All Chapters of จำเลยอัคนี (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๑) : Chapter 71 - Chapter 80

ภาพการยิ้มแย้มของแนนซี่กับหนุ่มฝรั่งตาน้ำข้าวนั้น ตกอยู่ในการมองของสายตาคู่คมที่เหลือบมาเห็นตอนที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง ซึ่งภาพนั้นทำให้เขารู้สึกแน่นอกไปชั่วขณะ และเกิดอาการหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกอัคนีไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นเป็นใคร แต่ท่าทางสนิทสนมและหัวร่อต่อกระซิกของทั้งคู่ ทำให้เดาได้ไม่ยากว่าอาจจะเป็นเพื่อนชายคนสนิทของแนนซี่ หรือไม่อีกทีก็เป็นสามีของเธอหากทว่าความคิดนั้นกลับทำให้มือหนากำเข้าหากันแน่น แล้วแสยะยิ้มอย่างเย้ยหยันเป็นเชิงสมเพชตนเองที่เมื่อคืนทำเหมือนชายชู้ลักลอบได้เสียกับเมียชาวบ้าน!ชายหนุ่มระบายลมหายใจออกมาแรงๆ ติดๆ กันหลายครั้ง ก่อนจะรีบสาวเท้าเข้าไปในห้องทำงานด้วยใบหน้าบูดบึ้งบอกบุญไม่รับ...ด้านแนนซี่ หลังจากตกลงกับทอมมี่เสร็จแล้ว ร่างระหงก็รีบกลับเข้ามาในห้องทำงานตัวเอง เพื่อตกลงกับเจ้าลิงน้อยแสนซนของเธอบ้าง ส่วนทอมมี่แยกไปนั่งเล่นที่ห้องรับแขก ปล่อยให้แม่ลูกได้อยู่กันตามลำพัง“พอลครับ” หญิงสาวเรียกลูกเสียงอ่อนโยน“ฮะ...หม่ามี้”“เดี๋ยวสักพักหม่ามี้จะพาขี่รถไปเที่ยวรอบๆ เกาะนะ”“เย่ๆ จริงเหรอฮะหม่ามี้ หม่ามี้น่ารักที่ซู้ด เย่ๆ” พอลกระโดดดึ๋

ที่ริมชายหาดของเกาะฟ้าพร่างดาว...พอลขี่คออัคนีอย่างสนุกสนาน เด็กชายตัวน้อยมองเจ้าลิงจ๋อซึ่งกำลังร้องเจี๊ยกจ๊าก ขณะที่มันปีนขึ้นไปทลายลูกมะพร้าวลงมาจากต้นด้วยความชอบใจเป็นที่สุด“ทำไมลิงที่นี่เก่งจังฮะลุงเพลิง”“เพราะมันได้รับการฝึกอย่างดีไงครับพอล” อัคนีตอบเด็กน้อยที่กำลังทำตาแป๋วอย่างตั้งใจฟัง“แล้วถ้าผมได้รับการฝึกบ้างล่ะฮะ ผมจะปีนต้นมะพร้าวได้เก่งเหมือนลิงตัวนั้นไหมฮะ”“ได้สิครับ”“งั้นลุงเพลิงฝึกให้ผมได้ไหมฮะ” พอลเรียกร้องพร้อมกับใช้มือเล็กจิ๋วเขย่าคอเสื้อของอัคนี“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้” ชายหนุ่มยิ้มและรับปาก“แล้วนั่นเขากำลังทำอะไรกันฮะ” พอลชี้ไปทางเรือประมงลำหนึ่งที่คนบนเรือกำลังลากอวนเข้าหาฝั่ง“ชาวประมงกำลังหาปลาครับ”“โห!” เด็กน้อยห่อปาก ทำตาโต “คงเยอะน่าดูเลยใช่ไหมฮะลุงเพลิง”“เยอะมากครับ”“ทำไมที่นี่มีแต่อะไรสนุกๆ ทั้งนั้นเลยล่ะฮะ ที่บ้านของผมมีแต่สนามหญ้า” พอลบ่นปอดแปดเป็นเชิงเปรียบเทียบ“ถ้าอย่างนั้นพอลก็มาอยู่ที่นี่กับหม่ามี้สิครับ ลุงจะพาไปตกปลาในทะเล”“จริงๆ นะฮะ” พอลทำหน้าตื่นเต้นเหมือนกำลังจะได้ของเล่นชิ้นใหม่ภาพที่เด็กชายตัวน้อยกำลังหัวเราะร่าเริงด้วยท่าทางมีความ

