All Chapters of วิวาห์บาปทาสเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

ในงานเลี้ยงของบริษัท ภัสกรนั่งร่วมโต๊ะดื่มกับผู้บริหารชาย ขณะที่พรนับพันถูกดึงตัวไปนั่งกับโต๊ะผู้บริหารหญิงที่ถามไถ่เรื่องประวัติส่วนตัวของเธอ“คุณเค้กทำไมไม่มาช่วยคุณภัสบริหารบริษัทล่ะคะ ถือหุ้นตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์แน่ะ”“เค้กต้องช่วยคุณพ่อดูแลกิจการที่บ้านค่ะ เพราะเค้กเป็นลูกสาวคนเดียว ถ้าเค้กไม่ช่วยท่านก็คงไม่มีคนสานต่อ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่สุภาพ“แล้วเจอกับคุณภัสที่ไหนล่ะคะ ดูทรงแล้วชีวิตต่างระดับไม่น่าจะมาบรรจบกันได้” ผู้ถือหุ้นที่เป็นกรรมการบริหารอาวุโสถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เหยียดหยันนิดๆ“พรหมลิขิตมั้งคะที่ทำให้เราได้มาเจอกัน” พรนับพันพูดอย่างสุภาพ รับรู้ได้ว่าบางคนก็จริงใจ บางคนก็จิกกัด บางคนก็เลียแข้งเลียขาหวังจะให้เธอสนับสนุนในฐานะผู้ถือหุ้นที่มากที่สุดอันดับสองรองจากภัสกร“คุณภัสคงรักคุณเค้กมากนะคะ ดูสิมองมาไม่หยุดเลย”“ค่ะ ตอนที่โอนหุ้นให้เค้ก เค้กบอกไม่เอาก็ไม่ยอมนะคะ เค้กบอกว่าสิบเปอร์เซ็นต์ก็พอ แค่อยากให้เค้กมางานด้วยในฐานะผู้ถือหุ้น แค่นี้ก็เล่นใหญ่โอนมาตั้งสามสิบเปอร์เซ็นต์” พรนับพันยกมือปิดปากแล้วอมยิ้มเบาๆเธอปรายตามองยังสามีที่มองมาทางตนเอง แล้วหันกลับไปชนแก้วต่อก

กัญญาได้รับการช่วยเหลือจากอดีตคนรักแล้วก็เข้าใจว่าภัสกรคงยังมีใจให้แก่ตน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ยอมช่วยเหลือทั้งๆ ที่รู้ว่าเธอหลอกลวงเขาแน่เธอเอาเงินที่ได้ไปใช้หนี้จนหมดแต่ก็ยังไม่พอเพราะถูกเจ้าหนี้โกงดอกเบี้ยและต้องการเงินเพิ่มจึงกลับไปที่บริษัทของเขาอีกครั้งรปภ.หน้าตึกที่ได้รับคำสั่งมาไม่ยอมให้เธอขึ้นไป แต่ว่ากัญญาก็ใช้วิธีหลบหลีจนสามารถขึ้นลิฟต์ไปจนถึงชั้นที่ภัสกรอยู่ได้พอเธอออกจากลิฟต์ ก็ถูกรปภ.ของบริษัทกันเอาไว้ และวาทินที่รู้เรื่องก็รีบเดินมาห้ามเธอด้วยตัวเอง“กลับไปเถอะครับ ท่านประธานไม่อยากพบคุณ หากคุณยังมาที่นี่อีกเราคงต้องดำเนินการขั้นเด็ดขาดกับคุณ” วาทินพูดเสียงเข้มอย่างเอาจริง แต่กัญญาที่จนตรอกก็ยังไม่ยอมกลับไปง่ายๆ“ไม่จริง ภัสเขารักฉัน ตอนนี้เขาแค่โกรธฉันเท่านั้น ให้ฉันเข้าไปพบเขา ไม่อย่างนั้นตอนเราคืนดีกันพวกแกจะเป็นคนแรกที่ฉันจะไล่ออกไป” กัญญาประกาศกร้าว ทุกคนรู้ดีว่าเธอเป็นใคร แต่ตอนนี้ภัสกรมีผู้หญิงคนใหม่แล้วจึงมองเธอด้วยสายตาที่สมเพชมากกว่าจะเกรงกลัว“พาเธอออกไปจากที่นี่ก่อนที่ท่านประธานและคู่หมั้นจะมาเห็น” วาทินสั่งให้รปภ.พาเธอกลับไปแล้วพูดเป็นนัยให้รู้ว่าภัสกรไม่ไ

