บททั้งหมดของ ใต้เงาหลงเฟย: บทที่ 21 - บทที่ 30

เสียงตลาดยามเย็นเริ่มเบาลงตามจำนวนคนที่ทยอยกลับบ้าน ตะกร้าผักของยายสมพรเหลือเพียงไม่กี่กำ คะน้าใช้หลังมือเช็ดเหงื่อเบา ๆ พลางช่วยยายเก็บของใส่ถุง กวาดพื้นที่เล็กน้อยให้สะอาดอย่างคล่องมือ “วันนี้ขายหมดไวดีจัง” ยายสมพรพูดเสียงเรียบ พร้อมรอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าเหี่ยวย่น “ใช่จ้ะยาย วันนี้คนเยอะดี” คะน้า

เช้าวันต่อมาคะน้าอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย สองเท้าเล็กรีบเดินลงจากชั้นสองของเพนต์เฮาส์ กลิ่นอาหารร้อนลอยอวลไปทั่วห้องคอนโดหรู ก่อนจะเดินนั่งลงบนโต๊ะกินข้าว หน้าเธอคือถ้วยข้าวต้มร้อน ๆ กับกับข้าวที่จัดเรียงอย่างประณีต ทุกอย่างไม่ได้เกิดจากฝีมือเธอ แต่จากคุณจินคนดูแลเพนส์เฮาต์ของหลงเฟยที่มาเป็นเวลาเหมือน

เสียงจิ้งหรีดดังแผ่วในความมืดยามค่ำของชุมชนเล็ก ๆ ลมปลายปีพัดลอดผ่านหน้าต่างไม้เก่า ๆ เข้ามาในห้องนอนเล็กของบ้านยายสมพร ความเย็นแบบธรรมชาติไหลเข้ามาปะทะผิวเบา ๆ แตกต่างจากความเย็นของแอร์ในเพนต์เฮาส์หรูอย่างสิ้นเชิง คะน้านอนตะแคงอยู่บนฟูกบาง ๆ ผ้าห่มลายดอกเก่าที่ยายสมพรเย็บเองคลุมตัวไว้หลวม ๆ กลิ่นส

…. เสียงจิ้งหรีดร้องระงมอยู่ในพงหญ้าริมรั้วไม้หลังบ้าน ความมืดยามค่ำคืบคลานเข้ามาอย่างช้า ๆ มีเพียงแสงไฟเหลืองสลัวจากหลอดนีออนหน้าบ้านที่ส่องสะท้อนพื้นไม้ เงาไม้ไหวเบา ๆ ตามแรงลมปลายปี คะน้านั่งอยู่บนชานไม้หน้าบ้าน ข้างตัวคือถ้วยน้ำสมุนไพรที่ยายต้มไว้ตั้งแต่หัวค่ำ กลิ่นใบเตยจาง ๆ ลอยคลุ้ง ผสานกับค

เสียงกุญแจหมุนล็อกประตูร้านแกร๊กดังท่ามกลางความเงียบของหัวมุมถนน คะน้าวางผ้ากันเปื้อนพับไว้บนชั้นหลังเคาน์เตอร์ ตรวจประตูหน้าต่างรอบร้านครั้งสุดท้าย ก่อนจะปิดไฟในร้าน เหลือเพียงแสงจากป้ายไฟสีเหลืองนวลด้านหน้า “คะน้า!” เสียงเรียกคุ้นหูดังขึ้นจากฟุตบาทด้านหลัง คะน้ารีบหันไปตามของเสียงนั้นเห็นพี่เจ้าข