บททั้งหมดของ Too Late to Love Me, Mr. Elizalde: บทที่ 141 - บทที่ 150

Ang bawat pintig ng puso ni Maria "Ria" Soliven ay tila tunog ng isang orasan na bumibilang sa kaniyang huling sandali ng tiwala sa mundo. Ang lamig ng dulo ng baril ni Marco sa kaniyang sentido ay hindi maikukumpara sa lamig na nararamdaman niya sa kaniyang dibdib. Si Marco. Ang kaniyang kaisa-isang takbuhan. Ang lalaking naging doktor, kaibigan, at sandigan niya noong ang lahat ay nakatalikod sa kaniya."Patawad, Ria," ulit ni Marco, ang kaniyang boses ay walang kahit anong emosyon, malayo sa malambing na tinig na nagpapakalma kay Ria sa Siargao. "Ngunit ang pamilya Villamayor ay masyadong matagal nang nagdurusa sa ilalim ng mga Elizalde. Kami ang gumagawa ng lahat ng madidilim na trabaho nina Teodoro at Robert, habang sila ay nagpapakasasa sa liwanag. Ang katarungang gusto ko ay hindi makukuha sa simpleng paghihiganti. Makukuha ito sa pag-agaw ng trono.""Marco... inisip ko na pamilya tayo," bulong ni Ria, ang kaniyang mga luha ay dahan-dahang pumatak, hindi dah

Ang gabi sa Siargao ay nabalutan ng isang nakakabinging tensyon. Sa loob ng bodega, ang alarm ay patuloy sa pag-ugong, nagbibigay ng pulang liwanag na tila sumasalamin sa dugo na malapit nang dumanak. Napabitaw si Marco sa baril niya nang marinig ang boses ni Javi sa intercom. Ang kaniyang mukha ay napalitan ng kilabot."Patay na siya... paanong..." bulong ni Marco."Javi!" sigaw ni Ria, ang kaniyang puso ay napuno ng bagong pag-asa. Alam niyang buhay ang asawa niya. Ang kaniyang "Hidden Gem" intuition ay hindi siya binigo."Huwag kayong magpabulag sa boses na 'yan!" sigaw ni Arturo, pilit na sinusubukang i-override ang system gamit ang kaniyang sariling device. "Isang recording lang 'yan! Marco, hawakan mo si Ria! Kung hindi natin mabuksan ang vault, gagamitin natin siya bilang panangga!"Sumugod si Marco kay Ria, ngunit bago pa siya makalapit, mabilis na kumilos si Ria. Sinipa niya ang tuhod ni Marco at ginamit ang kaniyang siko para tamaan ang

Ang gabi sa Siargao ay nabalutan ng isang nakakatakot na katahimikan matapos ang pagsabog. Ang amoy ng usok at alat ng dagat ay humahalo sa bawat hininga ni Ria. Nakatayo siya sa harap ng itim na van, ang kaniyang puso ay tila isang pirasong yelo na malapit nang mabasag. Sa harap niya, si Elena Elizalde—ang babaeng inakala niyang naging abo na sa Switzerland—ay nakangiti nang may halong kasamaan. Sa kaniyang bisig, isang sanggol ang mahimbing na natutulog."Elena... paano..." bulong ni Ria, ang kaniyang boses ay punong-puno ng kilabot."Ang isang Elizalde ay laging may plano, Maria," sabi ni Elena, dahan-dahang hinahaplos ang pisngi ng sanggol. "Ang pagsabog sa Switzerland? Isang diversion lamang para makatakas ako. At ang sanggol na ito? Siya ang tunay na Gabriel. Ang batang kasama ni Mateo sa resort? Isang decoy na ginawa ng Shadow Council."Napatingin si Ria kay Javi, na kasalukuyang nakatayo sa kaniyang tabi, duguang-duguan at halos hindi na makatayo.

Ang amoy ng antiseptic at ang ritmikong tunog ng heart monitor ang naging musika sa silid kung saan nakaratay si Javi. Puti ang lahat—ang dingding, ang kumot, pati na ang mukha ni Ria na ilang araw nang hindi nakakakuha ng maayos na tulog. Nakaupo siya sa gilid ng kama, ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakahawak sa kwintas na ibinigay ng misteryosong si Julian.“Javi, gumising ka na, please…” pakiusap niya sa kaniyang asawa na napapalibutan ng mga tubo.Ang operasyon ni Javi ay tumagal nang halos walong oras. Ang mga sugat sa kaniyang katawan ay malalim, at ang trauma mula sa pagsabog ay nagdulot ng internal bleeding. Sabi ng mga doktor, isang milagro na nakaligtas siya sa ganoong kalagayan. Pero para kay Ria, ang milagrong iyon ay kulang hangga’t wala ang kanilang anak.Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Marco. Ang kaniyang mukha ay puno ng pag-aalala, ngunit may kakaibang tensyon sa kaniyang mga mata na hindi makatakas sa mapunuring paningin ni Ri

“Javi?” ang tawag ni Ria sa kaniyang asawa ay tila isang bulong sa gitna ng bagyo. Hindi siya makapaniwala sa nakikita. Ang lalaking dapat ay nasa ICU, ang lalaking ipinaglaban niya hanggang sa huling patak ng kaniyang lakas, ay nakatayo sa harap niya—malamig ang tingin at may hawak na sandata.Ngunit may kakaiba kay Javi. Ang kaniyang mga galaw ay tila mechanical, at ang kaniyang mga balat ay maputlang-maputla. Ang mga benda sa kaniyang katawan ay may mga mantsa pa ng dugo, isang indikasyon na hindi pa siya dapat bumabangon mula sa higaan.“Bitawan mo siya, Julian,” ang boses ni Javi ay paos, tila bawat salita ay nagdudulot ng sakit sa kaniyang lalamunan.Humalakhak si Julian, isang tunog na puno ng pangungutya. “Tignan mo nga naman. Ang dakilang Javi Soliven, bumangon mula sa hukay para sa kaniyang mahal na asawa. O baka naman bumangon ka para sa trust fund na itinago sa iyo ng ama mo?”“Wala akong pakialam sa pera,” madiing sabi ni Javi. Ang ka