All Chapters of นางซินเริงรัก: Chapter 71 - Chapter 80

“เสียวตรงนี้ค่ะ อาชาช่วยริสาหน่อยได้ไหมคะ” มาริสาพยายามพูดยั่วอาชาโดยใช้มือลูบที่ความสาวของตัวเอง อายุขนาดนี้ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เคยฟังหรือรู้เรื่องแบบนี้มาก่อน เธอมีเพื่อนฝรั่งที่เขาไม่ได้มีความคิดแบบคนไทย เธอก็เลยรู้ว่าต้องยั่วยังไง แล้วเวลาไหนควรพูดอะไร “ยั่วเก่งจริงนะ ไม่น่าล่ะ ถึงมีแต่คนสนใจคุณ” อาชาพูดไปก็นึกถึงตอนค่ำที่มาริสาออกไปคุยกับผู้ชายที่ชื่อดนัยอะไรนั่น ก็ทำให้เขาหงุดหงิดอีกแล้ว เขาก็บีบเค้นเต้างามแรงๆอย่างลงโทษ “โอ้ย คุณอาชา ริสาเจ็บนะคะ” มาริสาเอ่ยบอก เมื่ออาชาบีบหน้าอกเธอจนรู้สึกเจ็บ “ผมจะทำให้คุณลืมผู้ชายทุกคนของคุณ” อาชาเอ่ยพูดก็อุ้มมาริสาให้เขยิบไปอยู่จนสุดเตียง แล้วจับมาริสาอ้าขาออกกว้างจนเห็นน้องสาวของเธออย่างเด่นชัด “ว้าย” มาริสาร้องออกมาเสียงหลง พร้อมกับรีบเอามือมาปกปิดความสาวของตัวเองอย่างสงวน ถึงเธอจะยอมมีอะไรกับเขาแต่ถ้าเขาดิบเถื่อนแบบนี้เธอจะทนได้ยังไงกัน “ของดีๆแบบนี้ จะปิดไปทำไมกัน ไม่น่าเชื่อว่าของของคุณ จะยังดูสดดูสวยได้ขนาดนี้” อาชาพูดไปก็เอามือของเขาดึงมือของมาริสาออกไปแล้วจับรวบไว้ที่หน้าท้องของเธอ แล้วมองสำรวจไปยังโพรงสาว ที่มีกลีบ

“แบบนี้ผมต้องบอกให้พนักงานมาเตรียมของใช้ให้ทุกคนที่นี่แล้วล่ะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวจะลำบาก” อาชาเอ่ยบอกแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มใส่มาริสา เมื่อนึกถึงบทรักของเขาและเธอ เขายอมรับในความอืดของมาริสาที่เธอสามารถมีเซ็กส์กับเขาได้ถึงสามยก ทั้งๆที่เธอยังใหม่อยู่ แล้วถ้า เธอชินกว่านี้เขาคงได้มันส์ทั้งคืนแน่ “เอยว่าที่มีอยู่ก็โอเคแล้วค่ะ ของเอยไม่ต้องก็ได้นะคะ” สโรชาที่ไม่รู้เรื่องเอ่ยบอกกับอาชา “เจ้ขอผู้ชายหล่อๆแทนได้ไหมคะ มันจะทำให้เจ้นอนหลับฝันดีแน่ๆเลยค่ะ ฮ่าๆ” โตมรบอกออกไปอย่างขำๆ ก่อนจะแอบสังเกตมาริสาและอาชา แต่ทั้งสองก็ดูเหมือนปกติ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ “แบบนั้นค่อยจัดวันหลังนะครับ ตอนนี้ทานข้าวกันดีกว่าครับ ผมสั่งให้พ่อครัวทำให้โดยเฉพาะเลยนะครับ” อาชาเอ่ยบอกออกไป แล้วแลมองมาริสา เพราะเขาสั่งทำอาหารเพื่อมาบำรุงเธอทั้งนั้น ทั้งที่เธอเตะน้องชายของเขาไปเมื่อเช้า แต่ดูสิเขาก็ยังห่วงเธอ แต่ดูท่าเมียของเขาจะตายด้านเรื่องความรู้สึกไปซะแล้ว “เอาใจเก่งจังเลยนะคะ ไม่น่าล่ะ สาวๆถึงตามติดไม่ห่าง” สโรชาเอ่ยแซวตามปกติ แล้วเริ่มทานอาหาร “พ่อเลี้ยงขาอยู่นี่เอง เรย์หาพ่อเลี้ยงเกือบทั่วรีสอร์ท ที่แท

