All Chapters of ทะลุมิติไปเป็นฮูหยินแม่ทัพอัปลักษณ์: Chapter 11 - Chapter 20

หานตงหยางใช้เท้ากระทุ้งสีข้างม้าออกจากจวนอย่างไม่ช้าไม่เร็วในช่วงแรก กระนั้นคนที่นั่งอยู่ด้านหน้ายังนั่งตัวแข็งทื่อประหนึ่งรูปปั้น มือสองข้างของนางเกาะแขนเขาไว้มั่น เขาจึงลดความเร็วลงอีก เกรงว่านางจะเกร็งจนสิ้นใจไปเสียก่อน เส้นผมของนางปลิวมาคลอเคลียตามใบหน้าและลำคอของเขาชวนให้จั๊กจี้ อีกทั้งกลิ่นหอมจากกายนางยังทำให้เขาสูญเสียสมาธิในการควบคุมม้าอยู่บ้าง เวลาต่อมาเขาเริ่มทนไม่ไหว มือข้างขวาที่จับบังเหียนเอื้อมไปแกะมือซ้ายของนางออกจากแขนเขาแล้วกุมไว้ หลิวหนิงเจียวเอี้ยวหน้ามามอง จึงรู้ว่าเขาใช้มือข้างนั้นรวบผมนางไว้ นางรู้สึกกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย หน้าพลันเห่อแดงขึ้นมา เห็นนางทำท่าเอียงอายเขาจึงพูดออกเสียงเข้ม “ผมของเจ้าทิ่มตาข้า” “เช่นนั้นข้าจับไว้เองก็ได้” ว่าจบนางดึงมือออกจากมือเขาแล้วรวบผมมาไว้ด้านหน้า เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามหลิวหนิงเจียวจึงผ่อนคลายลง สายตามองดูทิวทัศน์สองข้างทางด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไม่คิดว่าทางไปค่ายทหารจะสวยงามปานนี้ หานตงหยางลอบมองข้างแก้มแดงปลั่งของนางเพราะต้องกับแสงแดด แล้วเหลือบมองตามสายตานาง ดูเห

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้าดื่มชา” “ข้าไม่ค่อยชอบรสชาติของมันนักจึงเลือกดื่มน้ำเปล่ามากกว่า” “เจ้าช่างเป็นสตรีที่แปลกนัก” ตั้งแต่จำความได้ เขาไม่เคยเห็นใครดื่มแต่น้ำเปล่าเช่นนาง “ข้าถูกเลี้ยงดูมาอย่างตามใจ อยากกินอะไรก็กิน” เรื่องนั้นเขารู้แล้ว หานตงหยางไม่พูดสิ่งใดอีก จะกินจะดื่มอะไรก็เรื่องของนางเถิด กินอาหารเสร็จเขาก็จากไปโดยเร็ว จากนั้นหลิวหนิงเจียวหอบตะกร้าผ้าไปซักที่ลำธารซึ่งอยู่ไม่ไกลจากค่ายทหารนัก หานตงหยางบอกนางว่าทุกอย่างนางต้องทำเอง เพราะเขาไม่ให้สาวใช้ตามนางมาด้วยซักผ้าเสร็จก็รู้สึกหิว นางจึงหยิบกาแฟสดกับพายสับปะรดจากแหวนมิติออกมากิน นางแอบทำเช่นนี้บ่อยครั้ง อาหารในยุคนี้ไม่ค่อยถูกปากนางเท่าไรนัก จะทำเองก็เกรงว่าเขาจะหาว่าเรื่องมาก เดิมทีที่โลกเดิมกินแต่ข้าวเหนียว เมื่อเช้ากินข้าวต้มกับผักดองนางรู้สึกไม่ค่อยอิ่มนัก อีกทั้งพ่อครัวที่นี่ก็ทำอาหารไม่ค่อยอร่อยเท่าไร เพราะคงทำหม้อใหญ่เพื่อเลี้ยงทหารเป็นจำนวนมาก กินขนมคำสุดท้ายหางตานางก็เหลือบเห็นชายชราผู้หนึ่ง อายุน่าจะประมาณห้าสิบปลาย ด้านหลังมีผู้ช่วยเดินตามมาอีกสองคน “หมอหย

วันนี้หลังจากหลิวหนิงเจียวกลับจากวิ่งก็เข้าครัวทำอาหารให้เขาอย่างขะมักเขม้น หัวหน้าพ่อครัวทนมองฮูหยินท่านแม่ทัพทำงานหนักมาหลายวันก็อดสงสารไม่ได้จึงเอ่ยถามออกไปว่า“ฮูหยินมีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ขอรับ”หลิวหนิงเจียวยกมือขึ้นปาดเหงื่อเอ่ยกับเสวี่ยชุนเบา ๆ “ทำไข่ดาวให้ข้าสักสี่ห้าฟอง ใช้น้ำมันน้อย ๆ นะ”“ทำไมต้องใช้น้ำมันน้อย ๆ ขอรับ” ปกติทำไข่ดาวเขาใช้น้ำมันครึ่งค่อนกระทะ“ใช้มากไม่ดีต่อสุขภาพท่านแม่ทัพ”“อ้อ ขอรับ” ฮูหยินช่างเป็นห่วงเป็นใยแม่ทัพจริง ๆทำอาหารเสร็จหลิวหนิงเจียวจึงไปคัดเลือกมะพร้าวมาสองลูก “น่าจะพอดีกิน” นางพึมพำคนเดียว จากนั้นจึงหยิบมีดมานั่งปอกเปลือกเสวี่ยชุนอดสงสัยไม่ได้ก็เดินตามมาดู บรรดาพ่อครัวและทหารคนอื่นก็มายืนดูเช่นกัน “ฮูหยินทำอะไรหรือขอรับ” มือน้อยขาว ๆ จับมะพร้าวลูกใหญ่ไว้มั่น มืออีกข้างจับมีดเล่มใหญ่เช่นกัน“จะทำน้ำมะพร้าว”“เช่นนั้นข้าปอกเปลือกมะพร้าวให้ท่านดีหรือไม่” มองดูแล้วเขากลัวมีดจะหั่นมือนางเหลือเกิน“ขอบคุณ” ดีเหมือนกันข้าจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง นางกล่าวใจในทุกคนมองดูหลิวหนิงเจียวขูดเนื้อมะพร้าวไม่อ่อนไม่แก่ใส่ในถ้วยที่มีน้ำมะพร้าวอยู่อย่างตั้งใจ “ม

