บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 151 - บทที่ 160

Ang tunog ng umiitit na gulong sa semento ay tila isang hiyaw ng kamatayan. Nararamdaman ni Ria ang puwersa ng grabidad habang ang SUV ay mabilis na bumubulusok sa madilim na kalsada ng gilid ng bundok. Sa loob ng sasakyan, ang gulo ay hindi mailalarawan—ang laptop ni Ria ay tumilapon sa sahig, at si Sarah ay pilit na kinokontrol ang manibela na tila naging bato na.“Na-hack ang system ng sasakyan! Hindi ko ma-override!” sigaw ni Sarah, ang kaniyang mga braso ay naninigas sa pagsisikap.Hindi sumigaw si Ria. Sa gitna ng tiyak na kapahamakan, isang kakaibang katahimikan ang bumalot sa kaniyang isipan. Naalala niya ang mukha ni Javi sa video. Ang salitang “Takbo.” Hindi ito utos para iligtas ang sarili niya, kundi isang babala na ang kalaban ay mas malapit kaysa sa inaakala niya.“Sarah, ang emergency manual release sa ilalim ng dashboard! Ngayon na!” utos ni Ria, ang kaniyang boses ay matatag sa gitna ng kaguluhan.Mabilis na gumalaw si Sarah. Sa i

Ang bawat hiyaw ni Javi na dumadaloy sa speaker ng telepono ay tila isang kutsilyong humihiwa sa puso ni Ria. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang wasakin ang lahat, ngunit pinilit niyang manatiling kalmado. Alam niyang ang emosyon ay isang luho na hindi niya kayang bayaran sa sandaling ito. “Elena, itigil mo ito!” sigaw ni Ria sa telepono, ang kaniyang boses ay puno ng poot. “Kung saktan mo sila, hinding-hindi mo makukuha ang retinal code! Papatayin ko ang sarili ko bago mo pa ako mahawakan!” Narinig ni Ria ang isang mahinang tawa mula sa kabilang linya. Ang tawang iyon—malamig, walang puso, tila isang estranghero ang kaniyang kausap. “Maria, anak… masyado kang emosyonal. Iyan ang itinuro sa iyo ng ama mo, at iyan ang dahilan kung bakit siya namatay na talunan. Ang pag-ibig ay isang kahinaan na ginagamit ng mga taong may kapangyarihan para kontrolin ang mga tulad mo.” “Hindi ako tulad mo!” ganti ni Ria. “Talaga? Tignan mo an

Ang katawan ni Julian ay bumagsak sa sahig, ang kaniyang mga mata ay dilat pa rin sa gulat at hindi paniniwala. Ang dugong umaagos mula sa kaniyang likuran ay humalo sa tubig na galing sa chamber ni Javi. Ang katahimikan sa basement ay tila isang mabigat na pasanin, bumasag lamang nang mabilis na lumapit si Ria sa asawa.“Javi! Javi, gumising ka!” iyak ni Ria habang kinakalong ang ulo ni Javi.Umuubo si Javi, inilalabas ang tubig na pumasok sa kaniyang baga. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang imulat, at sa pagkakataong ito, nakita ni Ria ang ningning na pamilyar sa kaniya—ang ningning ng pag-ibig, ng alaala, at ng katotohanan.“Ria…” bulong ni Javi. “Ligtas… ba ang anak natin?”“Ligtas siya, Javi. Nandito kami. Tapos na ang lahat,” sagot ni Ria habang mahigpit na niyayakap ang asawa.Tumingin si Ria kay Unit 04. Ang impostor ay dahan-dahang ibinaba ang kaniyang baril. Ang kaniyang mukha ay wala pa ring emosyon, ngunit may kakaibang respeto sa kaniyang mga mata habang nakatitig kay

Ang tensyon sa landing strip ay tila isang kable na anumang sandali ay mapuputol. Ang mga guwardiya ni Julian ay mabilis na pinalibutan ang impostor, habang si Ria ay mabilis na hinila si Gabriel palayo. Ang bata ay nagsimulang umiyak, nalilito sa biglang pagbabago ng sitwasyon.“Julian, anong ginagawa mo?” sigaw ni Ria, bagama’t sa loob niya ay alam niyang tama ang hinala ni Julian.“Ria, tignan mo ang galaw niya!” ani Julian, ang baril ay nananatiling matatag na nakatutok sa dibdib ng lalaking kamukha ni Javi. “Isang ama na halos mamatay para sa anak niya ay hindi aatras nang ganoon kapag niyakap siya. Ang Javi na kilala ko, kahit anong sugat ang mayroon, si Gabriel ang una niyang papahalagahan.”Ang impostor ay dahan-dahang tumayo nang tuwid. Nawala ang panghihina sa kaniyang katawan. Ang matamlay na titig ay napalitan ng isang matalim at propesyonal na tingin. Isang nakakatakot na katahimikan ang namayani habang dahan-dahan niyang pinapagpag ang kaniya

Ang boses ni Elena Valdez ay tila isang kumpas ng kidlat na nagpatahimik sa buong silid. Si Julian ay napaatras, ang kaniyang baso ng alak ay nabitawan at nagkadurog-durog sa sahig. Si Unit 04 naman ay mabilis na naglabas ng kaniyang weapon, nakatuon ang paningin sa pinto.“Impossible!” sigaw ni Julian. “Nakita ko ang pagsabog ng estate sa Laguna! Walang nakaligtas doon!”“Ang akala niyo ba ay ganoon lang kadali patayin ang isang Valdez?” ang boses ni Elena ay puno ng autoridad at malamig na galit. “Julian, naging masyado kang kampante sa iyong maliit na laro. Akala mo ba ay ikaw ang nagpapaikot sa Obsidian Crown? Ako ang nagtatag niyan bago ka pa man marunong humawak ng baril.”Mula sa usok ng pagsabog sa hallway, lumitaw si Elena. Hindi na siya ang mahinang babaeng nakita ni Ria sa pasilidad. Nakasuot siya ng tactical gear, may hawak na submachine gun, at ang kaniyang mga mata ay naglalatab sa poot. Sa likuran niya ay si Sarah, na bagama’t may benda sa b