All Chapters of เมียรักนายหัวสิงห์: Chapter 41 - Chapter 50

“ทำไมเดี๋ยวนี้พิณช่างสงสัยจัง เมื่อก่อนไม่เห็นเป็น”เขาพูดอย่างอารมณ์ดี เธอชอบให้เขาอารมณ์ดีมากว่าโกรธเกรี้ยวเป็นไหนๆ มันดูน่ากลัวเกรงจนเธอไม่อยากเข้าใกล้ เธอไม่เคยห่างเขาได้แม้เขาจะโกรธเธอเพียงใด“พี่สิงห์เล่าเรื่องทางบ้านไตรสุรเดชให้พิณรู้บ้างสิคะ ว่าตอนนี้เค้าเป็นยังไงกันบ้าง”“หมายถึงตอนนี้นะเหรอ ก็ไม่มีอะไร เจ้านายพี่บอกว่ารับลูกสาวของคุณไอศูรย์มาอยู่ด้วย นายใหญ่ก็เลยไม่ติดใจสงสัยอะไร”พิณทิราถอนใจอย่างโล่งอก ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดี แต่เสียงถอนใจทำให้สิงหรัตน์ขมวดคิ้ว คิดว่าภรรยาไม่เชื่อคำพูดของเขา“พิณไม่เชื่อพี่หรือไง”“ไม่ใช่นะคะ พิณแค่รู้สึกโล่งใจหากเป็นแบบพี่สิงห์ว่าจริงๆ”เธอบอกเขาตามตรงชายหนุ่มมีสีหน้าดีขึ้น ตอนนี้เขาเริ่มกลัวใจคนในอ้อมแขน ว่าหากรู้ความจริงจะเป็นเช่นไร“แต่ถ้าพี่สิงห์โกหกพิณ พิณคงรู้สึกผิดไปจนตาย”เธอยังกังวลอยู่ไม่น้อย “พิณ!!!”สิงหรัตน์จับแขนของภรรยาแล้วดึงเข้ามาหาตัว มองสีหน้าและแววตาสับสนของเธอด้วยความรู้สึกยากจะบรรยาย“พี่สิงห์โกรธอะไรพิณ”เธอถามเสียงสั่นๆ เมื่อเห็นใบหน้าถมึงทึงของเขา“หยุดแบกรับภาระของคนอื่นได้แล้ว พี่ไม่ได้โกรธ แต่พี่อยากให้พิณเชื่อ

“ของพวกนี้ทิ้งไปเถอะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเราไปอยู่ที่ใหม่ พิณอยากได้อะไรพี่จะหามาให้”พิณทิรามองข้าวของรอบกายด้วยความเสียดาย ถึงจะเก่าแต่มันเป็นความทรงจำที่ดีระหว่างเขากับเธอ“ความจริงถ้าเราเก็บของพวกนี้ไป ก็ไม่ต้องเสียเงินซื้อของใหม่”“พี่มีปัญญาแล้วกันน่า บอกว่าให้ทิ้งไปก็ทิ้งไปสิ”คราวนี้เขาเริ่มหงุดหงิด การทำตัวเป็นคนจนก็ดีไปอย่าง จะได้ลองใจหญิงสาว แต่เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกสมเพชว่ายากจน แม้กระทั่งจานสังกะสีเก่าๆ ยังเสียดายไม่มีปัญญาซื้อของใหม่พิณทิราก้มหน้างุดเมื่อเห็นอีกฝ่ายหงุดหงิด“พิณ” สิงหรัตน์เรียกภรรยาเชยคางมนให้เงยหน้าสบตา“คะ?” เธอเงยหน้าตอบรับด้วยความสงสัยว่าเขาจะพูดอันใด“รออยู่นี่นะ เดี๋ยวพี่มา อย่าโกรธพี่เลยนะที่เสียงดังใส่”เธอยิ้มให้เขา ไม่เคยนึกเคืองโกรธ สิงหรัตน์จูงมือภรรยาไปนั่งใต้ต้นไม้ ร่มเงาของมันบดบังแสงแดดร้อนแรงได้เป็นอย่างดีพิณทิรายิ้มให้สามี พยักหน้ารับไม่เกี่ยงงอน นั่งรอเขาอย่างว่านอนสอนง่ายร่างสูงของนายหัวหนุ่มรีบรุดหน้าไปทำภารกิจของตัวเองให้สำเร็จ ก่อนจะกลับมารับเมียรัก...พิณทิรามองคฤหาสน์หลังใหญ่บนเกาะตรงหน้า ไม่คิดว่าจะมีใครมาสร้างคฤหาสน์หลังงดงามดั

