All Chapters of เมียรักนายหัวสิงห์: Chapter 81 - Chapter 90

ใบหน้าคมก้มลงจุมพิตริมฝีปากสาวที่เผยอค้างหอบเบาๆ แล้วเลื่อนลงมายังปทุมมาลย์ทั้งสองข้างเรือนกายที่รัดรึงเขาเป็นจังหวะกระตุ้นให้เขาเริ่มขยับแรงขึ้นเพราะการเรียกร้องแสนหวานของคนใต้ร่างร่างสาวรับจังหวะดูดริมฝีปากแลกลิ้นกันระรัว สะโพกสอบโยกกายถี่ยิบ กระทบกันสนั่นไปทั่วห้องกว้าง เธอตอดรัดรุนแรงให้เขาทรมานมากขึ้น“พิณ”สิงหรัตน์เรียกเสียงพร่าเมื่อได้ยินเสียงเมียรักร้องเรียกเขาไม่ขาดปากเขาเอาหมอนอีกใบรองศีรษะภรรยา แล้ววางมือข้างกายของเธอ พิณทิราชะโงกมองการเคลื่อนกายของสามีด้วยใบหน้าแดงก่ำ เขาก้มมองใบหน้ารัญจวน เพิ่มอารมณ์กระสันซ่านอีกเท่าตัว“เมียจ๋า...”สิงหรัตน์กระซิบเรียกเสียงพร่าทุกครั้งที่กดกายเข้าหาภรรยา พิณทิราครางรับ ประสานสายตาหวานหยด เขาสบสายตานั้นด้วยความรักล้นใจ หวานปานจะกลืนกิน มือบอบบางบีบแขนล่ำของสามีแน่นสิงหรัตน์ยกขาภรรยาขึ้นพาดบ่าเพื่อเปลี่ยนท่วงท่าไปเรื่อยๆ แขนสอดเข้าใต้ข้อพับขา ทำให้สะโพกลอยเด่นขึ้นจากพื้นเตียง เขาเปลี่ยนท่านอนแนบแผ่นหลังเนียน มืออีกข้างสอดเข้าใต้ซอกแขนเพื่อฟอนเฟ้นบงกชอวบขาเพรียวยกขึ้นสูงให้สามีเข้าถึงเรือนกายได้ถนัดถนี่ยิ่งขึ้น ใบหน้าคมเอี่ยวตัวมาด้า

เงินเมียก็เหมือนเงินผัว แกจะขอใช้บ้างเขาคงไม่ว่าอะไร แกอย่าลืมว่าเพราะฉันเป็นคนทำให้แกได้สามีรวยทำให้แกสุขสบายมาจนถึงทุกวันนี้ หากแกได้รับจดหมายฉบับนี้ก็รีบติดต่อกลับมาด้วย ฉันจะรอกานดา ไตรสุรเดชกานดาเขียนจดหมายจิกกัดส่งมาทางไปรษณีย์โดยไม่รู้ว่าไอศูรย์นั้นได้บอกเรื่องจริงทุกอย่างกับพิณทิราแล้ว…สิงหรัตน์พับจดหมายสอดใส่ซองดังเดิม เขากำลังใช้ความคิดเรื่องเกี่ยวกับสองแม่ลูกนั่น หากภรรยาได้อ่านจดหมายฉบับนี้ ต้องรีบช่วยเหลือทางบ้านอย่างแน่นอน ก่อนอื่นเขาต้องสืบให้รู้ก่อนว่าเรื่องจริงๆ มันเป็นยังไงกันแน่แต่จากที่อ่านจดหมายฉบับนี้เขาพอจะรู้ว่า สองแม่ลูกนั่นคงไม่รู้ว่าไอศูรย์ได้บอกความจริงเรื่องพิณทิราเป็นลูกสาวอีกคนให้ฟังเป็นแน่... แต่จะให้เขาเดินดุ่มๆ ไปถามพ่อตาว่าท่านกำลังมีเรื่องเดือดร้อนทางการเงินให้ผมช่วยไหม มันเป็นสิ่งไม่สมควรยิ่ง บิดาเล่าเสมอว่าไอศูรย์ค่อนข้างเป็นคนหยิ่งในศักดิ์ศรีเอามากๆ หากไม่เข้าตาจนจริงๆ จะไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือจากใครง่ายๆ“พี่สิงห์คะ อยู่ที่นี่เอง”เสียงหวานของภรรยาทำให้สิงหรัตน์รีบยัดจดหมายฉบับนั้นลงกระเป๋ากางเกง“ว่าไง หือ...”เขาดึงมือน้อยรั้งร่างอวบอิ่

