All Chapters of เชลยทรายสีเพลิง: Chapter 31 - Chapter 40

ในที่สุดหล่อนจึงยอมไม่ขัดขืนเขาอีก เธอยังเผลอลูบต้นคอระหงที่ประดับด้วยสร้อยเพชร มองอีกฝ่ายที่กำลังยกเจ้าเสือขาวสองตัวขึ้นจากน้ำ พวกมันขึ้นมาสะบัดขนไปมา วิ่งตามเจ้านายของมันที่กุมมือเธอเดินออกมาบริเวณสระรอฮิมรับผ้าเช็ดตัวที่นางทาสนำมาถวายเพื่อเช็ดผม เขาหันไปเช็ดให้เธอด้วยเช่นกัน แม้เธอจะปฏิเสธ เขาก็ดึงผ้ากลับมาเช็ดให้เช่นเดิม มองสบตาเธออย่างมีความหมาย ฟาตินหลบสายตาคมกริบนั้นด้วยหัวใจสั่นไหว เมื่อเช็ดผมเธอเสร็จ เขานำผ้าอีกสองผืนไปเช็ดให้สัตว์เลี้ยงแสนรู้ทั้งสองที่สะบัดขนไปมาอย่างเอ็นดูฟาตินเดินตามแรงจูงของสุลต่านหนุ่มเข้าไปในตำหนักกว้าง นางทาสที่รอองค์เหนือหัวอยู่รีบถอนสายบัวรายงานเรื่องสำคัญทันที“มีอันใดฮาละห์” รอฮิมถามนางทาสคนสนิท“เสด็จย่ารอนีย์ทรงเรียกหาพระองค์เพคะ”“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะไปเฝ้า เธอไปบอกท่านย่าด้วย”รอฮิมกล่าวเสียงเรียบ ฮาละห์จึงรีบออกไปรายงานรอนีย์ตามที่นายเหนือหัวสั่ง“เปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่สบาย”ฟาตินอดสงสัยในความห่วงใยนั้นเสียไม่ได้ แต่ชายหนุ่มยังทำหน้าเฉย เขาเดินเข้าห้องน้ำโดยลากเธอไปด้วย ก่อนเปลี่ยนชุดก็อาบน้ำชำระร่างกาย แล้วออกมาด้วยเสื้อผ้าชุดใหม

“กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้ พี่รอฮิมนางรำคนนี้ด่าว่าน้องแต่...”“แต่อะไร...” สองเสียงพูดพร้อมกัน ยกเว้นฟาติน“แต่ทำไมไม่เคยมีใครตำหนิน้องจริงจังแบบนี้เสียที ยกเว้นพี่ไซอิดเพียงคนเดียว” ลัยลามองฟาตินเหมือนตัวประหลาด แต่เป็นตัวประหลาดที่ให้ความรู้สึกบอกไม่ถูก ตลอดเวลาไม่ว่าจะเป็นพี่ชายทั้งสอง หรือท่านย่าของเธอ แม้จะตำหนิแต่ไม่เคยจริงจังหัวชนฝาเหมือนไซอิด แม้แต่นางทาสในตำหนักก็เช่นเดียวกัน พอเธอถามก็บอกว่าเธอทำถูกต้องแล้ว เธอไม่เคยทำอันใดผิดมาก่อน ทำให้เธอน้อยใจไซอิดว่าเขาชอบหาเรื่องว่าให้เธอขัดใจเสียใจแต่... หญิงสาวตรงหน้าทำให้เธอคิดว่าจริงๆ แล้วตัวเองไม่เคยมองเห็นตัวเองมาก่อน“เธอชื่อแองจี้เหรอ” ลัยลายังมิได้ขอโทษ เธอไม่เคยขอโทษ ถ้าจะพูดง่ายๆ คือเธอขอโทษไม่เป็นต่างหาก เพราะเมื่อทำอันใดผิดเธอจะถูกตำหนิและบอกว่าไม่เป็นอะไรเสมอ“เธอมีชื่อเต็มว่าแองเจลิน่า”“นางรำที่เจ้าพี่ทรงหลงใหลแล้วก็ไม่ยอมให้เธอห่างตัวหรือเพคะ เขาลือกันทั่ววังว่าเจ้าพี่ทรงเอาเธอเป็นนางบำเรอหรือไงนี่” คำพูดแสนตรงของลัยลาทำให้ฟาตินหน้าแดงซ่าน รอฮิมหัวเราะในคำพูดของน้องสาวแล้วขยี้ศีรษะด้วยความเอ็นดู แต่นั่นเป็นสิ่งที่ฟาตินน

