جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“นอนด้วยกันไม่รู้กี่ท่า ยังจะปฏิเสธอีกเหรอว่าผมไม่มีสิทธิ์ในตัวคุณ”“ข่มขืนผู้หญิงด้วยแผนสกปรกชั่วๆ แบบนี้ นายไม่มีทางเป็นสามีใครได้ นอกจากโจรปล้นสวาท ปล่อยฉันนะ” เธอดีดดิ้นพยศแรง พร้อมกับพยายามใช้มือดันแผงอกกว้างซึ่งเต็มไปด้วยลอนซิกซ์แพ็กให้ออกห่าง“เมื่อคืนไม่เห็นพูดแบบนี้ หรือพอได้ผมแล้วคิดจะเททิ้ง ฝันไปเถอะ...ไม่มีทางหรอก ยังไงผมก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็น ‘ผัวคุณ’ และจะเป็นตลอดไปด้วย” เขาพลิกตัวให้เธอนอนราบกับที่นอน แล้วดันกายของตนขึ้นไปทาบทับเอาไว้ จากนั้นก็จับมืออันฤทธิ์มากทั้งสองข้างกดลงข้างตัว ใบหน้าคมลอยอยู่เหนือดวงหน้าเรียวรูปไข่“ไม่มีวัน ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้”“ดิ้นเข้าไปสิ เนื้อตัวจะได้เสียดสีกันจนผมเกิดอารมณ์กลัดมัน รับรองได้เลยว่าคุณจะโดนผมจูบไปทั่วทุกซอกทุกมุมเหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมาแน่ๆ” เขาพูดเหนือริมฝีปากแดงช้ำที่เกิดจากรสรักสวาท “คราวนี้ไม่มียาช่วยนะ ฝีมือผมล้วนๆ เลย”“อย่าทำบ้าๆ นะ” คนที่อยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบรีบบอกอย่างหวั่นๆ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงโครมครามราวกับจะทะลุออกมานอกอกเสียให้ได้ ภาพอันเลือนรางของเมื่อคืนนี้ค่อยๆ ลอยเข้ามาในห้วงคำนึง จนแก้มนวลปลั่งแดงระเรื่อ “ถ้านาย

“อีตาบ้า นายต้องลบมันให้หมดเลยนะ ไม่อย่างนั้นฉันฆ่านายแน่” เธอแยกเขี้ยวใส่เหมือนนางแมวป่าที่กำลังขู่ฟ่อพญาเสือร้าย“ถ้าอยากให้ผมลบก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน หนึ่งรูปกับหนึ่ง…” เขาเว้นคำพูดไว้ ขณะส่งสายตาเร่าร้อนมาแทน จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้าไปหอมที่หน้าผากนูน สูดกลิ่นกายสาวเข้าสู่ปอด แล้วค่อยๆ ลากปลายจมูกโด่งๆ ลงมาตามสันจมูกเล็กรั้น ก่อนจะวกเข้าไปหากลีบปากนุ่มละมุนและบดจูบหนักๆ จนหญิงสาวเบิกตาโต พร้อมกับพยายามจิกข่วนร่างกำยำเป็นพัลวัน“อื้อ…อื้อ…”ราเชนไม่สนใจอาการต่อต้านของผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของตนตามพฤตินัย เขาเบียดลำตัวแนบเธอมากขึ้น สองมือหนารวบข้อมือน้อยๆ ตรึงเอาไว้อยู่กับที่ ปีรดาตัวสั่นระริก มีเพียงเสียงครางอู้อี้ดังอยู่ในลำคอ ลิ้นสากระคายได้โอกาสสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวานทันที ทำเอาร่างบอบบางสะเทิ้นสะท้าน ราเชนนั้นเจนจัดเรื่องบนเตียงอยู่แล้ว จึงสามารถปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่ซ่อนอยู่ในตัวหญิงสาวให้ลุกพรึบขึ้นอย่างง่ายดายเหมือนดีดนิ้วแต่ทว่าก่อนที่เปลวเพลิงสวาทจะกระพือโหมไปมากกว่านั้น จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขัดจังหวะขึ้น“ฮื้อ…” ราเชนครางอย่างรำคาญ ตั้งใจจะไม่รับเพรา

“อุ๊ย…นาย” ปีรดาอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นปิดแก้ม ราเชนคลี่ยิ้มเมื่อเห็นแก้มนวลแดงระเรื่อ เมียเขาทำไมขี้อายได้น่ารักแบบนี้ก็ไม่รู้ ยิ่งอยู่ใกล้ก็ยิ่งรักยิ่งหลงมากขึ้นเรื่อยๆ“ผมแค่หอมแก้มเองนะคุณ ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย ทั้งๆ ที่อยากทำใจจะขาด ยิ่งบรรยากาศโรแมนติกแบบนี้ ยิ่งอยากอยู่กับคุณสองต่อสอง” เขาพูดตรงไปตรงมาจนเธอหน้าเห่อแดง“อย่านะ ห้ามเด็ดขาด ถ้านายหัวอัคนีกับคุณนิชมลรู้เรื่องของเราจะทำยังไง” เธอมองไปรอบๆ เพราะกลัวว่าจะมีใครได้ยิน ราเชนนั่งเบียดกับเธอจนขาเรียวเกยบนต้นขาแกร่ง “นี่นายราเชน ที่อื่นมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมมานั่งเบียดกันแบบนี้”“เรียกบ่อยแบบนี้กลัวลืมชื่อผัวหรือไงหืม…” เขาใช้ทีเผลอรีบยกเอาร่างของเธอขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง ดวงตาคู่คมฉายประกายกรุ้มกริ่มออกมาอย่างเปิดเผย จนคนที่ถูกมองอยากจะหาอะไรแหลมๆ มาจิ้มนัก“ไม่ต้องมาใช้คำนี้กับฉัน คนเป็นสามีภรรยากันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก มีอะไรก็แบ่งปันไม่ย่ำยีกันด้วย” ปีรดาบอกด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ซึ่งความเจ็บช้ำ“คืนนี้ห้ามนอนก่อนนะ จะไปนอนด้วย”“ไม่ได้นะ คนอื่นๆ ก็อยู่” หญิงสาวตาเบิกโพลงอย่างตกใจ แล้วพยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง รา

