جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“คุณแม่ใจเย็นๆ ค่ะ ฟังพี่เชนก่อนนะคะ”“แม่ไม่เคยสอนให้เชนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ผู้หญิงอย่างปีรดาเป็นคนดี รักศักดิ์ศรีตัวเองมากกว่าสิ่งใด ลูกไปทำแบบนั้นกับเธอ ยังไงเธอก็ต้องยอม เพราะผู้หญิงแบบนั้นซื่อสัตย์กับสามีที่สุด แม่ผิดหวังในตัวเชนจริงๆ”ราเชนถึงกับน้ำตาซึม ส่วนคุณธีรวัฒน์พอรู้ว่าหญิงสาวถูกวางยาก็เห็นใจไม่น้อย ภรรยาของเขามองคนไม่เคยพลาด แต่ฐานะทางสังคมของปีรดานั้นมันแตกต่างกับบุตรชายมาก“พี่เชนจะไปไหนคะ” ไพลิณีย์เห็นพี่ชายเดินไปที่ประตูก็วิ่งไปคว้ามือไว้ “พี่จะไปไหนคะ ให้ลินไปเป็นเพื่อนนะคะ” ไพลิณีย์มองพี่ชายอย่างสงสารจับใจเพราะเธอเคยอยู่ในความรู้สึกนี้มาก่อน ในตอนที่แอบหลงรักนายหัวอัคนี“พี่จะไปตามปีรดา” ราเชนแกะมือน้องสาวออก“พี่จะไปตามที่ไหนคะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปีรดาไปที่ไหน เราค่อยจ้างนักสืบตามหานะคะ ลินจะช่วยพี่อีกแรงเอง” ไพลิณีย์พูดจบก็หันไปมองผู้ให้กำเนิดทั้งสองอย่างวิงวอน“ผู้หญิงคนนั้นไม่มีวันกลับมาหาแกแล้ว”ราเชนมองบิดาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะตอบออกไป “ผมจะทำให้คุณพ่อรู้ว่าปีรดาไม่ใช่คนแบบนั้น” พูดจบคนเป็นลูกก็หุนหันออกจากห้องไป ในขณะที่คุณธีรวัฒน์โมโหจนความดันขึ้นล้มลงกับ

“ปีจำไว้นะลูก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พ่อกับแม่ก็รักปีที่สุด ปีมีค่าสำหรับพ่อกับแม่เท่าชีวิต” ศรีวรรณจูบที่กระหม่อมบางอย่างแสนรัก ปีรดาฝืนยิ้มเซียวๆ ให้มารดาแล้วแนบแก้มกับฝ่ามืออุ่นด้วยหัวใจปวดร้าวเมื่อมารดาออกจากห้องไปแล้ว ปีรดาก็นั่งลงบนขอบเตียงอย่างอ่อนแรง น้ำตาของความเจ็บปวดไหลรินออกมาไม่ขาดสาย เธอไม่คิดจะเช็ดมันออกเพราะอยากให้น้ำตาชะล้างเอาความเจ็บออกจากหัวใจ และให้มันล้างตาของเธอให้สว่าง จะได้เห็นอะไรชัดขึ้น คนอื่นจะได้ไม่หลอกเธออีกต่อไปส่วนศรีวรรณออกจากห้องบุตรสาวก็เดินมาที่ห้องโถงอย่างไม่สบายใจ ธงชัยเห็นสีหน้าและเสียงถอนหายใจของภรรยาสุดที่รักก็ขมวดคิ้ว“เป็นอะไรคุณนายศรี ถอนหายใจดังซะขนาดนั้น”“ลูกกลับมาเที่ยวนี่แปลกๆ นะจ๊ะพ่อกำนัน หวีก็เหมือนกัน” ศรีวรรณนั่งข้างสามีด้วยความรู้สึกที่ไม่สบายใจ ธงชัยเองก็เห็นความผิดปกติเช่นกัน แต่ต้องเงียบเอาไว้ เพราะรู้จักนิสัยบุตรสาวดีว่า ถ้าไม่อยากพูด ต่อให้เอาเหล็กมางัดก็ไม่ยอมพูดอยู่ดี“ลูกพร้อมจะพูดเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นแหละคุณนายศรี” ความรักของคนเป็นพ่อทำให้ธงชัยเองก็แอบกังวลไม่ต่างกัน แต่ภาวะผู้นำทำให้ต้องเก็บงำเอาไว้เมื่อได้เวลาอาหารเย็น

