All Chapters of ลิขิตรักหักคานทอง (ซีรีส์ชุด : จอมใจอสูร ลำดับที่ ๒) : Chapter 61 - Chapter 70

ในระหว่างนั้น ราเชนและทัพเทวาก็คุมตัวตรีนุชเดินออกจากลิฟต์ ตรงมายังหน้าห้องของไอ้เสี่ยดิเรก ก่อนจะใช้เท้าถีบประตูเต็มแรง!เสี่ยตัณหาได้ยินเสียงดังโครมครามก็รู้สึกโมโหปนหงุดหงิดเพราะคิดว่าคงเป็นตรีนุช แต่ยังไม่ทันจะได้ตวาดด่าก็ถูกลำขาหนักๆ ของราเชนเตะเข้าที่ก้านคออย่างรวดเร็ว“โอ๊ยยย!!!”ร่างของเสี่ยดิเรกทิ้งตัวล้มลงไปนอนกับพื้นราวกับต้นไม้ถูกโค่น ราเชนรีบเข้าไปกอดปีรดาที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงทันที“ปี…ปีจ๋า...ผมมาช่วยคุณแล้ว” พูดเสร็จชายหนุ่มก็จูบที่กระหม่อมบางเบาๆ และรับรู้ถึงอาการหวาดกลัวของภรรยาได้อย่างชัดเจน เสื้อบริเวณหน้าอกเปียกชื้นไปด้วยน้ำตา ซึ่งเป็นเสมือนน้ำกรดที่กัดเนื้อลึกลงไปถึงหัวใจเขาให้เจ็บร้าว“คุณเชน...ฮือ…ฮือ” ปีรดาดีใจเมื่อรู้ว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ก่อนที่อึดใจต่อมาสติของหญิงสาวจะค่อยๆ ดับวูบลง ราเชนก้มลงไปมองภรรยาอย่างสุดสงสาร จากนั้นก็หันขวับไปมองคนที่กล้าแตะต้องหัวใจของเขาด้วยแววตาแข็งกระด้าง ทำให้ตรีนุชและเสี่ยดิเรกเสียววาบไปทั้งสันหลัง“เดี๋ยวฉันมา แกจัดการมันไปก่อน” ราเชนบอกเพื่อนแล้วอุ้มร่างปีรดาออกจากห้อง ตรีนุชกลัวจะติดร่างแหไปกับเสี่ยดิเรกจึงรีบตามออ

หนึ่งวันกับอีกหนึ่งคืน ที่ปีรดายังคงนอนนิ่ง ร่างสูงของราเชนในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว ปล่อยชายเสื้อคลุมขอบกางเกงสแล็กเดินมานั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง ความห่วงใยและความห่วงหาฉายชัดอยู่ในแววตาที่กำลังมองดวงหน้าซีดขาว ปลายนิ้วแข็งแรงปัดปอยผมซึ่งระแก้มไปทัดลงที่ข้างหู ก่อนจะก้มลงหอมแก้มเบาๆ อย่างสุดรัก“ปีครับ…เมื่อไหร่จะฟื้น...ผมรอปีอยู่นะครับรู้ไหม...” เสียงทุ้มบ่งบอกถึงความห่วงใยเป็นที่สุด แต่พอสายตาเหลือบไปเห็นรอยช้ำจางๆ ที่เกิดจากการถูกทำร้ายบนผิวหน้า ดวงตาคมสีสนิมก็แข็งกร้าวขึ้นดั่งเปลวไฟทันทีวินาทีนั้นคนที่หลับอยู่ก็เริ่มขยับนิ้วเล็กน้อย ดวงตาที่ปิดสนิทมาหลายชั่วโมงกะพริบช้าๆ แล้วค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น“คุณเชน…” ปีรดาเรียกขานเสียงแหบๆ น้ำตาไหลออกมาทางหางตา เธอไม่คิดว่าจะได้กลับมาอยู่ในอ้อมกอดเขาอีก“เจ็บตรงไหนหรือเปล่าคนดี” ราเชนเอ่ยถามและรีบขยับเก้าอี้ไปชิดเตียงมากกว่าเดิม“เจ็บค่ะ เจ็บและกลัวที่สุด กลัวว่าจะไม่ได้กลับมาเห็นคุณ...” หญิงสาวยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าคมเข้ม ในขณะที่ราเชนใช้นิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากผิวแก้มของเธอเบาๆ ก่อนจะก้มลงจูบที่กระหม่อมบางเพื่อถ่ายทอดความรักไปสู่หัวใจดวงน้อย