“คงงั้น ตอนแรกปฏิเสธเสียงหนักเชียว แต่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ”“ทำไมล่ะครับ อ้อ... คงเห็นว่าที่เมียแล้วถูกใจ”“คงงั้นแหละ หน้าตาแบบพี่สิงห์ ไม่มีผู้หญิงอยากเข้าใกล้ ถ้าไปฉุดมาน่ะเชื่อ แล้วนายรู้ไหมพี่เราน่ะเหมือนมหาโจร หนวดเคราไม่ยอมโกน ขึ้นฝั่งมาที พี่ล่ะไม่อยากแนะนำใครเลยว่าเป็นพี่ชาย”สาวิกาบ่นอุบ กอดอกส่ายหน้าระอาในตัวพี่ชาย“อย่าไปว่าพี่สิงห์เลยครับ แต่ผมว่าได้เมียคราวนี้ เมียคงจับโกนหนวดเคราหล่อเหมือนเดิม”“ขอให้รอดเถอะ”“อะไรรอดครับ”“ก็เมียพี่สิงห์ไง มาอยู่กับคนเถื่อนๆ แบบพี่สิงห์จะรอดสักกี่วัน ป่านนี้ไม่หนีไปแล้วรึ”“ปากหรือนั่นยัยสา น่าตีจริงเชียว”ขวัญภิรมย์หยิกบุตรสาวคนเล็ก“โอ๊ย! เจ็บนะคะแม่ มันจริงนี่นา ลูกรักคุณแม่น่ะ ตอนอยู่บ้านก็มีเรื่องชกต่อยไม่เว้นแต่ละวัน ไปอยู่เกาะ กลายเป็นมหาโจรไปแล้ว”“ยัยสานี่ ไปว่าพี่เขา” ขวัญภิรมย์ทำเสียงดุ ปรามบุตรสาว“แต่ผมชักอยากเห็นหน้าพี่สะใภ้เสียแล้วล่ะครับ ใครกันที่ทำให้พี่สิงห์เปลี่ยนใจคิดจะมีเมียได้”“ได้เห็นแน่ ธัญญ์กลับมาก็ดี ลุงว่าจะชวนเราไปหาพี่เขาหน่อย ลุงกะว่าจะไปแบบทำให้พี่แกประหลาดใจ ฮ่าๆๆๆ”พยัคฆ์หัวเราะในแผนการของตัวเอง“ไปด้วย อ

