Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 21 - Kabanata 30

นี่เขาอยากรักเธอจนตื่นเต้นขนาดนี้เชียวหรือ ชายหนุ่มคิดในใจร่างสูงเดินขึ้นบันไดด้วยหัวใจตื่นเต้น นึกตกใจในความคิดของตัวเอง มือแกร่งเปิดประตูห้องเข้าไปเบาแสนเบา มองร่างบอบบางนอนระทวยอยู่บนเตียงกว้าง ใบหน้านวลตะแคงไปอีกด้านโคมไฟยังเปิดอยู่ที่หัวเตียงเหมือนคนที่หลับไปแล้วกำลังรอใครอยู่ ซึ่งคงเป็นเขานั่นเองชายหนุ่มสอดกายเข้าไปในผ้าห่มผืนหนาชะโงกหน้าเข้าไปกดริมฝีปากที่แก้มนวลเนียนหอมกรุ่นฟอดใหญ่“อือ...” นิรดาทำเสียงอืออาว่าขัดใจที่มีคนมากวนเวลานอนของเธออภินันท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วยสายตาเป็นประกายกดจุมพิตลงหน้าผากมนอีกครั้ง“อือ...” นิรดาพลิกกายมาหาสิ่งรบกวน ชายหนุ่มขึ้นไปคร่อมทับร่างบอบบางทันทีใบหน้าหล่อก้มลงหอมแก้มนวลอีกฟอดใหญ่ คราวนี้คนที่งัวเงียครึ่งหลับครึ่งตื่น... ตื่นจากการหลับไหลในทันที“อุ๊ย! ปล่อยค่ะ” นิรดาผลักไสอย่างอายๆ เพราะรู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร“ไม่ปล่อย จะทำไม” คนชอบวางอำนาจบอกอย่างเจ้าเล่ห์“ไม่ต้องมายุ่งกับน้องหนู ไปกอดคุณแพรไหมโน่น” นิรดาว่าอย่างแสนงอนอภินันท์มองอย่างชอบใจที่เห็นอาการนั้นของเธอ ตอนอยู่ด้านล่างทำเป็นไม่สนใจเขาแต่จริงๆ ก็แอบหึง...“หึงเหรอ” คนพูดกอดแนบแน

เขาทันได้เห็นสายตาของยัยตัวแสบที่ตวัดมามองเขาไม่ชอบใจ แต่เขาหาใส่ใจไม่ กลับพอใจที่เขาได้ป่วนอารมณ์ของเธอเช่นกัน ไม่ใช่ให้เธอมาป่วนอารมณ์ของเขาฝ่ายเดียวอภินันท์เดินกลับเข้าบ้าน เห็นรถที่แล่นออกไป แต่เขาทันได้มองว่าคนในรถเป็นมารดา ภรรยาสาว รวมถึงรำเพย ส่วนคนขับรถเป็นน้องชายของเขานั่นเองชายหนุ่มเดินเข้าไปในตัวบ้าน เจอกับป้าชื่นที่กำลังเดินออกมาจากบ้านพอดี“เค้าไปไหนกันเหรอครับป้า” อภินันท์เลิกคิ้วเข้มขึ้นถาม รู้สึกหวงภรรยาสาวขึ้นมาจับจิตด้วยเหตุอันใดไม่ทราบได้ แต่ในอารมณ์หวง ก็พานโกรธไปหมดอย่างไม่ทราบสาเหตุ อย่างนี้นี่เองที่เธอไม่ยอมเอาอาหารกลางวันไปให้เขา เพราะนัดกันไปเที่ยวนี่เองนี่เขาเป็นส่วนเกินไปแล้วหรือไงกัน อภินันท์คิดหงุดหงิดไปหมดเพราะไม่มีใครคิดชวนเขาสักคน“คุณท่านพาคุณนิรดากับหนูรำเพยไปซื้อของในเมือง คุณน้อยเลยขับรถไปให้ค่ะ” ป้าชื่นตอบยิ้มๆ ขอตัวออกไปเอาน้ำมาให้เจ้านายหนุ่ม อภินันท์กระแทกตัวนั่งบนโซฟาตัวยาวอย่างหงุดหงิด“มีความสุขกันจริงนะ” คนอารมณ์ไม่ปกติพูดไม่อย่างสบอารมณ์ ก่อนลุกขึ้นจากโซฟาในห้องรับแขก เดินกระแทกเท้าออกไปจากตัวบ้านอีกครั้งเขากลับไปทำงานในไร่ อารมณ์เสียแล

