All Chapters of วิวาห์บาปทาสเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากที่ซอนญ่าเดินออกไปจากห้องทำงานของภัสกรแล้ว เขาจึงตัดสินใจทำตัวปกติแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตน“เค้กมานานแล้วเหรอ” เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติ ในใจรู้สึกกังวลที่ซอนญ่าทำก่อนออกจากห้องไป แต่ไม่ได้แสดงออกมา“ค่ะ มาสักพักแล้ว” เธอหันมายิ้มให้เขา หญิงสาวเลือกทำตามที่มารดาบอก การทำให้เขารักมันไม่ใช่เรื่องเสียหาย“เรื่องเมื่อครู่...” เขากำลังจะอธิบายเหตุการณ์กับเธอ“เค้กเข้าใจค่ะว่าพี่ภัสไม่ได้คิดอะไร ถ้าพี่ภัสชอบให้เธอทำอย่างนั้นคงไม่ใช้เค้กมาช่วยกันพวกผู้หญิงเหล่านี้ออกไปหรอก จริงไหมคะ” เธอพูดแล้วอมยิ้ม ดูเป็นคนมีเหตุและผลทำให้เขาอดชื่นชมไม่ได้“ว่าแต่เค้กมาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า” เมื่อเห็นว่าภรรยาสาวไม่ได้ติดใจเรื่องซอนญ่าแล้ว เขาจึงเปลี่ยนมาถามเธอถึงเรื่องที่มาหาเขาถึงที่นี่“พอดีคุณแม่มาทานอาหารกับเพื่อนแถวนี้ค่ะ เค้กเลยติดรถมาด้วยพี่ภัสจะได้ไม่ต้องเสียเวลาวนรถไปรับ ตอนแรกว่าจะชวนไปทานอาหารด้วยกัน ไม่คิดว่าพี่ภัสจะประชุมหลายชั่วโมงแบบนี้คงเหนื่อยแย่ งั้นเรากลับไปทานที่บ้านน่าจะดีกว่า”ภัสกรเผลอยิ้มออกมา อยู่ๆ ภรรยาสาวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ พูดจาเอาใจและทำตั

ณ ห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ภัสกรพาภรรยาสาวไปเลือกซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ คราวนี้เขาเน้นเรียบหรูไม่ยอมให้เธอใส่อะไรที่ดึงดูดสายตาผู้ชายคนอื่นที่นอกจากเขาในขณะที่เดินผ่านร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่เคยแย่งชุดกับดาราสาว เธอมองเข้าไปในร้านแต่พอเจอกับผู้จัดการร้านยืนยิ้มรอต้อนรับอยู่ก็หันไปมองร้านอื่นทันที“ร้านนี้เสื้อผ้าสวยๆ เยอะเลย เข้าไปดูกันไหม”“ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีรู้สึกไม่ประทับใจกับการบริการเท่าไร” เธอบอกเขาไปตามตรง“ให้พี่บอกเพื่อนพี่ให้ไหม เจ้าของห้างนี้พี่รู้จักดี” ภัสกรถามเธออย่างเอาใจ“ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอยิ้มให้เขาแล้วเดินไปยังอีกร้านที่สวยและดูหรูหราไม่แพ้กัน ทำให้ผู้จัดการร้านและพนักงานขายยิ้มแห้งให้กันด้วยความเสียดาย ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะดูผูกใจเจ็บทั้งๆ ที่ภายนอกก็ดูธรรมดา“ร้านนั้นเหรอที่เคยบอกพี่ว่าโดนซอนญ่าแย่งชุด”“ค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ เค้กเป็นคนนิสัยเสียอย่างหนึ่ง ถ้าได้โกรธหรือไม่พอใจแล้วเค้กจะฝังใจและไม่ยอมให้อภัยง่ายๆ” เธอบอกเขาเสียงเบาทำให้ภัสกรยิ้มแห้งสะอึกในใจลึกๆ“อะไรปล่อยวางได้ก็ปล่อยวางบ้างนะเค้ก ชีวิตจะได้มีความสุข” เขาพูดพลางโอบเอวเธอเดินไปที่ร้านเสื้อตรงหน้า“ถ้าเค้

มื้ออาหารเย็นที่บ้านของพรศักดิ์ ภัสกรและภรรยาดูยิ้มแย้มและเอาใจใส่กันดีจนผู้เป็นบิดาต้องถอนหายใจออกมาแล้วหาเรื่องชวนคุยเพราะอีกฝ่ายดูเกร็งๆ ทั้งที่ก็มาทานมื้อค่ำที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว“ตอนนี้มีร้านก๋วยเตี๋ยวปลาเข้ามาทำสัญญาซื้อขายลูกชิ้นปลากับทางโรงงานของเรา เขาบอกว่าคุณแนะนำมา”“ครับ ผมต้องยอมรับว่าไม่เคยทานลูกชิ้นปลาที่ไหนอร่อยและไม่คาวเท่านี้มาก่อน เลยแนะนำเจ้าของร้านดูเพราะคิดว่ายังมีคนที่ไม่ชอบลูกชิ้นปลาคาวๆ แบบผมอยู่แน่”“ใช่ค่ะพี่ภัส เจ้าของร้านบอกว่าตั้งแต่เปลี่ยนมาใช้ลูกชิ้นปลาของโรงงานเราที่ร้านของเขาก็ขายดีมาก จนได้ขยายสาขาสองและเซ็นสัญญาซื้อขายกับเราถาวรเลย” พรนับพันพูดเสริมบิดา“ต้องขอบใจพ่อภัสมากเลยนะ ที่ช่วยโรงงานของพ่อกับแม่” กานดาได้ทีเรียกแทนตัวเองด้วยสรรพนามที่ทำให้ภัสกรรู้สึกกระดากปากเกินที่จะเรียกเพราะการเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือของเขามันกะทันหันไปก็ไม่แปลกที่พรศักดิ์จะยังไม่วางใจ“ไม่เป็นไรเลยครับ จริงๆ ลูกชิ้นที่โรงงานอร่อยมากเลยนะครับ เพียงแต่ว่าเป็นโรงงานขนาดเล็กและขาดการโฆษณาให้เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ลูกค้าก็เลยมีแต่ผู้ประกอบการขนาดเล็กเท่านั้น ถึงลูกค