หลังจากเหตุการณ์ร้ายๆ ผ่านมาได้หลายวันแล้ว ภัสกรพาพรนับพันไปดูความคืบหน้าของชุดแต่งงานที่กำลังตัดเย็บอยู่แววตาเป็นประกายตอนที่มองชุดเจ้าสาวของพรนับพันทำให้ภัสกรรับรู้ได้ถึงความสุขของเธอ“ขึ้นรูปแล้วเหลือปักเลื่อมและเก็บรายละเอียดเล็กน้อยนะคะ” ช่างตัดเย็บมือทองกล่าวแล้วยิ้มให้กับคู่บ่าวสาวที่ดูรักกันอย่างหวานชื่น“เค้กต้องระวังอย่าให้อ้วนหรือผมมากกว่านี้นะ” ภัสกรเตือนภรรยาเพราะชุดถูกออกแบบให้เข้ากับรูปร่างของเธอในตอนนี้“คุณภัสกรไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นเลยค่ะ เนื้อผ้าช่วงหน้าท้องลงไปถึงสะโพกทางร้านปรับให้เข้าออกได้ค่ะไม่ต้องกังวลไปนะคะ เพราะถ้ารัดเกินไปเวลาเข้าพิธีอาจอึดอัดได้ เจ้าสาวบางคนรัดหน้าท้องจนแทบจะเป็นลมก็มีนะคะ เราคำนึงถึงข้อนี้เลยทำให้ผ้ายืดและใส่สบายตัวที่สุด” เจ้าของร้านเสื้อบอกอย่างภูมิใจกับฝีมือของตนเองที่ดีไซน์ชุดเจ้าสาวออกมาอย่างรอบคอบ“ดีจังเลยค่ะ ช่วงนี้เค้กก็พยายามคุมอาหารอยู่ ได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจเลยค่ะ” พรนับพันหัวเราะเบาๆ อย่างพอใจ แล้วยิ้มให้กับสามีที่เอาใจใส่เธอทุกอย่างหลังจากดูชุดเจ้าสาวที่กำลังตัดเย็บเสร็จ ทั้งสองที่ตอนนี้ได้ฤกษ์แต่งงานที่แน่นอนแล้วจึงเดินทางไ

ในตอนเช้าภัสกรตื่นมาก็ไม่พบว่าภรรยาอยู่ในอ้อมกอดอย่างเช่นเคย เขาตกใจมากและกลัวว่าเธอจะทิ้งเขาไปภัสกรรีบไปเปิดตู้เสื้อผ้าออกแล้วพบว่าเสื้อผ้าเธอยังอยู่ก็ถอยห่างใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะเผยยิ้มออกมาเมื่อประตูห้องน้ำถูกเปิดออกแล้วพรนับพันเดินออกมา“เค้ก..” เขาเรียกชื่อเธอด้วยความดีใจพรนับพันแต่งตัวและแต่งหน้าตามปกติในขณะที่สามีเข้าไปอาบน้ำแล้วรีบออกมาด้วยความกังวลว่าเธอจะทิ้งเขาไป แต่เมื่อเห็นภรรยาแต่งตัวเสร็จและเดินลงไปข้างล่างโดยไม่ได้เก็บข้าวของก็โล่งใจมากขึ้นเขารีบแต่งตัวแล้วเดินตามเธอลงไป พรนับพันทานอาหารเช้าเพียงนิดเดียวแล้ววางช้อนลงเมื่อสามีเดินมาถึง แล้วคว้ากระเป๋าขึ้นมาถือเพื่อที่จะออกไปทำงาน“ทานน้อยจัง ไม่ทานอีกหน่อยเหรอ ผอมลงเดี๋ยวใส่ชุดเจ้าสาวไม่สวยนะเค้ก” เขาพยายามพูดคุยให้เธออารมณ์ดี แต่พรนับพันทำเหมือนว่าเขาเป็นอากาศธาตุแล้วเดินผ่านไปภัสกรทานอาหารไม่ลง เขาเดินตามไปส่งภรรยาที่รถแต่เธอก็ไม่ได้จูบลาเขาก่อนไปทำงานอย่างเช่นเคย หญิงสาวไม่สนใจแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ทำให้ภัสกรใจหายเป็นอย่างมาก************************เมื่อไปถึงบริษัท ประธานหนุ่มเอาแต่คิดถึงเรื่องของภรรยาอย่

หลังจากทราบเรื่องว่าพรนับพันป่วยและไม่ได้มาทำงานในวันนี้ พรศักดิ์และกานดาจึงเป็นห่วงเธอขึ้นมา เพราะว่าปกติแล้วเธอไม่ใช่คนที่จะหยุดงานด้วยเรื่องไร้สาระอะไรทั้งคู่จึงตัดสินใจที่จะเข้าไปเยี่ยมลูกสาวพร้อมกับถือโอกาสไปทานอาหารกลางวันกับเธอที่บ้านของภัสกร โดยที่โทรไปบอกพรนับพันไว้ก่อนแต่ภัสกรเป็นคนรับสายแทน“ครับคุณพ่อ”“เค้กล่ะ”“เค้กพึ่งหลับไปครับ” ภัสกรตอบพ่อตาเสียงเบาแล้วถือโทรศัพท์ภรรยาเดินไปคุยที่ระเบียง“ลูกสาวฉันเป็นไงบ้าง” พรศักดิ์ถามทั่วๆ ไปไม่ได้กล่าวถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะไม่อยากให้กานดารู้เรื่องแล้วทำตัวเจ้ากี้เจ้าการวางแผนจัดแจงอะไรอีก“ก็เวียนหัวแล้วก็อาเจียนทั้งคืนครับ แต่เมื่อเช้ายังทานข้าวได้ปกติอยู่”“ฉันจะไปทานข้าวเที่ยงด้วย ฝากบอกเค้กด้วยล่ะ” พรศักดิ์พูดแล้ววางสายไปกานดาที่นั่งฟังอยู่พอเห็นว่าสามีวางสายก็รีบถามออกมาด้วยความกังวลทันที “ลูกเป็นไงบ้างคะคุณ”“เห็นภัสบอกว่าเวียนหัวแล้วก็อ้วกทั้งคืน”“ตายจริง ฉันจะได้เป็นยายแล้วเหรอเนี่ย” กานดายิ้มออกมาด้วยความดีใจ“เดี๋ยวๆ คุณ ลูกอาจแค่ไม่สบายจริงๆ ก็ได้ คิดไปไกลล่ะ” เขาพูดแล้วส่ายหัวเบาๆ เมื่อภรรยาวิเคราะห์อาการของพรนับ