All Chapters of เชลยทรายสีเพลิง: Chapter 41 - Chapter 50

“ดิ้นเลย อยากออกกำลังกายอยู่พอดี” สุลต่านหนุ่มยิ้มพราว ปล่อยร่างหญิงสาวให้ลุกหนี เขามองตามด้วยประกายตาร้อนแรง “เวลาเธอวิ่งก็สลัดผ้าไปด้วยสิ ฉันอยากดู” เขาพูดเย้าจนหล่อนหน้าแดงก่ำ“หม่อมฉันไม่ใช่พระองค์นี่เพคะ ถึงจะได้สลัดผ้าอย่างน่าไม่อาย” เธอหน้าร้อนเห่อแดงกว่าเดิมเมื่อเขาค่อยๆ สลัดอาภรณ์หรูออกจากร่างเชื่องช้าทุกการกระทำ... ทำให้หญิงสาวหายใจเข้าปอดแรงลึกและผ่อนออกมาอย่างยากลำบาก บางครั้งถึงกับกลั้นลมหายใจเมื่อเขาเหมือนจะยั้งมือเอาไว้รอฮิมหัวเราะลั่นตำหนัก กระตุกยิ้มทรงเสน่ห์เมื่อเห็นสายตาที่มองเขาไม่กะพริบ ฟาตินเพิ่งรู้ตัวว่าเธอเผลอมองเขานานไป เธอไม่อาจถอนสายตาจากเขาได้นี่นา เธอค้อนเขาหน้าคว่ำ“อยากมองก็ให้มอง ไม่เห็นต้องซุกซ่อนความต้องการของตัวเองเลย”เสียงห้าวเหมือนจะตอกย้ำให้เธอยอมรับความจริง“ใครอยากมองพระองค์ ไม่ใช่เสียหน่อย” เธอพูดอย่างมีแง่งอน“ปากแข็ง เดี๋ยวเจ้าจะโดนลงทัณฑ์”เขาคาดโทษลูบปลายคางไปมาคล้ายยั่วยุอารมณ์โกรธของเชลยสาว“พระองค์ไม่คิดจะทำอะไรอย่างอื่นบ้างหรือไง”เธอสะบัดเสียงใส่อย่างขัดใจ“ทำอะไรอย่างอื่น คือทำอะไรล่ะ ช่วยบอกหน่อย”เขายอกย้อนให้อีกฝ่ายเจ็บใจเล่น

มือหนาเอื้อมไปแกะเชือกที่ข้อมือหล่อน หญิงสาวบีบรัดเขารุนแรง เขาโอบกอดหล่อนไว้แน่น เมื่อฟาตินผวากอดคอหนาซบหน้าที่ไหล่กว้าง ให้เขาสอดแขนเข้าใต้ข้อพับขาโอบอุ้มเดินไปยังเตียงกว้างที่อยู่ไม่ไกลกันนักฟาตินขบกัดไหล่กว้างอย่างลืมตัวเมื่อแก่นกายชายสับจังหวะเข้าออกในซอกเนื้อแสนหวานกลางกาย เขาหยุดหน้าเตียง ค่อยๆ ผ่อนร่างสาวนอนลงโดยที่กายหนาตามติดไม่ห่างหญิงสาวร้องอุทานเมื่อเขาตามติดลงมากระแทกกายเข้าหา เธอไม่แน่ใจว่าเพราะเขาเสียหลักหรือเพราะตั้งใจกันแน่ แต่เธอผวากอดรัดเขาแน่นทั้งแขนขาด้วยความซ่านลึก“แองจี้... เธอน่าปรารถนาเหลือเกิน” ในห้วงอารมณ์พิศวาสเช่นนี้เขาช่างอ่อนโยนและร้อนแรงในเวลาเดียวกัน มือใหญ่ปัดปอยผมที่ระหน้าผาก ทั้งที่กายส่วนล่างยังทำงานยอดเยี่ยมมือใหญ่กอบกุมปทุมถันฟอนเฟ้นหนักหน่วง ขาเพรียวสั่นระริก ริมฝีปากเผยออ้าค้างร่ำร้องครางครวญ แรงเสียดสีชำแรกจังหวะดุดันถี่ยิบ ซอกหลืบสาวชุ่มฉ่ำเริ่มบีบรัดรุนแรงเปลวเสน่หาเผาผลาญปรารถนาใคร่สวาทของกันและกัน ความพิศวงแห่งห้วงอารมณ์เจ้าโจมตีไม่หยุดหย่อน นำพาให้สองร่างที่กอดก่ายร่วมรักกระโจนขึ้นสู่วังวนกระสันรัญจวนเต็มกำลัง“คุณหนูจะเดินทางไปพักท

