที่ต่างออกไปจนเธอยังคิดว่าบางทีตนเองอาจกำลังฝันอยู่จริงๆ เพราะอยู่ๆ เขาจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ได้อย่างไรภัสกรเห็นสีหน้าของเธอก็รู้ตัวว่าตนเองคงออกตัวแรงเกินไปทั้งที่เมื่อคืนก็วางแผนแล้วว่าจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย“เรามาสนิทกันเอาไว้ให้สมจริงจะดีกว่า อย่าลืมสิว่าเค้กต้องทำหน้าที่คนรักให้แนบเนียนและอีกอย่างเค้กก็เป็น ‘เมีย’ พี่แล้ว พี่ต้องดีกับเค้กหน่อย จริงไหม” เขายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เหมือนอย่างที่เคยพรนับพันยกผ้าห่มปิดสูงถึงคอ นี่สิภัสกรตัวจริงต้องเจ้าเล่ห์และหาผลประโยชน์จากเ

ในขณะที่ทานอาหารกลางวันร่วมกันอยู่ที่ห้องอาหารส่วนตัวของผู้บริหารของโรงงาน กานดาก็ถามลูกสาวขึ้นมาด้วยความสงสัย“วันนี้ทำไมอยู่ทานข้าวกับพ่อแม่ได้ล่ะ”“พี่ภัสเขามีประชุมด่วนค่ะเลยไม่ได้มารับ”“ไม่ใช่ว่าแกล้งลูกอีกแล้วนะ” ฝ่ายพรศักดิ์พูดขึ้นมาลอยๆ เขายังคงไม่เชื่อใจคนที่เคยทำร้ายครอบครัวของตนเอง“คุณค่ะ ฉันพูดจริงๆ นะ ถ้าหากลูกเรากับเขาเข้ากันได้แล้วจริงๆ ฉันก็อยากให้คุณสนับสนุนลูกของเรา คิดดูสิคะถ้าหากลูกต้องหย่ากับเขาจริงๆ ใครล่ะจะมาแต่งงานกับแม่ม่ายที่เคยมีลูกมาก่อนคุณต้องคิดถึงข้อนี้ด้วยนะคะ” กานดาโพล่งสิ่งที่เก็บงำในใจออกมา ทำให้ทั้งพรศักดิ์และพรนับพันถึงกับนิ่งอึ้งไป“ฉันไม่อยากให้ลูกต้องกลายเป็นไม่แบบนั้นจริงๆ อีกอย่างฐานะเขารวมถึงอิทธิพลทางธุรกิจก็ช่วยส่งเสริมครอบครัวเราได้ ทำให้ลูกของเราอยู่อย่างสุขสบายแบบนี้จะไม่ดีกว่าเหรอ ข้อเสนอที่เขายื่นมาถ้ามองดีๆ ฝ่ายเราได้เปรียบเห็นๆ เกิดท้องขึ้นมาจริงๆ แล้วไม่หย่าเขาจะทำอะไรเราได้ ยิ่งสลักหลังทะเบียนสมรสว่าสินสมรสไม่แบ่งกันถ้าไม่หย่าฝ่ายเราก็ยิ่งได้เปรียบเขา ลูกเขยรวยใครจะไม่อยากได้ นั่นประธานพีเอสเคกรุ๊ปเลยนะคะ” กานดาบอกสามีให้รู้ว่านอ