All Chapters of เชลยทรายสีเพลิง: Chapter 1 - Chapter 10

งานเปิดตัวห้างสรรพสินค้าชื่อดังรายล้อมไปด้วยบรรดานักข่าวสื่อมวลชน และประชาชนที่รอเข้าเฝ้าสุลต่านรอฮิม โอมาร์ ไซกีมูร์ ซัสดินละห์ สุลต่านผู้มีพระปรีชาสามารถและเป็นที่รักยิ่งแก่ประชาชนทั้งหลายในประเทศโอซาเนียโอซาเนียถือว่าเป็นประเทศในกลุ่มอาหรับที่มีเศรษฐกิจเจริญรุ่งเรืองมากที่สุดประเทศหนึ่ง เกิดจากชนเผ่าอาหรับ 5 เผ่ามารวมตัวกัน อันอุดมไปด้วยทรัพยากรน้ำมัน สร้างรายได้มหาศาลในดินแดนทะเลทรายอันแห้งแล้ง เพียบพร้อมด้วยท่าเทียบเรือและห้างปลอดภาษี หรูหรามั่งคั่งด้วยตึกระฟ้าดั่งวิมานจากดินแดนที่เคยแห้งแล้งของชนเผ่าทะเลทรายในอดีตกลับกลายเป็นเมืองศิวิไลซ์เพียงไม่กี่ปีเมื่อรวมประเทศ... ผู้คนมากมายต่างหลั่งไหลเดินทางเข้ามาลงทุน พักอาศัย ชอปปิงและท่องเที่ยวสุลต่านหนุ่มตัดริบบิ้นเปิดตัวห้างสรรพสินค้าชื่อดัง ก่อนจะมีเสียงปรบมือร่วมแสดงความยินดีอย่างกึกก้องไปทั่วทั้งอาณาบริเวณเรือนร่างสูงสง่าของสุลต่านรอฮิมในวันสามสิบต้นๆ รวมทั้งใบหน้าอันหล่อเหลาตามเชื้อสายหนุ่มอาหรับทำให้เป็นที่หมายปองของสาวๆ มากมายสุลต่านรอฮิมหันใบหน้าหล่อเข้มคมสันไปโบกมือแย้มยิ้มกับพสกนิกรที่มาคอยเข้าเฝ้าชื่นชมพระบารมี ผิวขาวเ

รอฮิมกลืนน้ำลายลงสู่ลำคอที่แห้งผากด้วยความกระหาย เขาต้องการเธออย่างไม่มีเหตุผล อกเขาร้อนรุ่มลามไปทั้งเนื้อทั้งตัวเหมือนร่างแทบลุกเป็นไฟ... สรุปแล้วหล่อนเป็นผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบอย่างไม่น่าเชื่อจังหวะการเต้นแบบยั่วยวนแสนเซ็กซี่ ทำให้แขกเหรื่อหยุดการสนทนาอย่างถาวร ขณะที่นักแสดงมากความสามารถกำลังโยกย้ายเรือนร่างงดงามบนเวทีเบื้องหน้าสะกดผู้ชมทุกคนอยู่ในห้วงภวังค์การเต้นแบบลาตินเป็นการแสดงให้เห็นถึงความเป็นมนุษย์ได้อย่างโดดเด่นชัดเจนทุกท่วงท่าที่ปรากฏออกมาล้วนบ่งบอกถึงเอกลักษณ์เฉพาะตน แสดงออกถึงความมีวัฒนธรรม ซึ่งส่วนใหญ่จะเต้นกันในงานเลี้ยงฉลอง จังหวะดนตรีเร้าใจ สนุกสนาน สื่อในหลายๆ ด้าน ทั้งความสง่างามดึงความเซ็กซี่ในตัวออกมา มีการผสมการเต้นหลายๆ ท่าเสียงปรบมือดังกึกกักพร้อมเสียงถอนหายใจเมื่อการแสดงชุดสำคัญจบลง รอฮิมมิได้ต่างจากบรรดาแขกเหรื่อเมื่อจำต้องลดกล้องลงจากมือ“ถึงกับถอนใจเลยรึสหายรัก” อีซาอดจะล้อเสียไม่ได้“ดูเอาเถิดมาเลย์น่า สหายของเรามีแต่ล้อเลียนเราเสียอย่างนั้น”รอฮิมแก้เก้อโดยการหันไปฟ้องมเหสีคู่กายเพื่อนรัก เรียกเสียงหัวเราะชอบใจจากอีซาได้ทันทีทันใด“หามิได้เพคะ แต่เจ้

