All Chapters of เมียรักนายหัวสิงห์: Chapter 71 - Chapter 80

หลังจากเก็บจานชามไปล้างสายลมเดินมาดูน้องสาว ชายหนุ่มรู้สึกผิดในใจ วันนั้นแทนเขาควรยับยั้งชั่งใจแต่กลับสานต่ออย่างไม่น่าให้อภัยตอนนี้เข้าหน้ากับเพื่อนไม่ติด ทั้งคมกล้าทั้งศรีไพร เหมือนไม่ค่อยมีใครอยากพูดกับเขาเลย มีแต่ไตรภูมิที่พยายามประสานรอยร้าว และดูจะเป็นคนที่มีความสุขที่สุด เมื่อศรีไพรใจอ่อนเปิดรับไตรภูมิเข้ามาอยู่ในหัวใจ“ทำอะไรอยู่”เสียงห้าวๆ ของเขาทำให้แก้วตารีบปิดตำราลง หญิงสาวรู้สึกอายเพราะคิดว่าตัวเองโง่“ไม่มีอะไรคะ”“อ่านหนังสือเหรอ เข้าใจหรือเปล่า”ชายหนุ่มนั่งลงข้างๆ เด็กสาว“แก้วโง่ค่ะ ปีนี้คงสอบไม่ผ่าน”แก้วตาพูดเสียงแผ่ว สายลมคิดว่าช่วงนี้เขาเห็นเธอหงอยๆ ไป“ว่าตัวเองทำไม พี่ก็ไม่ได้เรียนเก่ง โง่กว่าเราอีก”สายลมดึงร่างบอบบางมาโอบ ลูบศีรษะหญิงสาวอย่างเอ็นดูแก้วตาก้มหน้าก้มตา รู้สึกว่าร่างกายร้อนวูบวาบไปหมด“แก้ว”“คะ”สายลมดึงศีรษะเล็กของหญิงสาวมาซบที่อกกว้าง“พี่ขอโทษ เรื่องวันนั้น พี่สัญญาว่าจะดูแลแก้วให้ดีที่สุด”“มันเป็นความผิดของแก้วเองค่ะ พี่ลมอย่าโทษตัวเองเลย พี่ลมรักพี่ศรีไพรไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่สู้เพื่อความรัก ทำไมต้องยอมแพ้พี่ไตรง่ายๆ ด้วย ไม่ต้องรับผิดชอบ

สาวิกาหันไปมองหน้าบิดามารดาอย่างงงๆ ท่านทั้งสองส่ายหน้าไปมา“เดี๋ยวน้อยหน่าจัดของให้นะคะคุณพิณ”“ไม่ต้องหรอกจ้ะ เดี๋ยวฉันจัดเอง”พิณทิราบอกยิ้มๆ น้อยหน่าจึงขอตัวออกจากห้องพิณทิราเดินชมไปทั่วห้องกว้างที่ตกแต่งเรียบๆ โทนสีค่อนข้างขรึมเข้ม ทั้งผ้าปูเตียงสีน้ำเงินเข้ม ผ้าม่านและเครื่องใช้หลายอย่างในห้องล้วนแล้วแต่เป็นสีเข้มแทบทั้งสิ้น“อุ๊ย!”“คุณหนูพิณทิรา มีอะไรจะหลอกนายสิงหรัตน์อีกไหม”ร่างหนาที่สวมกอดกระซิบเสียงดุ“พี่สิงห์ พิณไม่ได้ อื้อ...”พิณทิราอยากบอกว่าเธอไม่ใช่คุณหนู และไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นเช่นนั้นสิงหรัตน์หยุดคำอธิบายนั้นด้วยริมฝีปากหนา แสร้งโง่เป็นไม่รู้เรื่องราว เขาไม่อยากเสียฟอร์มที่ทำตัวงี่เง่าโมโหอย่างไร้เหตุผลสิงหรัตน์หมุนร่างภรรยามาหา กดจูบร้อนแรงปิดทับถ้อยคำที่เขาไม่อยากฟัง“พี่สิงห์อย่าโกรธพิณเลยนะคะ พิณคิดว่าถึงพิณจะเป็นใครก็ไม่เท่ากับพิณ... รักพี่สิงห์ พิณเพิ่งรู้เรื่องเหมือนกันว่าคุณไอศูรย์เป็นพ่อของพิณ”หญิงสาวง้อสามีด้วยความรัก สิงหรัตน์กอดหญิงสาวแน่น ยิ้มจนหน้าบาน ไม่ให้เธอเห็น แต่พอผละออก แกล้งตีหน้าขรึม“พี่ยังไม่หายโกรธเลย พิณต้องรับโทษตลอดชีวิต”พิณทิร