เขาเลยต้องยอมๆ ไปก่อน เพราะเดี๋ยวจะโดนประชาทัณฑ์ทุกคนหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของอภิรักษ์ที่ยอมแพ้ต่อเสียงของบรรดาผู้หญิงในห้องครัวนิรดารู้สึกมีความสุขขึ้น ที่ได้คุยเป็นกันเองเช่นนี้ คุณอรอุมาเมตตาเอ็นดูเธอมาก เธอจึงเคารพรักท่านเหมือนกับมารดาแท้ๆส่วนอภิรักษ์เป็นคนอารมณ์ดีสนุกสนาน เธอคุยด้วยแล้วรู้สึกมีความสุขเสมอรำเพยเป็นเด็กน่ารักขี้อ้อนเธอไม่มีน้องสาวจึงรักรำเพยเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ทำให้เธอลืมเรื่องไม่สบายใจที่เคยกังวลและเกร็งไปได้บ้าง“พี่สาวเป็นอะไรเหรอคะ” รำเพยสังเกตอาการใจลอยของนิรดาจึงเอ่ยถามอีกฝ่ายอย่างเป็นห่วงเป็นใย“เปล่าจ้ะ ทำอาหารกันต่อเถอะ” นิรดายิ้มให้รำเพย ไม่อยากให้หญิงสาวรับรู้ว่าเธอกำลังคิดถึงใครคนหนึ่งอยู่นั่นเองอภินันท์มองภาพในห้องครัว ก่อนเดินเข้าไปร่วมสมทบกับทุกคนเพราะคนเช่นเขาไม่เคยหนีอะไร เป็นคนกล้าเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่มีอยู่อย่างเดียวที่เขาหนีก็คือหัวใจตัวเอง แต่คนที่ไม่เคยยอมรับอะไรง่ายๆ กลับไม่ชายหนุ่มคิดว่าสิ่งที่เขาหงุดหงิดที่สุดคือการใกล้ชิดระหว่างภรรยาสาวกับอภิรักษ์นรอให้ถึงคืนนี้ก่อนเถอะ เขาคิดในใจ ทำเป็นไม่ใส่ใจเขาดีนัก คืนนี้จะทำให้เธอหมดแรงคาอ้

อภินันท์พูดขณะซุกไซ้ไปตามเนื้อตัวแสนหวานของเธอ“อือ...คนเอาแต่ใจ” นิรดาประท้วงเสียงอู้อี้เมื่อคนปลุกกลับไม่ยอมปล่อยออกจากอ้อมแขน“ปล่อยสิคะ น้องหนูจะไปทำอาหารให้พี่ใหญ่ตามคำสั่ง จะได้พอใจ” “พี่เปลี่ยนใจแล้ว ไปอาบน้ำถูหลังให้พี่ดีกว่า”อภินันท์บอกอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รอฟังคำตอบ ตวัดแขนอุ้มร่างเปลือยที่เขาแนบชิดเร่าร้อนมาตลอดค่ำคืนขึ้นสู่อ้อมแขน“อุ๊ย! พี่ใหญ่” นิรดากอดคอเขาเพราะกลัวตก ได้ยินคำพูดเจ้าเล่ห์ของเขา พลันหน้าแดงลามไปทั่วร่างอภินันท์อุ้มร่างบอบบางแต่อวบอิ่มเข้าไปภายในห้องน้ำ คนชอบวางอำนาจจับร่างงามให้นั่งบนขอบอ่าง เท้าแกร่งเดินถอยหลังไปยืนกอดอกมองด้วยสายตาเป็นประกายนิรดาหลบสายตาคมเป็นพัลวัน หน้าแดงซ่านเพราะอายในการกระทำของเขา“ไม่เห็นจะต้องอายเลยเห็นอยู่ทุกวัน”คนพูดอยากแกล้งคนขี้อายที่นั่งอายม้วนอยู่บนขอบอ่าง สายตาคมมองไล้เรือนร่างที่เขาหลงใหลอยู่ทุกค่ำคืนอย่างพึงใจร่างสูงสาวเท้าเข้าไปหา รั้งร่างงามขึ้นมายืนอยู่เบื้องหน้า นิรดาเงยหน้าขึ้นมาโดยอัตโนมัติ แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากร้อนรุ่มประทับลงมาด้วยความเร่าร้อนเรือนร่างเปลือยเปล่าเบียดชิดเสียจนจะแนบเป็นเนื้อเดียวกัน

สองคนนี้เข้าใกล้กันทีไรทะเลาะกันทุกที“รอป้าเดี๋ยวเดียวนะจ๊ะ” คุณอรอุมาบอกเด็กสาวอีกครั้ง ก่อนเดินจากไปเพื่อให้คนงานไปตามอภิรักษ์กลับมาบ้านด่วน รำเพยยังนั่งคุยกับนิรดา อารมณ์ดีที่วันนี้เธอจะได้แกล้งคนสมใจอภิรักษ์งุนงงที่คนงานมาตามให้เขารีบกลับบ้านด่วน ชายหนุ่มสั่งงานกับคนงานชั่วครู่ ก่อนรีบเดินทางกลับเพราะคิดว่ามารดาต้องมีเรื่องอะไรเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นคงจะไม่ให้คนมาตามเขากะทันหัน“น้อย วันนี้ลูกพาน้องไปเที่ยวในไร่หน่อยสิจ๊ะ”“แค่กๆๆๆ” คุณอรอุมาบอกลูกชายทันทีที่เขากลับมา อภิรักษ์สำลักน้ำที่กำลังดื่ม หน้าแดงก่ำไปหมด รำเพยที่แอบอยู่ที่หลังของคุณอรอุมายิ้มแสนซนชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ เรื่องด่วนที่มารดาให้คนงานไปตามเขาถึงในไร่ คือการที่ยัยตัวแสบบอกว่าเบื่อ ต้องการเข้าไปเดินเล่นในไร่ให้หายเบื่อ แล้วต้องให้เขาพาไปเที่ยวในไร่เดี๋ยวนี่นะ!“ที่คุณแม่เรียกผมมาเพราะเรื่องแค่นี้เหรอครับ ผมต้องทำงาน จะพายัยเด็กเหลือขอนี่ไปเที่ยวได้ยังไง” อภิรักษ์พูดกับมารดาที่ตามใจรำเพยไปเสียทุกอย่าง เขาไม่อยากจะเกี่ยวข้องกับสาวน้อยแต่แสบเหลือร้ายที่กำลังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาอยู่“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณป้า รำเพยไม่อยากร