“มีความสุขกันให้พอ ไม่นานพวกแกจะได้ไปพบยมบาลพร้อมกัน” ตรีนุชซุ่มมองตามท้ายรถด้วยความโกรธแค้น แล้วก็รีบโทรศัพท์หาเสี่ยดิเรกทันที“มันไปส่งลูกที่โรงเรียน ฉันจะตามไปห่างๆ เสี่ยอย่าลืมให้คนไปรอที่หน้าประตูโรงเรียนก็แล้วกัน” ตรีนุชกรอกเสียงเหี้ยมไปตามสาย แววตาแข็งกร้าวราวกับสัตว์ร้ายก็ไม่ปานราเชนกับปีรดามาส่งลูกๆ ถึงหน้าห้องเรียนแล้วพากันกลับไปที่รถ นักรบได้รับมอบหมายให้อยู่ดูแลความปลอดภัยของเด็กชายกลินท์และเด็กหญิงปาลิน“ไม่ต้องห่วงลูกหรอกปี ฝึกให้เขาใช้ชีวิตอยู่กับคนอื่นๆ อีกไม่นานผมว่าจะให้ลูกไปเรียนต่อเมืองนอก” ราเชนจับมือบางขึ้นมากุมไว้ ปีรดาหยุดเดินแล้วมองหน้าคม“แต่ลูกเรายังเล็กอยู่นะคะ อีกอย่างปีไม่อยากห่างลูกด้วย” เธอสารภาพและยอมรับว่าติดลูกเอามากๆ“ต่อไปผมรับรองว่าปีจะไม่มีเวลาคิดถึงลูกแล้ว เพราะผมมีวิธีทำให้ปีไม่คิดถึงลูก” ราเชนบอกยิ้มๆ แถมแววตากรุ้มกริ่มจนหญิงสาวต้องชักมือกลับ“ทำยังไงคะ” ปีรดาหลงกลคนเจ้าเล่ห์ เมื่อเข้าทางราเชนก็ไม่รอช้า รีบเอนตัวไปกระซิบบอกอย่างรวดเร็ว“พาปีเล่นจ้ำจี้ยังไงล่ะ” เขาบอกด้วยแรงปรารถนาที่ไม่เคยลดลง ทำเอาปีรดาหน้าแดงระเรื่อ“คุณเชน พูดให้อายอีกแล้ว

“พ่อกับเจ้าธีร์จะไปช่วยอีกแรง ปีอยู่กับแม่ที่นี่แหละ ป่ะพวกเรารีบไปกันเถอะ” กำนันธงชัยเดินนำทุกคนไปที่รถอย่างเร่งรีบ ศรีวรรณและคุณยุพินเดินไปส่งสามีด้วยความเป็นห่วง ปีรดามองตามบิดาแล้วจับมือราเชนมั่น“ช่วยลูกของเราให้ได้นะคะ”“จ้ะ ไม่ต้องห่วงนะ” ราเชนยิ้มพลางสบตากลมโตที่เต็มไปด้วยความหวั่นวิตก “ปีต้องเข้มแข็งนะรู้มั้ยเพื่อลูกของเรา”“ระวังตัวนะคะ ปีจะรอคุณกับลูกกลับมา” หญิงสาวบอกทั้งน้ำตาแล้วปล่อยมือจากอุ้งมือใหญ่ ราเชนรีบไปขึ้นรถโดยมีนักรบและลูกน้องอีกสองคนรออยู่ ในห้องจึงเหลือเพียงทัพเทวาและสายป่าน คุณหมอสาวหวังจะให้เขาทักทายแต่เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตนเดินผ่านไปหน้าตาเฉย“คุณเทวาคะ” ในที่สุดสายป่านก็เป็นฝ่ายทนรอไม่ไหวเรียกเขาเสียเอง ร่างสูงใหญ่เพียงชะงักแต่ไม่ยอมหันกลับมามองและไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมา“ระวังตัวด้วยนะคะ”ดวงตาคมรีเหนือหนวดเครารุงรังสว่างวาบขึ้น แต่เพียงไม่นานก็กลับสู่ปกติ จากนั้นเจ้าพ่อกาสิโนชื่อดังก็เดินไปขึ้นรถ คุณหมอสาวถึงกับจุกที่อก ไม่คิดว่าการปฏิเสธเขาในวันนั้นจะทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนได้ขนาดนี้ หรือเขาเปลี่ยนใจไม่ยอมเอาเธอลงจากคานแล้ววันนี้เป็นคืนเดือนดับ พลังของ

“เทวา…” ราเชนหน้าเครียด ก่อนจะวิ่งไปหลังโกดังพร้อมกับตำรวจสี่นาย พอไปถึงก็เห็นทัพเทวายืนจังก้าเล็งปืนไปที่ร่างของเสี่ยดิเรก ที่กำลังค่อยๆ ทรุดลงนอนคว่ำหน้ากับพื้น พร้อมๆ กับกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งบริเวณ“ไอ้เวรเอ๊ย…กว่าจะตายได้” ทัพเทวาสบถแล้วทิ้งมือลงข้างตัว ตำรวจวิ่งเข้าไปดูเสี่ยดิเรกในขณะที่ราเชนตบบ่าเพื่อนเบาๆ“ขอบใจเพื่อน”“ฮื่ม…” ทัพเทวารับคำในลำคอ ก่อนจะทิ้งกายลงนั่งกับพื้น ราเชนเข้าไปประคอง เห็นเลือดสดๆ ไหลออกมาจากเอวเพื่อนก็ตกใจ“เฮ้ย...แกถูกยิงเหรอวะ!” ราเชนอุทาน ขณะมองหน้าซีดๆ ของเพื่อนรักอย่างกังวล แต่คนเจ็บเพียงแค่ยิ้มรับเท่านั้น แล้วสติก็ดับวูบไป จากนั้นก็ไม่รู้เรื่องราวรอบตัวอีกเลย...ราวๆ ตีสามเศษๆ การผ่าตัดช่วยชีวิตทัพเทวาก็ได้เสร็จสิ้น ราเชนรู้ว่าเพื่อนปลอดภัยก็กลับมาที่บ้าน ซึ่งขณะนั้นกำนันธงชัยและปีรดานั่งรอชายหนุ่มที่ห้องโถง เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ภายใต้เสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดยืนอยู่กลางประตู น้ำตาแห่งความดีใจก็ไหลออกมา“คุณเชน…ฮือ...ฮือ...” ปีรดาโผเข้าไปกอดผู้เป็นสามีอย่างดีใจ ในขณะที่ราเชนก็กอดร่างกลมกลึงตอบทันที สมองอันหนักอึ้งมาตลอดทั้งคืนรู้สึก