ปกติพี่สิงห์จะขึ้นฝั่งมาดูแลกิจการหรือเซ็นต์เอกสารบางส่วนทุกอาทิตย์ค่ะ ไม่เคยละทิ้งงานเลยสักครั้ง แม้จะชอบหมกตัวอยู่บนเกาะก็ตาม”“นินทาอะไรพี่อยู่ยัยสา”สิงหรัตน์เดินมาถึงก็ขยี้ศีรษะน้องสาวเล่น เป็นกิริยาที่พนักงานที่นี่เห็นบ่อยครั้ง เพราะสิงหรัตน์รักน้องชายและน้องสาวมาก“ไม่บอกค่ะ ถามกันเอาเอง”สาวิกาพูดยิ้มๆ อย่างเจ้าเล่ห์ไม่แพ้พี่ชาย พิณทิราทำหน้าเหลอหลาเมื่อโดนสายตาคมคาดคั้น ส่วนน้องสาวตัวแสบอมยิ้มจนแก้มป่อง“พี่สิงห์จะพาพี่สะใภ้ไปไหนต่อคะนี่”“ไปเที่ยวสวนกฤษณา พี่อยากไปดูด้วยว่าคนงานดูแลเป็นยังไง”“ค่ะ งั้นสาขอตัวก่อนนะคะ พอดีวันนี้มีกรุ๊ฟทัวร์มาลง ต้องไปตรวจความเรียบร้อยเสียหน่อยค่ะ”สิงหรัตน์พยักหน้าให้น้องสาว หันไปโอบเอวของภรรยาเดินออกไปยังรถที่จอดรออยู่หน้าโรงแรม“สวนกฤษณาห่างจากที่นี่มากไหมคะ”“หลายกิโลเหมือนกัน สวนอยู่ติดกับแนวป่า บริเวณนั้นไม่ค่อยมีบ้านคน ต่อไปพี่กะว่าจะขยายรีสอร์ทไปอยู่บริเวณนั้น มีนักท่องเที่ยวหลายคนชอบบรรยากาศของธรรมชาติ คงทำรายได้ให้เรามากพอควร”เขาพูดถึงโครงการในอนาคต“ถ้าพี่สิงห์อยากให้พิณช่วยอะไร พิณยินดีนะคะ”“พิณแค่เป็นแม่บ้านที่ดี คลอดลูกของเราก็

“เสื้อคุณเรวัตรเปียกหรือคะ” พิณทิราถามด้วยความสงสัย“ให้ไอ้จางมันเปลี่ยน ถ้าไม่ยอม ก็นอนอยู่แบบนั้นแหละ”สิงหรัตน์ตวาดอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ทำให้พิณทิราชะงักที่จะเข้าไปช่วย เธอไม่ได้คิดอันใด แค่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นคนป่วยเท่านั้น“พิณออกไปก่อน พี่มีเรื่องจะคุยกับมันหน่อย”สิงหรัตน์หันไปบอกภรรยา พิณทิราจึงเลี่ยงออกมาเมื่อหมดหน้าที่เรวัตรฮึดฮัดขัดใจแต่ยอมให้กระจ่างเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขารู้สึกว่าแผลที่หัวไหล่ร้าวระบมจนแทบไม่อยากขยับ“แกกินเองได้ไหม หรือต้องใส่สายยางทางรูจมูก”สิงหรัตน์ประชดเมื่อเหลือบมองข้าวต้มของคนป่วย เรวัตรสะบัดหน้าไปทางอื่นไม่ยอมตอบ“ไอ้จางแกป้อนมันหน่อย อย่าเพิ่งให้มันตาย”ชายหนุ่มหันไปสั่งลูกน้องกระจ่างอึกอักเมื่อป้อนแล้วอีกฝ่ายไม่กินเก้ๆ กังๆ เพราะไม่เคยเอาใจป้อนอะไรใครแบบนี้“ยัดเข้าไปในปากมัน ถ้ามันไม่กิน”“แค่กๆๆ”สิ้นคำสั่งของเจ้านาย กระจ่างรีบปฏิบัติการทันทีเพราะหมั่นไส้ เรวัตรมานานแล้วเหมือนกัน“ไอ้จางแกหยุดเดี๋ยวนี้นะ”เสียงเข้มของพยัคฆ์ทำให้ลูกน้องหนุ่มชะงัก หน้าซีดเผือด“สิงห์ เขาป่วยอยู่นะลูก”“มันป่วยจริงครับพ่อ แต่มันยังไม่พิการ แล้วตอนนี้มันเป็นแค่คนอา

เธอเคยเป็นน้องสาวที่น่ารักของเขาและกชวรรณ สาวน้อยไร้เดียงสาที่เขามิอาจไขว้คว้ามาครอบครอง ด้วยความที่ต้องรับผิดชอบพี่สาวของเธอ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าสาวน้อยคนนี้คิดเช่นไรกับเขา แต่เขาต้องแกล้งโง่ว่าไม่รู้ เพื่อให้เธอได้ตัดใจและพบกับคนที่ดีกว่าเขา แม้เขาจะไม่เห็นด้วยตอนที่เธอจะจากไปทำงานที่อื่น แต่สายตาเศร้าๆ นั้นกรีดแทงหัวใจเขาเหลือเกิน สำนึกส่วนดีบอกให้เขาปล่อยเธอไป เขาเก็บซ่อนความรู้สึกนี้เอาไว้เมื่อต้องแต่งงานกับพี่สาวของเธอ ไม่มีใครล่วงรู้แม้แต่บิดามารดามือใหญ่หยาบกร้านที่ทำงานตรากตรำเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าของหญิงสาวอย่างนุ่มนวล ดวงตาสวยหวานค่อยๆ ปรือขึ้นมอง พยัคฆ์รีบดึงมือกลับ กระแอมเบาๆ ขวัญภิรมย์ดีดตัวลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าคนที่นั่งอยู่ว่าเป็นใคร“พี่เสือ” สาวน้อยร้องเรียกอีกฝ่ายด้วยความดีใจเสียงเจ้าสิงห์น้อยในเปลร้องจ้าเพราะตื่นนอน สองหนุ่มสาวรีบผวาไปที่เปล จนศีรษะชนกัน มือโอบร่างอ้วนกลมเอาไว้พร้อมๆ กัน ขวัญภิรมย์หน้าแดงระเรื่อเมื่อสัมผัสแนบชิดกับเขาในระยะกระชั้นชิด ยิ่งลมหายใจร้อนๆ ของเขาที่เป่ารดใบหน้าจนสัมผัสได้ขวัญภิรมย์รีบดึงมือหนี สายตาคมทอดมองร่างอรชรเพียงครู่ก่อนจะอุ้ม