Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 11 - Kabanata 20

นิรดามึนงงกับสัมผัสของเขาอีกครา ยินยอมเปิดเรียวปากหวานให้เขาสัมผัสพร้อมทั้งตอบสนองไปแบบไม่ประสีประสาเงอะๆงะๆ แต่เรียกเสียงครางด้วยความพึงพอใจจากคนร่างสูงร่างแกร่งจับภรรยาสาวหันหลัง ให้มือของเธอดันกำแพงห้องน้ำพร้อมทั้งกดสะโพกเข้าหาอย่างร้อนแรงครั้งเดียวจนสุดเส้นทางรักนิรดาอุทานกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้าสวยซบบนแขนเรียวที่ยันกับผนังห้องน้ำอย่างอ่อนแรงชายหนุ่มเริ่มโยกกายหนาเข้าใส่ร่างบอบบางอีกครั้ง เขายังไม่เพียงพออิ่มเอมในรสรัก มือแกร่งบีบสะโพกผาย ตบเบาๆ ที่แก้มก้นหยอกเย้าอย่างได้อารมณ์มือใหญ่เอื้อมไปด้านหน้าเพื่อขยำเคล้นคลึงอกอวบหนักหน่วง เสียงครวญครางเริ่มแหบพร่ากระเส่า สอดประสานกันระงมอีกครั้งเมื่อจังหวะรักโหมใส่กันไม่ยั้งแรงชายหนุ่มสอดมือเข้าใต้หน้าท้องแบนราบรั้งร่างบอบบางให้หยัดกายมาด้านหลังเพื่อรับแรงรักจากเขา“น้องหนู อ๊า...” อภินันท์คำรามอีกรอบ ก่อนปลดปล่อยความรักอบอุ่นเข้าไปในกายสาวเต็มสตรีมหญิงสาวหอบหายใจพร่าซ่านอย่างไร้เรี่ยวแรง นิรดาทำท่าจะทรุดร่างบอบบางลงบนพื้นห้องน้ำ ตั้งแต่เมื่อวานเธอเพิ่งจะได้ทานอาหารไปเล็กน้อยเท่านั้นอภินันท์รับร่างที่กำลังจะร่วงลงไปถึงพื้นขึ้นมาแนบอก

“อ้าว... ตาใหญ่ ไปทำอะไรมาเปียกไปหมดทั้งตัวเลยลูก” คุณอรอุมาทักบุตรชายคนโตที่เดินเข้ามาในบ้านด้วยตัวเปียกโชก“ไปเล่นน้ำตกท้ายไร่มาครับคุณแม่”อภินันท์ตอบก่อนขอตัวมารดาเลี่ยงขึ้นมาด้านบน“ผมขอตัวก่อนนะครับ”“ไปเถอะจ้ะ” คุณอรอุมามองตามร่างของลูกชายไปยิ้มๆนิรดาอาบน้ำอยู่นานเพราะมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยกว่าจะเสร็จก็กินเวลาไปพอสมควรหญิงสาวหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนามาพันไปรอบกายเพราะคิดว่าไม่มีใครในห้อง เธอคงไม่จำเป็นต้องใส่เสื้อคลุมอาบน้ำก็ได้ร่างบอบบางดึงประตูห้องน้ำเปิดออกพร้อมๆ กับร่างสูงที่ดึงประตูห้องนอนเปิดเข้ามาเช่นกันสายตาคมกับดวงตากลมโตมองสบกัน ตกตะลึงงันไปชั่วขณะ หญิงสาวรีบหันรีหันขวาง รู้สึกหวาดหวั่นหน้าแดงซ่าน ร่างกายรับรู้ถึงความร้อนที่ลามเลียไปทั่วเรือนร่างอย่างไม่สามารถควบคุมได้อภินันท์รีบปิดประตูเดินเข้ามาหาร่างบอบบางที่กำลังเดินหนีไปยังตู้เสื้อผ้า เพื่อจะหาเสื้อคลุมมาปิดบังกายสาว“จะไปไหนยัยจืด ทำไมต้องหนีด้วย กลัวพี่มากหรือไงกัน”อภินันท์เดินเข้ามาหาภรรยาสาวรวดเร็วเสียจนเธอไม่ทันตั้งตัว มือแกร่งของบุรุษเพศดึงรั้งเรียวแขนบอบบางที่กุมผ้าเช็ดตัวผืนหนาหมิ่นเหม่เป็นจังหวะที่ผ