หลังจากนั้นทุกคนก็พากันย้ายมาอยู่ที่บ้านใหญ่ของตะวัน โดยเอาเสื้อผ้าและของใช้บางส่วนมาฝากไว้ แล้วออกไปเที่ยวชมไร่ของตะวันจนเกือบเย็น จากนั้นทุกคนก็เตรียมตัวจะขึ้นไปนอนบนดอยกันก็เกือบจะสี่โมงเย็น มาริสาจึงอาศัยจังหวะที่รามีนไปคุยกับชานน เข้าไปหาสโรชาในห้องนอน ก่อนจะชวนออกมาคุยกันด้านนอกโดยมีโตมรที่เธอเรียกมาคุยก่อนหน้านี้รออยู่แล้ว “มีอะไรคะคุณริสา” สโรชาเอ่ยถามออกไปอย่างสงสัย “คือริสา มีเรื่องจะปรึกษาน่ะค่ะ คือริสาอยากจะเป็นแบบคุณเอยน่ะค่ะ” มาริสาเอ่ยบอกออกไป เพราะไม่รู้จะเริ่มเล่าออกไปยังไง “แบบเอยหรอคะ” สโรชายังคงไม่เข้าใจที่มาริสาพูดก็พูดออกไป “เล่ามาเถอะค่ะคุณริสา เจ้กับยัยเอยเข้าใจ” โตมรเอ่ยบอกเพราะเธอก็พอจะมองออกมาว่ามาริสาจะพูดเรื่องอะไร “คือ ริสาอยากจะมัดใจคุณอาชาให้อยู่หมัด แต่ริสาไม่รู้จะทำยังไง” มาริสาเอ่ยบอกออกไปเสียงเบา แล้วมองหน้าของสโรชาที่กำลังยิ้มกับโตมร “เอยว่าแล้ว เรื่องแบบนี้คุณริสาปรึกษาถูกคนแล้วค่ะ แต่เอยขอฟังเรื่องราวสักนิดนะคะ จะได้รู้ว่าควรจะช่วยคุณริสาได้ยังไง” สโรชาเอ่ยบอก เพราะเธอก็สังเกตที่โต๊ะอาหารนั่นแล้ว มันโจ่งแจ้งจนเธอมองออกว่าทั้

“โอ้ย เบื่อพวกหวงเมีย ลีน่าจ๋า เราพาลูกเราไปเลือกเต็นท์ดีกว่านะ ส่วนใครถ้าหิวก็ไปบอกคนงานของฉันที่เต็นท์นู้นละกัน เขาจะจัดการให้เอง” ตะวันเอ่ยบอกแล้วพาลีน่าเดินไปที่เต็นท์ ที่เขาให้คนงานขึ้นมาจัดเตรียมให้ก่อนหน้านี้แล้ว พร้อมกับมีคนงานที่คอยมาทำอาหารและช่วยดูแลพวกเขาประมาณสามคน แต่ตั้งเต็นท์ห่างจากพวกเขาออกไป อีกอย่างถ้าต้องรอให้คุยกันเสร็จวันนี้ก็คงไม่ได้พัก สู้เขาชิงมานั่งนอนเล่นในเต็นท์รอชมดาวยามค่ำคืนจะดีซะกว่า “ในเมื่อคุณอาชากับคุณเรย์จะนอนด้วยกันก็ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ” มาริสาเอ่ยพูดบ้างก็มองอาชาด้วยสายตาขุ่นๆ “ก็ดีครับ งั้นคืนนี้ผมจะนอนกับคุณเรย์เอง พอใจแล้วใช่ไหมครับ” อาชาเอ่ยพูดก็โอบไหล่ของเรย์รินโชว์ให้มาริสาดูอย่างประชด เขาอุตส่าห์จะปฏิเสธแต่เธอกลับขับไล่ให้เขาไปนอนกับเรย์ริน เขาก็จะจัดให้ตามที่เธอต้องการ “ก็ดี งั้นก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว ผมจะเอาสองเต็นท์นั้น คุณก็เอาด้านข้างนู้นละกัน คงจะเงียบพอให้คุณกับคุณเรย์ได้มีความสุขด้วยกัน” รามีนเอ่ยบอกย้ำให้อาชา ก่อนจะจัดการเลือกเต็นท์ที่นอนของตัวเองที่ลับตาไม่ต่างจากของอาชา เพราะเต็นท์แต่ละเต็นท์ไม่ได้อยู่ใกล

อาชาที่เห็นชานนทำท่าจะล้วงเข้าไปในเสื้อของมาริสาก็มองอย่างโมโห ก่อนจะขบกรามแน่นอย่างไม่ชอบใจ เขามองรามีนที่มองชานนกำลังจะล้วงไปที่หลังของมาริสา โดยเห็นรามีนทำท่าทางเฉยๆ เขาจึงอดไม่ได้ต้องลุกไปจัดการซะเอง เขาไม่มีทางให้แผ่นหลังเนียนของเมียเขา ถูกผู้ชายคนอื่นแตะต้องแน่นอน อาชาสะบัดแขนออกจากเรย์รินแล้วเดินไปหาชานนก่อนจะจับมือของชานนที่กำลังจะล้วงที่หลังของมาริสาได้ทันพอดี “ผมว่าให้คุณเอยทำจะดีกว่านะครับ” อาชาเอ่ยบอกออกไป โดยไม่รู้ว่าทุกคนกำลังมองเขาเป็นตาเดียว “โอ้ย รีบๆสิคะ มันลงมาที่หลังริสาแล้ว” มาริสาก็แกล้งเอ่ยเสียงดัง เมื่อเห็นอาชามาจับมือของชานนไว้ หลงกลริสาแล้วสิคะ ดูสิว่าคุณจะทำยังไงต่อ “น้องเอยครับ พี่รบกวนหน่อย” อาชาเอ่ยพูดก็ปล่อยมือจากชานนแล้วมองที่สโรชา เพื่อขอให้เธอมาช่วยมาริสา สโรชาจึงเดินไปหาแล้วแกล้งเอามือลูบที่หลังของมาริสา แล้วออกมาเป็นเศษไม้ “แค่เศษไม้น่ะค่ะ” สโรชาเอ่ยบอกแล้วแกล้งปาทิ้ง ทั้งที่ไม่มีอะไรเลย ก่อนจะมองอาชาด้วยสายตาสงสัยเหมือนกับทุกคน “คุณดูห่วงน้องสาวผมจังเลยนะครับพ่อเลี้ยงอาชา” รามีนพูดออกไปด้วยเสียงเข้ม พร้อมกับส่งสายตาท้าทาย