สี่วันที่อยู่บนเกาะฟ้าพร่างดาว ราเชนยอมรับว่าเป็นช่วงเวลาของความสุขอย่างแท้จริง และเขาก็เชื่อว่าปีรดาเองก็รู้สึกเหมือนกัน เมื่อส่งลูกทัวร์ขึ้นเครื่องกลับบ้านที่สนามบินภูเก็ตเสร็จ ราเชนก็พาหญิงสาวแยกตัวมาที่รถเพราะอยากอยู่กับเธอตามลำพัง“วันนี้ผมค้างที่ห้องคุณนะปี” เขาบอก ขณะตามองถนนเบื้องหน้า หญิงสาวหันมาย่นจมูกใส่เลยถูกเขาจับมือบางขึ้นไปจูบดังจ๊วบ“ไม่ได้เด็ดขาด ถ้าน้าหวีรู้ พ่อกับแม่ฉันก็ต้องรู้ เอาไว้ทุกอย่างลงตัวแล้วนายค่อยไปพักกับฉัน” เธอไม่ยอมตามใจง่ายๆ เพราะเขาได้คืบจะเอาศอก“ใจร้าย แล้วผมจะนอนกอดใครล่ะทีนี้ ผมยิ่งเป็นคนขี้หนาวอยู่ด้วย” เขาหันมาส่งสายตาอ้อนๆ ให้แวบหนึ่งแล้วหันกลับไปมองถนนตามเดิม“เมื่อก่อนยังนอนได้เลย อย่ามาชีกอ”“คุณเองก็ชอบไม่ใช่เหรอ” ราเชนเอนตัวไปถามพร้อมกับนิ้วชี้จิ้มที่แก้มสาก ปีรดาหน้างอง้ำเพราะยังไงก็ต้องตามใจเขา “เร็วสิคุณ” เขาเร่งยิ้มๆ หญิงสาวจึงยื่นหน้าไปใกล้แตะปลายจมูกลงบนโหนกแก้มเขา แล้วดึงตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว ราเชนหัวเราะชอบใจขณะเลี้ยวรถไปลานจอดหน้าโรงแรมเมื่อรถจอดสนิท ปีรดาก็เตรียมที่จะเปิดประตู แต่ถูกวงแขนแข็งแรงคว้าเอวบางเอาไว้ ก่อนจะรั้งเข้าม

“นี่หล่อน ไปพบคุณธีรวัฒน์ได้หรือยัง ปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานไม่ดีนะ” ตรีนุชแว้ดเสียงอยู่ด้านหลัง ปีรดาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินผ่านหน้าไปหาน้าสาว“เดี๋ยวปีมานะคะน้าหวี”“ให้น้าไปเป็นเพื่อนดีกว่านะปี” ฉวีวรรณเตรียมจะไปเป็นเพื่อนหลานสาว ทว่าถูกปีรดาห้ามไว้เสียก่อน“ไม่ต้องหรอกค่ะ ยังไงเสียเราก็ไม่อยู่ที่นี่แล้ว ปีไปนะคะ” บอกเสร็จก็เดินออกไปจากห้องพร้อมกับตรีนุช ฉวีวรรณมองตามอย่างเป็นกังวล กลับไปมุกดาหารคราวนี้คงโดนพี่สาวและพี่เขยตำหนิชุดใหญ่แน่ๆ เฮ้อ...ก็สมควรอยู่หรอกที่ดูแลหลานสาวไม่ดี ปล่อยให้คนอื่นรังแกแถมตัวเองยังร่วมมือปิดบังความจริงอีกต่างหากปีรดามาหยุดยืนกลางประตูบานใหญ่ ดวงหน้าเรียวมนเย็นชาแต่แฝงไปด้วยความหม่นเศร้า ตรีนุชหันไปมองแล้วเหยียดยิ้มอย่างสมเพช ปีรดาเคาะประตูเบาๆ รอจนได้ยินเสียงอนุญาตจึงเปิดประตูเข้าไป หญิงสาวมองไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ ซึ่งมีร่างสูงสง่าดูภูมิฐานของคุณธีรวัฒน์นั่งอยู่ดวงตาของคนที่ผ่านโลกมานานจับจ้องร่างบอบบางที่กำลังย่างก้าวเข้ามาด้วยอาการนิ่งขรึม ผู้หญิงคนนี้ไม่มีอาการหวั่นไหวหรือหวาดกลัวใดๆ นอกจากความทระนงที่ฉายชัดออกมา บ่าและไหล่ตั้งตรงบ่งบอกให้คนที่พบเจอรู