“นี่พิณทิราเมียฉัน”สิงหรัตน์แนะนำให้เพื่อนรู้จักกับภรรยาคนสวยก้องเกียรติได้แต่อ้าปากค้าง งุนงงว่าเพื่อนไปมีเมียตอนไหน“เรื่องยาวเดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง ช่วยตรวจร่างกายของเมียกันด้วย จัดยาบำรุงให้ด้วย กันอยากมีลูกเร็วๆ”เขาข้ามประโยคไปว่า “ให้พ่ออุ้มเร็วๆ”“เออ.. ได้ ไอ้นี่มาเร็วไปเร็ว มาทีต้องการอะไรแล้วสั่งเหมือนพายุ”ก้องเกียรติบ่นแต่ผายมือเป็นสัญญาณให้พิณทิราเข้าห้องตรวจสุขภาพ“ไอ้ก้องให้นิชาตรวจไม่ใช่แก”“อ้าวได้เพื่อนเวร แล้วเรียกฉันออกมาทำไมนี่ ฉันตรวจคนไข้อยู่ดีๆ เลยต้องไปฝากคนไข้กับนิชาเค้า” ก้องเกียรติเกาหัวไปมา“เรียกให้แกมารับคำ แล้วก็ไปเรียกนิชามาตรวจ แกจะมาตรวจได้ไง จะแอบแต๊ะอั๋งดูเมียกันแก้ผ้าหรือไง นิชาเป็นหมอสูไม่ใช่แก แกน่ะรักษาโรคมั่วไป” สิงหรัตน์ทำท่าหวงเมียจนเพื่อนรักหมั่นไส้“รักษาโรคทั่วไปไอ้เพื่อนปากมอม”“เออๆๆๆ ก็เหมือนกันนั่นแหละ”“ให้มันได้แบบนี้สิเพื่อน ไอ้นายหัวรังนก เออๆๆ รอเดี๋ยว”ก้องเกียรติอดบ่นไม่ได้ในความเอาแต่ใจของเพื่อนสิงหรัตน์นั่งรออยู่อีกครู่ แพทย์หญิงนิชาก็เชิญเข้าไปฟังผลตรวจ ซึ่งเขาเห็นภรรยาคนสวยนั่งเรียบร้อยรออยู่ก่อนแล้ว“ภรรยาของพี่สิงห์สุขภา

พันนากับประนอมเห่อหลานชายคนเดียวเป็นอันมากโดยเฉพาะคนเป็นปู่ที่อุ้มไม่ยอมวาง“พ่อกับแม่เอาไปเถอะครับ ผมพอมี แล้วจะเอาเงินมาให้อีก” พยัคฆ์นำเสื้อผ้าข้าวของ รวมถึงนมผงที่เขาซื้อเตรียมเอาไว้ วางไว้อีกด้านของตัวบ้านหลังเล็กๆ จะให้เขาพาลูกชายตัวน้อยไปทำงานด้วยก็ไม่สะดวก“พักที่นี่สักคืนนะเสือ ค่อยกลับ”“ไม่ล่ะแม่ ผมขอฝากท้องสักมื้อ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานอีก” พยัคฆ์เป็นลูกน้องรวิชญ์เจ้าของกิจการค้าไม้ ทำเหมืองแล้วก็ธุรกิจอีกมากมาย“งั้นรอเดี๋ยว แม่จะทำกับข้าวให้กิน” ประนอมรีบกุลีกจอไปทำกับข้าว ส่วนสิงหรัตน์อยู่บนตักพันนาที่อุ้มไม่วางด้วยความเห่อหลานพยัคฆ์กินข้าวกินปลาเสร็จก็กล่าวลาบิดามารดา เขาไม่ลืมแวะซื้อของหลายอย่างไปฝากกชวรรณภรรยาที่บ้าน แม้เธอจะดูไม่เอาไหน แต่เขาต้องรับผิดชอบเธอจึงยอมให้อภัยกับสิ่งที่เธอทำได้ไม่รู้ว่าเขารักหรือหลงกชวรรณกันแน่ แต่มิอาจทิ้งเธอไปได้ เมื่อเธอออดอ้อนเข้าหน่อยก็ใจอ่อน และการที่เขาต้องพาสิงหรัตน์ไปฝากบิดามารดาเพราะเธอบอกว่าจะช่วยเขาทำงาน ไม่มีเวลาเลี้ยงลูก เขาดีใจที่เธอคิดจะช่วยทำงานเพื่อเพิ่มรายได้ให้กับครอบครัวพยัคฆ์อดคิดไปถึงขวัญภิรมย์น้องสาวของกชวรรณไม่