“ไม่สบายหรือเปล่าลูก ดูหน้าซีดๆ ไปนะ” ธงชัยเอ่ยถาม ปีรดาฝืนยิ้มให้บิดาแล้วก้มลงมองข้าวต้มในถ้วย“ปีรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยค่ะ คงแปลกที่เลยนอนไม่ค่อยหลับ” หญิงสาวตอบบิดา พลางตักข้าวต้มเข้าปาก เพียงลิ้นแตะอาหาร อาการพะอืดพะอมก็ตีตื้นขึ้นจนต้องวางช้อนลงบนถ้วยตามเดิม“เดี๋ยวก็ชินเองนะ ว่าแต่วันนี้ปีจะไปไหนไหม เดี๋ยวพ่อพาไปเอง” มือใหญ่ลูบศีรษะเล็กๆ กลิ่นโคโลญกับน้ำยาโกนหนวดของบิดาลอยเข้าจมูก ทำเอาอาการพะอืดพะอมหนักขึ้นกว่าเดิม จนเธอต้องโก่งคอทำท่าทางเหมือนจะอาเจียน“อึก…อึก...” ร่างบางรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ อาเจียนออกมาจนหมด ศรีวรรณลุกตามบุตรสาวทันที ส่วนธงชัยกับฉวีวรรณต่างนั่งมองหน้ากันด้วยความเคร่งเครียด“แม่ว่าคงไม่ใช่โรคกระเพาะแล้วล่ะปี” ศรีวรรณเข้าไปลูบหลังให้อย่างอ่อนโยน นางสงสัยอาการตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว พอมาตอนนี้ทำให้แน่ใจว่ามีบางสิ่งที่ไม่ปกติเกิดขึ้นกับบุตรสาวแน่ๆ ถึงแม้จะพยายามทำใจไว้ก่อนหน้านี้ก็ตามธงชัยนั่งรอภรรยาและลูกสาวออกจากห้องน้ำ โดยมีฉวีวรรณยืนมองไปที่ประตูอย่างรอคอยเช่นกัน ทำไมลูกสาวเขาถึงใจร้อนชิงสุกก่อนห่ามแบบนี้ คนเป็นพ่อหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจออกมาแรงๆ เพื่อระงับอาร

ยามเย็นที่โรงแรมเพิร์ลพาเลซภูเก็ต ราเชนยืนมองพระอาทิตย์ดวงใหญ่ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้าเพื่อพักเอาแรงให้พร้อมสำหรับทำหน้าที่ส่องสว่างหล่อเลี้ยงทุกชีวิตบนโลก ผิดกับหัวใจแกร่งที่หนักอึ้งและอ่อนล้าตั้งแต่วันที่ปีรดาจากไปอย่างไม่มีคำร่ำลาใดๆ“ทำไมคุณถึงเห็นเงินสำคัญมากกว่าความรักของผม ผมมองคุณผิดไปจริงๆ ปี” ราเชนถอนหายใจแรงๆ เพื่อไล่ความเจ็บปวดให้บรรเทาลง แต่ยิ่งนานวันความทรงจำเกี่ยวกับปีรดาก็ยิ่งฝังลึกลงในอก ความโหยหาความปรารถนาของหัวใจยังคงกรุ่นอยู่รอบตัวราเชนอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเองจนกระทั่งพระอาทิตย์จมหายลงไปใต้พื้นน้ำสีคราม ก็มีลำแขนขาวสวมกอดเอวหนาจากด้านหลัง พร้อมกับแนบร่างกับแผ่นหลังหนา“คุณราเชน” ตรีนุชถูไถใบหน้ากับแผ่นหลังกว้าง ในขณะที่ชายหนุ่มได้แต่ถอนหายใจคล้ายรำคาญ ก่อนจะแกะมือเรียวขาวออกจากเอว“มีอะไร?” เสียงห้วนๆ เอ่ยถามอย่างไม่แยแส ทำให้ตรีนุชแอบค่อนขอดในใจ แต่ก็ไม่อยากแสดงอะไรออกมามากนักเพราะเธอต้องการครอบครองเขาเพียงคนเดียว ร่างโปร่งระหงจึงขยับไปยืนตรงหน้าเขาด้วยท่าทางเชิญชวนแบบจริต“ตรีไม่เห็นคุณลงไปทานมื้อค่ำก็เลยแวะขึ้นมาดูค่ะ เผื่อว่าคุณอยากจะ…” ตรีนุชลากเสียงยาวๆ ฝ่

และแล้วการประชุมครม.สัญจรก็มาถึง โรงแรมเพิร์ลพาเลซวันนี้ดูจะคึกคักไปด้วยนักข่าว ตำรวจ และทหารหน่วยปราบการจราจล ส่วนบนดาดฟ้าของโรงแรมนั้นมีเฮลิคอปเตอร์สแตนด์บายเอาไว้สองลำ ราเชนเข้ามาดูความเรียบร้อยด้วยตัวเองตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มอยากให้งานยุ่งแบบนี้ทุกวันจะได้ไม่ต้องคิดถึงใครบางคนให้ปวดหัวใจ“พี่เชน…” ไพลิณีย์ซึ่งอาสามาช่วยพี่ชายเดินยิ้มแป้นมาแต่ไกล “วันนี้ท่านประธานหล่อมากเลยนะคะเนี่ย” หญิงสาวจับบ่ากว้างพร้อมกับมองความเรียบร้อยให้“ไม่ต้องมายอกันเองเลยเรา ที่ห้องประชุมเรียบร้อยดีนะ” ราเชนวางมือบนศีรษะได้รูปของน้องสาวแล้วโยกเบาๆ“มือชั้นนี้แล้วคร่า ไม่ต้องห่วง แค่นี้จิ๊บๆ” ไพลิณีย์อวดตัวอย่างน่ารัก พลางมองใบหน้าที่เคร่งขรึมของพี่ชายตัวเอง ไม่น่าเชื่อว่าจากคนขี้เล่นสนุกสนานจะกลายมาเป็นเย็นชาและไร้รอยยิ้มในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้ได้ ความทุกข์ที่เกิดจากความรักนั้นเธอประจักษ์มาแล้วว่ามันทรมานมากแค่ไหน เธอก็ได้แต่หวังว่าพี่ชายและปีรดาจะปรับความเข้าใจกันได้ในเร็วๆ นี้“มองพี่ทำไม หน้าพี่มีอะไรติดงั้นเหรอ”“ลินอยากเห็นพี่เชนยิ้มแบบนี้ทุกวันค่ะ”“ยิ้มออกจะบ่อย แต่เราไม่สังเกตเอง” ราเชนพูดเสียงเรี