All Chapters of ซีรีส์ 5 หนุ่ม: Chapter 21 - Chapter 30

“นี่ยายหนู ขับรถยังไงห้ะ ไม่เห็นหรือไงว่ามีรถ จู่ๆ ก็เลี้ยวออกมา อยากตายมากนักหรือไง” พายัพลงจากรถได้ก็ต่อว่าใส่คนที่ลงไปนอนอยู่ข้างๆ จักรยานทันที “แล้วลุงล่ะ ขับรถยังไง ขับเร็วยังกับพายุ” สายป่านเงยหน้าขึ้นมาโต้กลับ เธอมองหัวเข่าตัวเองที่มีเลือดไหลซิบออกมาแล้วนิ่วหน้าคำว่า “ลุง” ทำเอาพายัพสะดุ้งสุดตัว“นี่เธอ! หน้าคุ้นๆ” พายัพชะงักมองเด็กสาวตรงหน้าไม่วางตา เขาคุ้นหน้าเธอมาก พยายามนึกว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน หน้าตาน่ารักแบบนี้มันช่างกระตุกอารมณ์ของเขาจริงๆ“เราไม่รู้จักกัน” สายป่านลุกขึ้น ก่อนจะสะบัดดินที่สะโพกไปมา แล้วยกจักรยานขึ้น ทำท่าจะปั่นจากไป ทำไมเธอจะจำเขาไม่ได้ แต่เธอไม่อยากจำ ตาแก่ชีกอต่างหากล่ะ เมื่อหลายปีก่อนเธอยังเป็นเด็ก ส่วนเขาก็เป็นหนุ่มฉกรรจ์“เดี๋ยวนะ!!! ฉันจำได้เลย ยายเด็กแสบนั่นเอง” พายัพรีบดึงจักรยานของอีกฝ่ายเอาไว้ เขาจำยายเด็กนี่ได้แล้ว ยายเด็กแสบที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขานั่นเอง แต่เขาโคตรชอบยายเด็กนี่เลยว่ะ!“เค้าไม่ใช่เด็กแสบนะ”“หึ! ไม่เจอกันตั้งนาน ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะเรา” จำได้ว่าเขาเจอเธอเมื่อหลายปีก่อน สายป่านเป็นลูกของเสริมศักดิ์ คนงานในไร่ของเขา เธอซนและแ

“วันก่อนมีคนมาทาบทามมันอีกแล้ว เราจะทำยังไงกันดี” เสริมศักดิ์เอ่ยถามภรรยา อยากให้ลูกเป็นฝั่งเป็นฝาสักทีเพราะเห็นว่าสายป่านโตแล้ว หนังสือหนังหาก็ไม่ได้เรียน เงินที่ขายบ้านสวนเขาก็คิดว่าจะเก็บไว้ยามแก่เฒ่ากับภรรยา ถ้าส่งสายป่านเรียน เกิดเงินไม่พอ หยุดเรียนกลางคันก็เท่ากับสูญเปล่า“ยกให้ไปเลยพี่ ใครล่ะมาขอมัน สินสอนทองหมั้นต้องเรียกให้สมน้ำสมเนื้อนะ ดูลูกคนอื่นสิ สิบเจ็ดสิบแปดมีผัวกันไปหมดแล้ว พ่อแม่ไม่ต้องลำบากเลี้ยงดู ให้ผัวมันเลี้ยงไปสิ แถมยังมีลูกทันใช้อีก นี่ถ้าฉันมีลูกกับพี่ จะให้มันแต่งงานไปเหมือนกัน ไม่รอให้มันขึ้นคานหรอก”ในความคิดของประไพคือเกิดมาผู้หญิงทุกคนต้องแต่งงานมีผัว จะอยู่ให้ขึ้นคานก็อายชาวบ้านชาวช่อง เค้าจะหาว่าขายไม่ออก อีกอย่างเกิดเป็นผู้หญิงจะเรียนไปทำไมสูงๆ ยังไงก็ต้องแต่งงานไปดูแลปรนนิบัติสามี เรียนไปก็เอาใบปริญญาไปแขวนไว้บนหัวนอน ไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไรเลย เดี๋ยวก็ตายแล้ว หาความสุขใส่ตัวไว้ดีกว่า ชาวบ้านธรรมดาอย่างเธอ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากมายให้ซับซ้อนความคิดของสองสามีภรรยาก็เป็นความคิดแบบชาวบ้านทั่วไป เห็นหลายคนเรียนไป ยังออกมาเตะฝุ่นตกงาน ไม่เห็นจะมีงานด

“คำก็แก่สองคำก็แก่ ไม่รู้หรือไงมีแฟนแก่ๆ อบอุ่นดีออก”“ไม่ชอบ เค้าเกลียดคนแก่” เธอพยายามดิ้น เขาจึงกอดเอาไว้แน่น มีความสุขชะมัดที่ได้ต่อล้อต่อเถียงกับเธอ“เคยได้ยินไหม เค้าบอกว่าเกลียดอะไรมักได้อย่างนั้น”“งั้นไม่ชอบเฉยๆ ก็ได้”“คนแก่ดีออก ไม่ต้องสร้างเนื้อสร้างตัวแล้วแหละ ฉันรวยอยู่แล้ว เป็นแฟนฉันรับรองว่าฟินนะ”“อี้... ไม่อยากฟิน คนชีกอ” พายัพหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้า เธอเบิกตากว้างเมื่อจู่ๆ เขาก็ประทับจูบลงมา จูบแรกของเธอเสียให้เขาไปเสียแล้ว ไม่นะ! คนบ้า เด็กสาวทุบอกเขาระรัวพายัพบดจูบริมฝีปากหวานอย่างนึกสนุก คราแรกแค่อยากแกล้งแต่พอเห็นคนถูกจูบ จูบไม่เป็น เอาแต่เม้มปากท่าทีเงอะงะ เขาก็นึกเอ็นดูขึ้นมาในทันที จึงบดจูบลงไปหนักๆ สอดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวานล้ำ“คะ... คนบ้า” สายป่านหน้าแดงจัด เธอว่าเขาเสียงแผ่วก่อนจะเป็นลมหมดสติไป “เฮ้ย! ถึงกับเป็นลมเลยเหรอ” พายัพรีบรับร่างบางเอาไว้ ก่อนจะตวัดอุ้มพาเข้าห้องนอน“จูบแรกของเธอเหรอ ทำไมหวานแบบนี้ยายเด็กแสบ ฉันจองแล้วนะ ที่บอกว่าจะจีบนะเอาจริงนะไม่ได้พูดเล่น” เขาลูบปอยผมนุ่ม ก่อนจะหายาดมมาให้เธอสูดดมปฐมพยาบาลเบื้อ