วันต่อมาหานตงหยางจึงให้ทหารมาช่วยนางขุดแปลงปลูกผัก หลิวหนิงเจียวให้ขุดแค่สิบแปลงก็พอ เพราะเกรงว่าจะดูแลไม่ไหว นางไม่อยากให้เขาใช้ทหารมาทำงานในส่วนนี้ หานตงหยางก็ตามใจภรรยา รายการของหวานเย็นนี้ของหลิวหนิงเจียวก็คือทับทิมบัวหิมะกรอบ นางใช้เวลาหนึ่งชั่วยามก็สามารถไปเดินเล่นรอบค่ายทหารได้แล้ว ตอนนี้หานตงหยางยังนั่งปรึกษาหารือเรื่องศึกอยู่ในกระโจมกับรองแม่ทัพเฉิงและนายกองอาวุโส หลิวหนิงเจียวเดินดูรอบค่ายไปเรื่อย ๆ พลทหารที่เห็นต่างคำนับให้เรียก ‘ฮูหยิน ๆ’ ไม่ขาดปาก ตอนนี้มะพร้าวอ่อนที่ฮูหยินสอนกินร่อยหรอลงไปมาก ท่านแม่ทัพหานจึงส่งจดหมายไปที่เมืองหลวงเพื่อให้ทางการส่งมะพร้าวมาให้อีก ส่วนมะพร้างแก่ หลิวหนิงเจียวก็สอนพ่อครัวนำมาประกอบอาหารและของหวานเช่นกัน บรรดาทหารในค่ายจึงอิ่มหนำโดยทั่วกัน นางหยุดเดินแล้วแหงนหน้ามองต้นไม้ด้านหน้า คิ้วเรียวงามขมวดเล็กน้อย ที่นี่มีต้นมะม่วงเบาด้วยหรือ แค่มองเห็นผลของมันหลิวหนิงเจียวก็น้ำลายสอ ช่วงนี้รู้สึกอยากกินของเปรี้ยวของหวานมากกว่าปกติ สงสัยวันนั้นของเดือนใกล้จะมาถึงแล้วกระมัง คิดได้เช่นนั้นจึงมองหาใครสักคน

“ท่านรู้?” เขาพูดเรื่องสตรีออกมาโดยไม่มีความกระดากเลยสักนิด แต่ว่า…ใครจะมีบุตรกับท่านกัน “อืม” เรื่องพวกนี้นางไม่เคยคุยกับบุรุษสักครั้ง แต่นี่เขากลับรู้เรื่องของนางทั้งหมด ชาติก่อนนางไม่เคยพบเจอกับปัญหาเรื่องนี้ จึงทำให้นางไม่ได้ระมัดระวังตัว รู้ตัวอีกทีนางก็ปวดท้องมากจนเป็นลมไปแล้ว มันปวดมากจนนางไม่มีแม้แต่แรงจะก้าวขา ขาทั้งสองสั่นเทาไปหมด ก่อนหน้านางเคยเห็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนนั่งร้องไห้เพราะปวดท้องประจำเดือน ตอนนี้นางเข้าใจความรู้สึกนั้นอย่างถ่องแท้แล้ว เดิมทีเจ้าของร่างนี้รู้ตัวว่าต้องดื่มยาเพื่อรักษาโรคนี้เป็นประจำ แต่นางมีนิสัยดื้อรั้น อีกทั้งยามีรสขมหลิวหนิงเจียวจึงกิน ๆ หยุด ๆ ตอนปวดก็กิน ตอนหายปวดก็เทยาทิ้ง มารดาจับไม่ได้ไล่ไม่ทันนางก็ปล่อยให้ตัวเองเป็นเช่นนี้เรื่อยมา อาการมดลูกเย็นจึงไม่หายขาด “ท่านแม่ทัพ ยาต้มเสร็จแล้วขอรับ” เข่อซางเอ่ยบอกอยู่ด้านนอกกระโจม “เอาเข้ามา” เข่อซางถือถาดยาเข้ามาวางไว้บนตั่งไม้ให้แล้วจึงล่าถอยออกไป หานตงหยางหยิบถ้วยยาที่มีควันขาวพวยพุ่งขึ้นมา เป่าให้ยาหายร้อนจากนั้นจึงป้อนยาให้