รอฮิมแสร้งถาม อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะตอบว่ากระไรเมื่อชวนคุยก็ผายมือเชื้อเชิญให้เธอรับประทานอาหารบนโต๊ะ ฟาตินกวาดสายตามองโต๊ะอาหารหรูอลังการ ทุกอย่างล้วนเป็นทองคำเหลืองอร่ามทั้งถ้วย จาน มีด ส้อม และช้อน จะยกเว้นก็เพียงแก้วเท่านั้นที่มิได้ทำจากทองคำ“เพคะ หม่อมฉันมีเชื้อสายอาหรับ”หญิงสาวตอบรับ หยิบมีดกับส้อมมาถือเอาไว้ เมื่อถูกเชื้อเชิญให้ทานสเต็กขาแกะเลิศรส ระหว่างทานอาหารสายตา อดจะเหลือบมองผนังตำหนักที่เป็นลวดลายวิจิตรงดงามเสียไม่ได้ส่วนที่นั่งอยู่ ด้านบนเป็นโคมไฟสุดหรู ข้าวของทุกอย่างมีราคาแพง หากใครขโมยไปสักชิ้นคงจะขายกินสบายไปหลายเดือน“แม่หรือพ่อของเธอล่ะ”เขาชวนสนทนา ความเป็นกันเองของสุลต่านหนุ่มทำให้ฟาตินรู้สึกหายใจคล่องขึ้น คลายความอึดอัดไปได้มาก เขาชวนเธอคุยจนเธอเผลอไผลเกือบลืมภารกิจสำคัญไปโดยปริยาย“บิดาเพคะ แต่ท่านสิ้นแล้วเมื่อตอนที่หม่อมฉันยังเล็กๆ”เธอพูดเสียงแข็งขึ้นเมื่อเอ่ยถึงบิดา ก่อนจะจางหายไป หญิงสาวหลุบตาลงต่ำซ่อนอารมณ์โกรธเกลียดเอาไว้มิดชิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มแย้มอ่อนหวานอีกครั้งเมื่อปรับอารมณ์ได้แล้ว“บิดาของเธอรึ เป็นคนชาติไหน หวังว่าคงไม่ใช่โอซาเนีย”เขาแสร้งถา

“โอ๊ย!”รอฮิมร้องเสียงหลงเมื่อโดนผลัก แต่เขาไม่มีเวลาคิดอันใดอีก เมื่อต้องตีลังกากระโดดลงจากเตียง โชคดีที่บิดาได้ส่งเขาเข้าเรียนวิชาการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก ไม่เช่นนั้นเธอคงปลิดชีวิตเขาไปแล้วฟาตินกระชากปืนกระบอกเล็กที่ซุกซ่อนเอาไว้ที่บริเวณเรียวขา ดึงออกมายิงใส่ร่างสูงที่นอนอยู่บนเตียงแต่พลาดเพราะเขาหลบได้ทันความจริงเขาจะจัดการเธอนั้นง่ายนัก แต่เพราะอยากเล่นกับเธออีกครู่ เธอเดินเข้ามาถ้ำเสือตัวคนเดียว และเขาไม่เคยปล่อยให้ใครมาเอาชีวิตตัวเองในดินแดนของเขาได้ เธอยังอ่อนหัดนักหญิงสาวใช้ปืนที่ไร้เสียงเธอจึงกระหนำยิงอีกฝ่ายรัวไม่ยั้งหมายจะเอาชีวิตให้จงได้ แม้จะยิงปืนแม่น แต่สุลต่านหนุ่มหลบกระสุนได้ทุกนัดด้วยการม้วนหน้าอย่างรวดเร็ว พรหมผืนหนาราคาแพงกระจุยเพราะโดนกระสุนปืนที่รัวยิงไม่ยั้งฟาตินถลกกระโปรงยาวกรอมเท้าขึ้นก่อนนำกระสุนบรรจุเข้ารังเพลิง เป็นจังหวะให้เขากระโดดเข้าใส่ล็อกตัวเธอเอาไว้ ทั้งสองเกิดการยื้อแย่งปืนกัน จึงยิงพลาดไปโดนแจล้ำค่ากันที่ผนังห้อง“แจกันใบนี้เธอรู้ไหมว่าราคาเท่าไหร่”รอฮิมกัดฟันพูด ดวงตาดุดัน“เธอจะต้องชดใช้มากกว่าค่าของมัน”“ฝ่าบาท” การิมเรียกองค์เหนือหัวอยู่หน้าต

เธอเหมือนบิดาของเธอนัก แต่เขายังไม่อยากปรานีเธอตอนนี้ เพราะนั่นหมายถึงว่า เขาจะจบชีวิตลงทันที หากยอมอ่อนข้อให้ เขาต้องกำราบทำให้เธอสู้ไม่ได้และยอมทุกอย่าง ถึงจะชนะเธอได้และสุดท้ายจะได้รู้ว่าเธอคิดจะฆ่าเขาทำไม“หมดเวลาสนุกแล้วแองจี้ ฉันเหนื่อยเต็มทนแล้วอยากรักเธอใจจะขาดอยู่แล้ว” มือใหญ่กระชากแขนเรียวกลมกลึงกลับมาอีกรอบด้วยความรู้สึกหลากหลาย ความต้องการรุนแรงจนเขาไม่อาจรออีกต่อไป“โอ๊ย!!!” ฟาตินร้องด้วยความเจ็บ เมื่อสะโพกผายกระแทกกับพื้นเตียงอีกครา เขาไม่มีความสงสารเห็นใจ แต่เธอเองไม่ต้องการความสมเพชจากเขาเช่นกัน“อยากทำอะไรก็ทำ อยากฆ่าให้ตายก็ฆ่าเสียเลยสิ”ฟาตินเบี่ยงใบหน้าหนีเมื่อร่างสูงใหญ่ขึ้นทาบทับ“ฉันทำแน่ แต่ไม่ใช่ฆ่าเธอให้ตายในตอนนี้ แต่จะทำให้ค่อยๆ ทรมานจนสิ้นใจไปเอง บอกมาว่าใครส่งเธอมา”เขาบีบปลายคางเธอแน่นบังคับให้หันมาสบตา เค้นเอาความจริงอีกครั้งเพราะการที่เธอมาฆ่าเขาแบบนี้มันต้องไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เป็นแน่ ฟาตินเม้มปากแน่น มองจ้องตาเขาไม่วาง ตัดความกลัวออกไป เขาสบกับแววตาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวคู่นี้ ถึงกับกัดกรามกรอด ตระหนักว่าเจ้าหล่อนคงไม่ยอมปริปากอันใดอย่างแน่นอน“ได้