“คิดถึงฉันเหรอ ถึงได้นั่งเหม่อแบบนี้”“อุ๊ย! คุณพาย จู่ๆ ก็โผล่มา ตกใจหมดเลย” เธอแอบดีใจที่เขากลับมา ก่อนจะทำหน้าปั้นปึ่งใส่ กลบเกลื่อนอารมณ์ที่เกิดขึ้น ใครจะไปยอมรับละว่าคิดถึงเขา อายตายเลย ทั้งๆ ที่อยากถามว่าเขาหายไปไหน แต่เธอก็ไม่กล้าพายัพเองก็คิดถึงคนตรงหน้า เขากลับไปจัดการเรื่องน้องสาวจนเรียบร้อย ก่อนจะกลับมาจัดการเรื่องตัวเองต่อ ที่ยังไม่ได้พาสายป่านไปเปิดตัวเพราะว่าอะไรยังไม่ลงตัว ไว้ทุกอย่างเรียบร้อยเขาจะบอกเรื่องนี้กับพราวมุกอย่างแน่นอน“ดีใจที่ฉันกลับมาล่ะสิ ถึงได้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่”“เปล่าเสียหน่อย” สายตาที่พายัพมองเธอเปลี่ยนไป มันวิบวับแปลกๆกลับมารอบนี้ เขามานั่งกินเหล้ากับบิดาทุกวันในตอนเย็น มารดาเลี้ยงก็คอยไล่เธอออกไปต้อนรับเขา ทำกับแกล้มไปให้ เธอเบื่อมากๆ เข้า เลยหนีไปนั่งเดินเล่น ไม่สนใจเสียงบ่นของใคร“เบื่อหน้านักหรือไง ถึงได้ชอบหนีหน้ากันนัก” เสียงของพายัพทำให้สายป่านสะดุ้งหันไปมอง“เบื่อพวกขี้เมา”“ไม่ชอบให้กินเหล้าเหรอ เลิกก็ได้” เขาเดินมาดักหน้าดักหลัง พูดเอาใจ“เลิกได้จริงเหรอ” เธอเลิกคิ้วขึ้นถาม ไม่คิดว่าเขาจะพูดจริงๆ“ถ้าอนาคตเมียไม่ชอบ ไม่กินก็ได้”“ชิ! ไม่เชื

“เหมือนเกาะคุณกินเลย” เธอหน้างอ“คิดมากอีกแล้ว คิ้วผูกเป็นโบแล้วนั่น” เขายื่นมือมาแกะคิ้วของเธอออก มองสบตาเธอในระยะกระชั้นชิด เสียงกระแอมของพนักงานทำให้ทั้งสองได้สติผละออกจากกัน “จะให้เสิร์ฟไอศกรีมเลยไหมคะ”“เอามาเลยครับ” เขาพยักหน้าให้พนักงาน“น่ากินจังเลยค่ะ”“ไม่รู้ว่าชอบกินรสอะไรเลยเอามารวมๆ หลายรสในแก้วเดียวกัน”“อร่อยทุกรสเลยค่ะ” เธอตักชิม“เพิ่งชิมไปรสเดียวรู้ได้ยังไงว่าอร่อย”“ก็ป่านชอบกินไอศกรีมนี่คะ รสอะไรก็อร่อย”“แต่งงานกันไปจะทำให้กินทุกวันเลย”“คุณพายทำเป็นเหรอคะ”“เป็นสิ ง่ายจะตายไป”“ไม่ต้องเอาของกินมายั่วนะคะ ป่านไม่หลงกลหรอก”“ไม่หลงกลไม่เป็นไร แค่ขอให้หลงรักกันก็พอแล้ว”“ใครจะไปหลงรัก” คนว่าแอบอมยิ้ม“ไม่แน่นะ อาจจะหลงรักฉันไปแล้วก็ได้”“หลงตัวเอง”“หลงตัวเองไม่เป็นไร อย่าให้หลงฉันก็แล้วกัน”“ไม่พูดด้วยแล้ว” เธอเสไปตักไอศกรีมรับประทานต่อเขาไม่ได้ใจง่ายอย่างที่เธอว่าหรอกนะ นึกย้อนกลับไปแล้ว เขาอาจจะรู้สึกพิเศษกับเด็กสาววัยสิบสี่เมื่อหลายปีก่อน แต่คิดว่ายังไม่ถึงเวลาแค่นั้นเอง จะพรหมลิขิตหรือโชคชะตาก็ตาม ที่ทำให้เธอกับเขากลับมาพบกันอีกครั้ง ครั้งนี้เขาจะไม่ยอม