“อื้อ...อื้อ...” หญิงสาวครางลอดไรฟัน สองมือเลื่อนขึ้นโอบรอบคอเขาไว้ ตากลมโตหลับพริ้มลงเหมือนตกอยู่ในภวังค์อำนาจของเขาชั่วขณะอัคนีผละออกมาปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่าง แนนซี่มองเรือนกายเปลือยเปล่าที่ขวางเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อหนั่นแน่นแทบไม่กะพริบตา หัวใจดวงน้อยเต้นแรงตึกๆ มากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งขึงอันยาวใหญ่ที่กำลังเปล่งประกายวิบวับสะท้อนแสงจนเป็นสีมันปลาบอยู่ตรงกลางลำตัวของเขาชายหนุ่มยิ้มเหี้ยมๆ ก่อนจะก้าวตามขึ้นไปทาบทับอยู่บนร่างอรชรอีกครั้ง เขากวาดมองดวงหน้าสวยด้วยแววตาฉ่ำเยิ้ม แสงไฟขับให้ผิวสาวดูนวลเนียนสะพรั่ง ใบหน้าหล่อคมโน้มลงมาใกล้จนจมูกของทั้งสองแนบชิด สายตาสองคู่สบประสานกันนิ่ง บ่งบอกความรู้สึกอันหลากหลายที่สื่อสารออกมาจากส่วนลึกของแต่ละคนอัคนีประกบริมฝีปากของตนลงบนกลีบปากกระจับอย่างนุ่มนวล หญิงสาวเผยอปากรับด้วยความเต็มใจ สองมือเรียวงามโอบรอบคอของเขาเอาไว้และลูบไล้มือเปะปะผ่านแผ่นหลังอันเปล่าเปลือยกำยำนั้น เขาระดมจุมพิตอันแสนเร่าร้อนอยู่นานกว่าจะถอนปากออก แล้วใช้เรียวลิ้นไล้เรื่อยลงมาที่ซอกคอขาวละมุน ก่อนจะวกเข้าไปอ้าครอบหมับสลับกับดูดดุนปทุมถันสี

เรือสปีดโบตสองลำออกจากเกาะฟ้าพร่างดาวในเวลาไล่เลี่ย กัน ลำแรกวีเป็นคนขับ ส่วนลำที่สองนายหัวอัคนีขับด้วยตัวเอง ความเร็วของเรือลำหลังนั้นทำให้น้ำแตกกระเซ็นเป็นฝอยๆ แต่มันก็ยังไม่เร็วเท่ากับความร้อนรุ่มที่สุมแน่นอยู่ในอกของเขา ซึ่งอยากจะตามเรือลำหน้าให้ทันตอนนี้เลยวีนำเรือเทียบท่าได้อย่างสวัสดิภาพ ก่อนจะพาเจ้านายสาวขึ้นรถและขับตรงไปยังโรงแรมหรูตามที่ได้รับคำสั่งในเวลาต่อมา“ขอบใจมากจ้ะวี” นิชมลเอ่ยขอบคุณเป็นภาษาไทยแบบชัดถ้อยชัดคำ“ไม่เป็นไรครับคุณแนนซี่”“เรียกฉันว่ามลก็ได้จ้ะ”ประโยคนั้นทำเอาวีถึงกับเหวอไป เมื่อแนนซี่บอกกับเขาตรงๆ ว่าเธอคือคนคนเดียวกับ ‘นิชมล’ เขานึกสงสัยอยู่ครามครัน ว่านายหัวอัคนีรู้หรือยัง แล้วถ้านายหัวรู้จะเกิดอะไรขึ้น?หากความสงสัยของวีก็สิ้นสุดลงเมื่อรถของนายหัวอัคนีแล่นมาจอดเทียบใกล้ๆ กับรถของเขา ก่อนที่ร่างสูงของคนขับจะลงจากรถและรีบก้าวฉับๆ ตามนิชมลซึ่งกำลังเดินเข้าไปในโรงแรมนิชมลตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ต้นแขนกลมกลึงก็ถูกมือหนาแกร่งกระชากเต็มแรง หญิงสาวหันขวับไปมองอย่างตกใจ แต่แล้วก็แปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจระคนหวาดหวั่น เมื่อเห็นใบหน้าของคนที่กระชาก“คุณอัคนี!”“คุณกำล

“คุณคะ...คุณคะ...”เสียงที่เรียกติดๆ กันหลายครั้ง ทำเอานิชมลที่กำลังจะเดินออกจากประตูด้านหน้าของตึกหันไปมองคนเรียก“คุณเรียกดิฉันเหรอคะ”“ใช่ค่ะ คุณคือภรรยาของคุณอัคนีใช่ไหมคะ” พยาบาลสาวรีบเอ่ยถาม“เอ่อคือ...” นิชมลอึกอักกับสถานะของตัวเองอย่างไม่รู้ว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธดี หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ”“สามีของคุณอาการทรุดอย่างกะทันหันค่ะ”“ว่าไงนะคะ???” เสียงหวานอุทาน ดวงตาเบิกกว้างจนกลายเป็นถลึงเหลือก“หมอบอกว่าคุณอัคนีมีอาการติดเชื้อในกระแสเลือดอย่างรุนแรง ซึ่งอาจจะอยู่ได้อีกไม่กี่ชั่วโมง อยากให้คุณรีบไปดูใจสามีของคุณค่ะ”“ดะ...ได้ค่ะ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” หญิงสาวพูดกับพยาบาลอย่างละล่ำละลัก ก่อนจะผลุนผลันวิ่งกลับไปทั้งๆ ที่เพิ่งจะออกมา ทำให้พยาบาลสาวอดรู้สึกสงสารและรู้สึกผิดไม่ได้ที่ทำเช่นนั้นเมื่อวิ่งมาถึงหน้าห้อง นิชมลก็ผลักประตูเข้าไปในห้องโดยไม่เคาะ ความตกใจทำให้เธอปรี่ไปหาร่างใหญ่ซึ่งนอนอยู่บนเตียงทันที มือบางจับมือของเขาข้างหนึ่งขึ้นมากุมไว้ด้วยความเป็นห่วง“คุณเพลิง...อย่าเป็นอะไรนะคะ ฉันมาแล้ว คุณอย่าเป็นอะไรนะคะ” เสียงหวานสั่นเครื