“ไปนอนบนเตียงดีกว่าครับ คุณหนูจะได้ไม่เมื่อย”เขาถอนใบหน้าประคองเธอไปนอนบนเตียงนีสรีนพิงศีรษะไปบนหัวเตียงโดยใช้หมอนรอง นั่งแยกเรียวขาให้เขาอย่างยั่วเย้า“อย่านานนะคะ หนูนีอยากทานของว่าง”เธอผลักศีรษะของบอดี้การ์ดหนุ่มเพื่อบอก“เดี๋ยวผมจะลงไปสั่งของว่างมาทานกันนะครับ บอกว่าคุณหนูต้องการ” เขาผละห่าง สวมเสื้อผ้า สายตามองเธออย่างเสน่หา“เร็วๆ นะคะ หนูนีจะรอ” เธอช้อนสายตามอง ริมฝีปากเผยอยั่ว เนย์มาร์อดใจไม่ไหวกดจุมพิตที่กลีบปากสวยอีกอึดใจก่อนจะผละห่างเนย์มาร์ลงมาจัดของว่างให้นายสาวด้วยตนเอง ด้วยความช่วยเหลือของนางทาสในคฤหาสน์ ทุกคนต่างมองชายหนุ่มตาละห้อย เพราะรูปร่างหน้าตาที่หล่อเหลาคมคาย อีกทั้งหุ่นกำยำล่ำสันทำให้สาวๆ อยากทอดกายให้เชยชม แต่เขาไม่เคยสนใจหญิงสาวคนไหน มากไปกว่านีสรีนนายสาวอันเป็นที่รักยิ่ง ยิ่งกว่าชีวิตเขาก็สละให้เธอได้ร่างสูงสั่งให้นางทาสนำของว่างขึ้นไปให้นายสาว นีสรีนกล่าว อนุญาตยิ้มๆ ขณะสวมเสื้อคลุมนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางทาสสาวนำของว่างมาให้ก็เลี่ยงออกไปเพียงไม่นานร่างสูงล่ำของบอดี้การ์ดหนุ่มก็เปิดประตูเข้ามาอย่างเงียบกริบ คฤหาสน์หลังใหญ่นั้น เงียบสงบ ส่วนใหญ่

“ขอบใจท่านลุงมาก หลานรู้สึกเป็นเกียรติที่ท่านลุงและน้องฟารีดาต้อนรับเป็นอย่างดี แต่วันพรุ่งหลานคงต้องกลับราชวัง รบกวนท่านลุงกับน้องฟารีดามาหลายวันแล้ว”รอฟัสกล่าวตอบแต่สายตายังมองว่าที่คู่หมั้นด้วยสายตาเป็นประกาย“หากวันใดจะมาพักที่คฤหาสน์ก็ยินดี แค่พระองค์แจ้งมาล่วงหน้าจะได้จัดเตรียมที่พักไว้รอ”อัมรานพูดอย่างยินดียิ่งที่ว่าที่ลูกเขยจะมาพักพิงที่คฤหาสน์หลังงาม“ขอบใจท่านลุงมาก หากหลานจะเชิญน้องฟารีดาไปเที่ยวที่ราชวังบ้างจะได้ไหม”“ยินดีเป็นอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ ฟารีดามิขัดข้องหรอก”อัมรานตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ฟารีดาเผลอเม้มริมฝีปากแน่น น้อยใจบิดานักที่ท่านไม่ถามความสมัครใจของเธอสักนิดการรับประทานอาหารในมื้อเย็นผ่านพ้นไปอย่างเรียบร้อย อัมรานได้เชื้อเชิญว่าที่ลูกเขยอยู่ดื่มชาและสนทนากันเรื่องการลุงทุน ฟารีดาจึงขอตัวขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำชำระร่างกายและเข้านอนหญิงสาวพลิกตัวไปมา รู้สึกนอนไม่หลับเอาเสียเลย ทำไมจิตใจของเธอถึงได้ว้าวุ่นเช่นนี้ แค่คิดว่าเขาจะจากไป เธอก็กระวนกระวายใจ เพียงแค่จะไม่ได้เห็นหน้า ความจริงเธอควรดีใจเสียด้วยซ้ำที่เขาจะจากไปแบบนี้ เขาน่ะชอบเอาเปรียบลวนลามเธออยู่เรื่อย“คน

“ทำสีหน้าแบบนี้แสดงว่าไม่อยากให้... ปล่อย”รอฮิมทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ขณะมือรองศีรษะมองเธออย่างเป็นต่อฟาตินเม้มริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ“งั้นนอนกันเถอะ ง่วงแล้ว หมดแรง เหนื่อยด้วย ของีบสักหน่อยเดี๋ยวค่อยต่ออีกสักกี่ยกดีนะ”รอฮิมแสร้งถาม กอดร่างเกือบเปลือยของเชลยสาวเอาไว้ ใช้มือและขาแกร่งกอดก่ายอย่างกลั่นแกล้งอีกนัยหนึ่งคือแสดงความเป็นเจ้าของ ใบหน้าหล่อคมเข้มซุกที่อกอวบๆ ดูดจ๊วบจ๊าบไปมา ขบเม้มยอดอกสาวให้สยิวเล่น“อื้อ...” คนใจแข็งได้แต่ครางอยู่ในลำคอไม่ยอมขอร้องรอฮิมหลับตาแน่นกอดกระชับมากขึ้นอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งคน ฟาตินดิ้นรนอึกอักอยู่เพียงครู่ ก่อนหลับไปด้วยความเหนื่อยใบหน้าคมคายผงกขึ้นมองกรอบหน้าสวย แล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เธอยอมอ่อนข้อให้ แต่ถ้าตื่นขึ้นมาไม่รู้จะออกฤทธิ์ออกเดชอะไรอีก เธอดื้อนัก ไม่ยอมเอ่ยปากขอร้องเขาเลย เขาเอื้อมไปปลดเชือกที่มัดมือบางออก ลูบรอยแดงรอบข้อมือเบาๆ และดึงร่างอรชรมากอดแนบอกอีกครั้ง...“ท่านพ่อขา... อุ้มหนูหน่อยสิคะ” เด็กสาววัยสิบขวบใบหน้าคมหวานออดอ้อนบิดาให้อุ้มอย่างประจบประแจง“คนดีของพ่อ โตแล้วนะครับ ตัวหนักจริงๆ” เสียงหัวเราะถูกอกถูกใจเ