พิณทิรายิ่งถอยหนี เธอล้มลงบนเตียงเพราะมือและเท้าถูกจับมัดทำให้เคลื่อนกายนิดเดียวก็จนมุมหากจะตะกายไปอีกด้านก็กลัวตกเตียง หากเป็นเช่นนั้นลูกในท้องของเธอจะเป็นเช่นไรลูกจ๋า ไม่ต้องกลัวนะพิณทิรานึกถึงลูกน้อยในครรภ์ ความรู้สึกกดดันเครียดขมึงตีตื้นขึ้นมาจนแทบอยากอาเจียน“อย่าช้าใช่ไหม มานี่เลย”เสี่ยไพศาลกระชากข้อเท้าของอีกฝ่ายไม่ให้ถอยหนี สายตา เจ้าเล่ห์มองเชือกที่มัดไว้ ก่อนจะตัดสินใจแกะออกเพราะอย่างไรเสีย คิดว่าเธอไม่มีทางหนีพ้นพิณทิรามองนิ่ง ไม่ดิ้นรนเมื่อเห็นเสี่ยตัณหาจัดแก้มัดให้...“เป็นของเสี่ยเถอะนะ”เสี่ยงใหญ่ทาบร่างเข้าหา พิณทิราใช้ฝ่าเท้าทั้งสองยันเอาไว้ ถีบอีกฝ่ายหน้าหงาย“โอ๊ย! แรงมากจริงนะ ชอบรุนแรงก็ไม่บอก”พิณทิราถอยหนีด้วยความกลัวเมื่ออีกฝ่ายโถมร่างเข้าหาแล้วฉีกกระชากกระโปรงจนขาดวิ่น“กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องยาวเหยียด“นายหัวห้องนี้ครับ”ประกิตรีบรายงานเจ้านายหนุ่ม สิงหรัตน์ได้ยินเสียงกรีดร้องของภรรยายิ่งร้อนใจเสียงปืนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ!!! เสี่ยใหญ่ถึงกับสะดุ้ง“เฮ้ย!!! เกิดอะไรขึ้นวะ”เสียงประตูกระแทกเปิดเข้ามาเต็มแรง ใบหน้าถมึงทึงและลำปืนจ่อมาที่หัวของเสี่ยไพศาล

“นี่คุณกานดา คุณอย่าพูดอะไรที่ทำให้ผมสมเพชไปมากกว่านี้เลยได้ไหม คุณเองไม่ใช่เหรอที่ผลักไสพิณทิรามาเป็นเมียสิงหรัตน์”“แล้วทำไมคุณไม่บอกฉันล่ะ อ้อ... ที่คุณทำให้ฉันกับลูกคิดว่าสิงหรัตน์เป็นคนบ้านนอกคอกนา เป็นเศรษฐีบ้านนอกเพราะอยากสนับสนุนให้ลูกรักของคุณได้ดี แล้วยัยวิล่ะ ลูกคุณเหมือนกันนะ เห็นลูกคนใช้ชั้นต่ำดีกว่าใช่ไหม”“คุณกานดา!!!”“ทำไม ทนฟังไม่ได้น่ะสิ”“พิณกับวิออกไปก่อนลูก”ไอศูรย์หันไปไล่บุตรสาวทั้งสอง พอคล้อยหลังทั้งสองไปแล้ว ไอศูรย์จึงพูดขึ้นอย่างเหลืออด“อย่าก้าวร้าวปัดนะ เธอตายไปตั้งหลายปีแล้ว ผมเห็นว่าตอนมีชีวิตปัดไม่เคยทำอะไรคุณ มีแต่คุณที่รุกรานเค้าฝ่ายเดียว”“ทำไมจะไม่ทำ คุณรวมหัวกับมันสวมเขาให้ฉัน แล้วยังให้กำเนิดลูกมาอีกคน ทำให้ฉันเจ็บช้ำน้ำใจจนถึงทุกวันนี้”“แล้วทีคุณสวมเขาให้ผมล่ะ ผมเป็นงั่งในสายตาคุณใช่ไหม”“คะ... คุณพูดอะไร คุณไอศูรย์” กานดาตกใจในคำพูดของสามี“คุณยังไม่รู้ตัวอีกเหรอว่าทำอะไร”“ฉันทำอะไร คุณอย่ามาหาเรื่องนะ”“ผมว่าคุณรู้ดี หรือต้องให้ผมพูด”ไอศูรย์มองหน้ากานดานิ่ง เขาไม่อยากพูดเรื่องอัปยศนี้ออกมา แต่อีกฝ่ายบีบบังคับเขาให้พูด“ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น

“ไอ้โง่เอ๊ย! แล้วแกจะไปให้พวกมันจับได้ทำไม ถ้าแกขืนพูดมาก รับรองว่าโดนจับแน่” วิชิตตวาดอีกฝ่ายอย่างโมโห“อย่าว่าแต่ไอ้เชียรเลยฉันก็กลัว นายหัวสิงห์ทั้งดุทั้งโหด พูดแล้วสยอง” นุ้ยทำท่าสยอง“ไอ้พวกปอด มันไม่รู้หรอกไอ้โง่เอ๊ย ขนาดพวกตำรวจยังเอาของกลางไปไม่หมด”วิชิตพูดอย่างหมิ่นๆ และหยามใจเมื่อหลังจากที่พายัพโดนกวาดล้างเขาก็ร่วมกับพรรคพวกอีกไม่กี่คนเร่งขนถ่ายยาเสพติดไปพักไว้ในฝั่งของสิงหรัตน์เพราะตำรวจพุ่งการตรวจค้นไปเพียงแค่อีกซีกเกาะที่พายัพดูแลอยู่เท่านั้นตำรวจตรวจจับของในโกดัง ผับ บาร์และบ้านพักเท่านั้น ของกลางบางส่วนจึงตกอยู่ในมือเขา รอวันจำหน่าย ได้เงินงามๆ เอาไปใช้เขาและพวกรับของจากพายัพไปปล่อยอยู่บ่อยครั้ง พวกเขาเป็นชาวบ้านปะปนกันคนบนเกาะอีกฝั่ง... ก่อนที่สิงหรัตน์จะเข้ามารับซื้อเกาะต่อจากเรวัตรและปรับปรุงพัฒนารวบทั้งเกาะ แถมยังใจดีให้ที่อยู่ที่อาศัยแก่ชาวบ้านเช่นเดิม แต่สิทธิ์ขาดในที่ดินเป็นของสิงหรัตน์แต่เพียงผู้เดียว“พวกมันทำอะไรกัน”วิธาดาเพ่งมองชายฉกรรจ์ที่เร่งขนอะไรบางอย่าง เธอมองรอบตัว รู้สึกมึนงง ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนดี ด้วยความที่โมโหเธอเดินไม่คิดชีวิตจนจำทางกลับคฤ