บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 161 - บทที่ 170

Ang kulay kahel na langit ng Palawan ay biglang nabahiran ng itim. Hindi ito dahil sa papalubog na araw, kundi dahil sa sampung helicopter na tila mga dambuhalang tutubi na dahan-dahang lumilitaw mula sa abot-tanaw. Ang tunog ng kanilang mga talim ay hindi na lamang isang ugong; ito ay isang banta na yumaon sa katahimikan ng dalampasigan.Nanigas si Ria habang hawak ang litrato ng kaniyang pagkabata. Ang mga salitang nakasulat sa likod nito—“The real key was never the retinal scan, Maria. It was the blood in your veins”—ay tila isang sumpa na ngayon lang nagkaroon ng katotohanan.“Ria, pasok sa loob! Kunin mo si Gabriel!” ang sigaw ni Javi ay bumasag sa kaniyang pagkakatulala.Mabilis na kumilos si Javi. Kahit na hindi pa lubos na naghihilom ang kaniyang mga sugat mula sa nakaraang labanan, ang kaniyang instinct bilang asawa at ama ay nanaig. Hinila niya si Ria patungo sa kanilang payak na bahay, ngunit ang lalaking nag-abot ng envelope ay nanatiling nakat

Ang lamig ng tubig-dagat ay tila mga karayom na tumutusok sa balat ni Ria. Sa ilalim ng dagat, ang mundo ay naging tahimik at mabagal, ngunit ang panganib ay mas matingkad. Nakita niya ang kaniyang asawa na si Javi na pilit na lumalangoy pataas, habang si Gabriel ay nagpupumiglas sa kaniyang mga bisig.Ngunit ang kaniyang atensyon ay naagaw ng underwater drone na mabilis na lumalapit sa kaniya. Ang makinang iyon ay tila isang mandaragit na isda. Bago pa man siya makaiwas, naramdaman niya ang isang matulis na bagay na bumaon sa kaniyang balikat. Ang hiringgilya.Hindi… hindi niyo pwedeng makuha ito… ang sigaw ng kaniyang isipan habang nararamdaman ang paghigop ng kaniyang dugo.Sa gitna ng kaniyang pagkataranta, isang anino ang lumitaw sa kaniyang gilid. Isang scuba diver na hindi niya kilala ang biglang humiwa sa drone gamit ang isang tactical knife. Ang drone ay sumabog nang bahagya, sapat na para bitawan siya nito. Hinila siya ng diver pataas, kasabay ng

Ang paglitaw ni Julian Soliven ay tila isang bangungot na ayaw matapos. Ang kaniyang mukha ay puno ng mga peklat mula sa nakaraang pagsabog, ngunit ang kaniyang mga mata ay mas naglalatab sa ambisyon at kabaliwan. Ang kaniyang pahayag tungkol kay Gabriel ay tila isang kidlat na tumama sa gitna ng puso ni Ria.“Anong sabi mo, Julian?” sigaw ni Ria, ang kaniyang baril ay nakatutok na ngayon sa kaniyang dating bayaw. “Huwag mong idamay ang anak ko sa kahibangan mo!”Tumawa si Julian, isang tunog na puno ng pait. “Maria, Maria… hanggang ngayon ay napakababa pa rin ng tingin mo sa katalinuhan ni Augusto Soliven. Akala mo ba ay retinal code lang ang itinago niya sa iyo? Ang DNA sequence na ginawa ng ama mo ay dinisenyo para mag-mature sa susunod na henerasyon. Ang dugo mo ay susi lang, pero ang katawan ni Gabriel… siya ang mismong makina.”Nabitawan ni Mateo Elizalde ang kaniyang baso ng wine. “Anong kalokohan ito, Soliven? Ang Project Source ay para sa akin!”

Ang katahimikan sa loob ng hospital room ay tila isang malapot na usok na humahalot sa bawat hininga ni Ria. Nakatitig siya sa holographic projection ng batang nagngangalang Lucas. Ang pagkakahawig nito kay Gabriel ay nakakapanghilakbot—ang parehong hugis ng mukha, ang parehong kislap ng mata, ngunit ang aura nito ay tila galing sa kailaliman ng isang laboratoryo.“Kapatid?” ulit ni Ria, ang kaniyang boses ay nanginginig sa pagitan ng gulat at pagkasuklam. “Papa, may anak ka pa ba sa iba?”Tumingin si Ria kay Ricardo, ngunit ang kaniyang ama ay nakapikit lamang, tila hindi kinakaya ang bigat ng rebelasyong ito.“Hindi siya anak ng ama mo sa laman, Maria,” ani Lucas, habang dahan-dahang lumalakad sa holographic space, tila nililibot ang silid. “Ako ang tagumpay ng iyong ina. Habang ang ama mo ay abala sa pagtatago ng data sa utak mo, ang ina mo naman ay abala sa paglikha ng isang vessel na kayang mag-process ng data na iyon. Ako ay isang bio-synthetic upgra

Ang asul na liwanag sa mga mata ni Ria ay tila isang babala mula sa isang makinang malapit nang sumabog. Ang kaniyang buong pagkatao ay unti-unting nilalamon ng Project Source. Ang bawat emosyong nararamdaman niya—ang takot para kay Gabriel, ang pag-ibig kay Javi—ay pilit na ini-encode ng kaniyang utak bilang data points, binubura ang kaniyang pagiging tao para bigyang-daan ang mga access codes ng mundo."Ria! Ria, tumingin ka sa akin!" sigaw ni Javi, habang pilit na niyayakap ang asawa. "Nandito ako, si Javi mo ito! Huwag mong hahayaang kainin ka ng data!"Naramdaman ni Ria ang init ng yakap ni Javi, ngunit sa kaniyang paningin, ang katawan ni Javi ay naging isang thermal map lamang, puno ng mga vital signs at biological data. Ang kaniyang puso ay nadudurog, ngunit ang kaniyang isip ay nagpapatakbo na ng mga kalkulasyon para sa kaniyang kaligtasan."Javi... mahalin mo si... Gabriel..." ang boses ni Ria ay paos, tila bawat salita ay isang pakikibaka.