หลังจากสังเกตว่าพรนับพันไม่ได้มาหาภัสกรหลายวันแล้ว อีกทั้งเขาเองก็ไม่ได้ออกไปหาเธอ ทำให้วิรากานต์ลอบยิ้มด้วยความพอใจคิดว่าถึงเวลาที่จะเริ่มกร่อนหินที่เกาะกุมหัวใจของประธานหนุ่มแล้วเธอเข้าไปคุยเรื่องงบประมาณจัดเลี้ยงของบริษัทที่กำลังจะมาถึง หลังจากที่เขาเซ็นอนุมัติแล้ววิรากานต์ก็ยังคงไม่ยอมลุกไปไหน“วันนี้วิขอทานข้าวด้วยนะคะ เราไม่ได้นั่งคุยกันมานานแล้ว” เธอขอแบบนี้ภัสกรจึงไม่อยากเสียมารยาท“อืม เอาสิ” ประธานหนุ่มรับคำขอเธอแล้วหันไปมองวาทินที่ยืนนั่งฟังเรื่องงบประมาณด้วยกันตามหน้าที่มือขวา“งั้นเราไปทานร้านอาหารไทยที่เช่าพื้นที่โครงการเราอยู่ก็แล้วกัน วันนี้นายขับนะ” เขาสั่งวาทินแล้วยื่นกุญแจรถให้“ครับนาย” วาทินรับกุญแจรถมาแล้วยิ้มเบาๆ ที่นายของตนนั้นระวังตัวจากสาวๆ ไม่ยอมไปไหนสองต่อสองกับใครให้ภรรยาเข้าใจผิดหรือเป็นกังวลวิรากานต์ไม่พอใจแต่ก็ยังคงยิ้มเพื่อแสดงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะไปกับเขาแค่สองคนแต่แรกแล้ว พลางนึกว่าเขาปิดโอกาสเธอจนตัวเองเริ่มท้อ แต่ก็ยังไม่ยอมถอยทั้งสามเดินตรงไปที่ลิฟต์ ประธานหนุ่มก้าวเข้าไปก่อนตามด้วยเลขานุการอย่างวาทิน และวิรากานต์ที่เข้ามาที่หลังแล้วแกล้งสะดุดล้

หลังจากที่สิรินาถและซอนญ่ากลับไปแล้ว พรนับพันก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก แล้วมองหน้าสามีเจ้าเสน่ห์ของเธอ“เสน่ห์แรงจริงๆ นะคะ มีแต่คนมารุมรัก”“เปล่าสักหน่อย สองคนนั้นไม่ได้รักพี่จริงสักคน” ภัสกรลุกขึ้นไปยืนกอดภรรยาแล้วสบตาเธอพร้อมกับคลี่ยิ้มออกมาบางๆ“ซอนญ่าเธอแค่อยากใช้พี่เป็นเครื่องมือเพื่อให้หลุดจากการดูแลอย่างเข้มงวดของพ่อเธอเท่านั้น เพราะพี่และเสธธีระพ่อของเธอเรามีอิทธิพลพอๆ กันเพียงแต่คนละด้านเท่านั้น เขามีอิทธิพลทางทหารและการเมือง ส่วนของพี่ก็ทางธุรกิจ” สามีหนุ่มอธิบายให้ภรรยาสาวเข้าใจ“ที่แท้เธอก็เป็นลูกสาวของเสธคนดังคนนั้นนี่เอง..ส่วนคุณนาถล่ะคะ”“นาถก็อยากใช้อิทธิพลทางธุรกิจของพี่ช่วยเหลือธุรกิจของที่บ้าน ในหัวเธอมีแต่เรื่องเงินและผลประโยชน์มาเกี่ยวข้อง”“รู้เยอะจังเลยนะคะ” พรนับพันถามยิ้มๆหญิงสาวอดรู้สึกผิดไม่ได้เหมือนกันว่าลึกๆ เธอก็ต้องการผลประโยชน์จากเขาเช่นกัน และมันก็เป็นด้านเห็นแก่ตัวของมนุษย์ทุกคนอยู่แล้ว และที่ต่างจากคนอื่นคือเธอรักภัสกรจริงๆ“คนอยู่รอบตัวพี่ พี่ต้องสืบประวัติมาหมดนั่นแหละ ยิ่งรู้รายละเอียดเราก็ยิ่งจะเข้าใจความคิดของคนคนนั้น” ภัสกรบอกเธอเสียงนุ่ม พ