“เดี๋ยวฉันจะกลับมาฟังคำตอบ เตรียมคำตอบเอาไว้ให้ดีล่ะ” เขาบอกเธอ มองสบตาเธอนิ่งเหมือนสิ่งนี้จะทำให้เขารู้ความนัยน์ของเหตุผล แต่เขายังคงไม่รู้จนแล้วจนเล่าฟาตินมองร่างสูงที่ผละจากไปด้วยความสับสน เธอผ่อนลมหายใจบางเบาออกมาอย่างหนักใจ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่“ท่านย่าทรงเรียกหลานมีอันใดหรือพ่ะย่ะค่ะ” “วันพรุ่งเจ้าต้องเดินทาง ย่ามีเรื่องจะถามหน่อย”“เรื่องอันใดพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้าไปรัฐไบซาพานางรำคนนั้นไปด้วยรึ”นางถามเสียงราบเรียบแต่สนใจใคร่รู้“พ่ะย่ะค่ะ หลานมีความจำเป็นต้องพาแองเจลิน่าไปด้วย”“เพราะเหตุใด บอกย่าได้ไหม ว่ามีความจำเป็นอันใด”“ท่านย่า หลานอยากบอก แต่หลานอยากให้เรื่องทุกอย่างเสร็จสิ้นเสียก่อน”“เดี๋ยวนี้เจ้าไม่ไว้ใจย่าแล้วรึ” รอนีย์เอ่ยถาม“หามิได้พ่ะย่ะค่ะ แต่เรื่องนี้สำคัญมาก”“ก็ได้ ก่อนไป ย่าขอพบนางรำคนนั้นหน่อยจะได้ไหม”รอนีย์เอ่ยขอตามตรง“เสด็จย่าจะพบนางทำไมพ่ะย่ะค่ะ”“ย่าจะบอกเจ้า หลังจากที่เจ้าบอกเรื่องที่ปิดบังย่าอยู่ ได้หรือไม่” ถ้อยคำของผู้เป็นย่าทำให้รอฮิมนิ่งอึ้งไป“หลานจะให้คนเรียกนางมาพบ”“ตามลำพัง” รอนีย์เอ่ยบอกเมื่อหลานชายคนโตยืนขึ้นทำความเคารพนางก่อนเลี

ฟาติมองเขาอย่างค้นคว้าความจริง“อยากรู้ความจริงไหมว่าใครฆ่าพ่อของเธอ และแม่ของเธอตายยังไง”“ความจริง”“ใช่ ฉันพาเธอมาที่นี่เพื่อค้นหาความจริงยังไงเล่า ฉันขอยืนยันอีกครั้งว่าไม่ได้ฆ่าพ่อของเธอ แล้วไม่เข้าใจว่าทำไมท่านอัมรานจึงได้พูดกับเธอแบบนั้น จะบอกว่าเข้าใจผิดก็ไม่น่าจะใช่”เขาขมวดคิ้วใบหน้าเคร่งเครียด“พระองค์หมายความว่ายังไงกันเพคะ”“ฉันขอยืนยันด้วยเกียรติประมุขของประเทศ ฉันไม่ได้ฆ่าพ่อของเธอ แต่จะเชื่อหรือไม่นั้น มันเป็นสิทธิ์ของเธอ แต่ฉันอยากรู้ว่าใครกันแน่ฆ่าพ่อของเธอ เธอพร้อมไหมที่จะตามสืบกับฉัน”รอฮิมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเพื่อแสดงความจริงใจฟาตินมองสบตากับเขาเพื่อหาความจริงใจ เหตุใดหนอเธอถึงรู้สึกไว้ใจเขานัก แล้วทำไมเธอถึงเริ่มคิดเรื่องนี้เอาตอนนี้ เขาอยู่ในที่เกิดเหตุ ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาฆ่านี่นา แต่ตอนนั้นเธอยังเด็ก เมื่อโดนผู้เป็นอาบอกเช่นนั้น เธอเชื่อสนิทใจ เหตุการณ์ทุกอย่างรวดเร็วมาก เมื่อบิดาเธอสิ้นบิดาของรอฮิมให้คนออกตามหาคนร้าย ส่วนเธอเดินทางกลับไบซากับมารดาเพื่อฝังศพบิดา ตลอดเวลาผู้เป็นอาคอยบอกเธอว่ารอฮิมอาจจะฆ่าเธอ หากเธอปากโป้งบอกเรื่

“อร่อยเหลือเกินคุณหนู” เขาหยิบแตงกวาที่หั่นเรียบร้อยปาดหยาดน้ำทิพย์แสนหวานที่กลีบกุหลาบสวยแล้วกัดกินอย่างยั่วเย้า ดวงตามองสบกับดวงตาหวานไม่วาง บ่งบอกถึงความต้องการอันแรงกล้า“กินสิค่ะ เนย์มาร์กินแต่ผัก จะไปอิ่มอะไรกัน”เธอลากมือกรีดริมฝีปากหนาของเขา เปิดเรียวขาให้อย่างยั่วยวน เนย์มาร์แทบถลาเข้าหา“ใครบอกล่ะครับ ผมได้กินน้ำผึ้งแสนหวานจากตรงนี้ด้วย” เขาลากนิ้วปาดกลีบกายสาวผ่านรอยแยกของสองฝั่งที่เนียนนุ่มปกคลุมด้วยเส้นไหมสีอ่อนดกหนา“อื้อ...” ร่างสาวเกร็งค้าง ยอมให้เขาซุกไซ้กลืนกินเธอด้วยความเต็มใจ มือเรียวสั่นเทาตัดสเต็กเนื้อทานไปพร้อมกับความวาบหวามที่ก่อเกิดชายหนุ่มซุกดูดแอ่งน้ำหวานไปพร้อมๆ กับที่นายสาวรับประทานอาหาร สะโพกผายเกร็งส่าย บางครั้งก็เปิดเรียวขา บางครั้งก็แนบติดกับศีรษะของบอดี้การ์ดหนุ่มด้วยความกระสันซ่านช้อนและมีดหล่นจากมือบางเมื่อลิ้นหนาระรัวส่งเธอไปยังสวรรค์ ริมฝีปากร้อนผละห่างอย่างอ้อยอิ่ง ตวัดลิ้นเลียหยาดน้ำหวานอย่างหลงใหล“คุณหนูครับ” เขาเอ่ยขอ นีสรีนยิ้มหวานดวงตาเป็นประกาย“คืนนี้จ้ะ คืนนี้หนูนีจะให้เนย์มาร์รักทั้งคืนเลยค่ะ”หญิงสาวเอ่ยบอก เนย์มาร์ถึงกับตื่นตัวด้วยค