เขาอิ่มและรีบขอตัวเพราะไม่อยากทนนั่งทานข้าวกับเธอ เนื่องจากบนโต๊ะอาหารไม่มีใครสนใจเขาเลยแม้แต่คนเดียวนิรดาก้มหน้าเสียใจอีกครั้งเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่เขาทำกับเธอ คุณอรอุมาหันมากุมมือสะใภ้เอาไว้เพื่อปลอบใจ สบตาให้กำลังใจอีกครั้ง ทั้งยังพยักหน้าให้หญิงสาวทานอาหารต่อ ตอนแรกเธอรู้สึกหิว ทานอาหารไปได้พอสมคว รแต่พอเห็นปฏิกิริยาสามีทำให้เธอทานอาหารแทบไม่ลงเลยเมื่อรับประทานอาหารเย็นเสร็จ นิรดามีน้ำใจช่วยป้าชื่นเก็บจานชามไปล้าง คุณอรอุมาและป้าชื่นรีบห้ามปรามแต่หญิงสาวอยากช่วย ทำให้คุณอรอุมาและป้าชื่นยิ่งเอ็นดูเธอเข้าไปอีกหลังจากอาหารเย็น...ทุกคนแยกย้ายกันไปอาบน้ำชำระร่างกายอีกครั้ง นิรดาไม่กล้าขึ้นห้อง เธอจึงไปช่วยป้าชื่นที่กำลังทำงานครัวอยู่หลังบ้านอภิรักษ์อาบน้ำเสร็จรีบเดินลงมาด้านล่าง เขาตกใจที่เห็นร่างของใครคนหนึ่งอยู่ในห้องรับแขก“ไอ้หัวขโมย หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” อภิรักษ์ตะครุบร่างของใครคนหนึ่ง ที่ลับๆ ล่อๆ เมื่อเห็นผู้บุกรุกกำลังลูบๆ คลำๆ ของในบ้านชายหนุ่มคำรามคุกคาม ไม่คิดว่าไอ้หัวขโมยจะมาล้วงคองูเห่าถึงในบ้านเช่นนี้“โอ๊ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ” รำเพยเตะต่อยตกใจ เมื่อร่างของใครคนหนึ่งดึงคอเ

นิรดาเริ่มอ่อนแรงอีกครั้งเมื่อผลักร่างของเขาออก ก่อนจะกลายเป็นอ่อนระทวยใต้ร่างหนาอีกครั้งเพราะอ่อนอกอ่อนใจใบหน้าหล่อเหลาทอดมองร่างหวานที่กำลังกอดตอบเขาอย่างพึงพอใจ ริมฝีปากร้อนรุ่มกระหายชิมรสชาติความหวานของผิวเนื้อนิ่มอีกครั้งในเช้าวันใหม่มือแข็งแกร่งลากไล้ไปตามเรือนร่างบอบบางแต่แฝงไว้ด้วยความหอมหวาน ชายหนุ่มหยุดมือที่สะโพกงอนงามบีบเบาๆ จับแยกเรียวขาออกช้าๆ หญิงสาวปรือตามองร่างแกร่งที่กำลังซุกไซ้อกอวบอิ่มอย่างหิวกระหาย ด้วยไม่มีแรงจะต้านทาน รับรู้ว่าร่างกายอ่อนแรงเหลือจะกล่าว ใบหน้าหล่อละออกจากทรวงอกอวบอิ่ม กดจุมพิตระเรื่อยไปตามหน้าท้องแบนราบปลุกเพื่อเร้าอารมณ์สาว เขายกเรียวขาพาดบนบ่า ก้มใบหน้าลงไปเชยชิมดอกไม้สีสดกลีบหอม หลังถูกภมรหนุ่มดูดกลืนและรุกล้ำเกือบทั้งคืน“อ้าย... พี่ใหญ่” หญิงสาวกำมือจิกบนผ้าปูที่นอนแน่น แอ่นหยัดร่างขึ้นด้วยความเสียวซ่านจับจิต ริมฝีปากอวบอิ่มครางกระเส่า ใบหน้าสวยหวานสะบัดไปมาบนหมอน ผมนุ่มดุจแพรไหมสยายไปทั่วอย่างไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้อภินันท์ค่อยๆ ตวัดลิ้นหนักหน่วงขึ้นเพื่อชิมรสชาติของดอกไม้งามที่ไม่เคยหมดความหวาน ดอกไม้ช่อสวยหลั่งน้ำทิพย์ออกมาหวานฉ่ำเพื

สายตาคมหันไปเห็นผ้าพันคอที่วางอยู่บนโต๊ะ เขามองเลยรำเพยไปอย่างไม่ใส่ใจเพราะไม่อยากมองหน้าเด็กจอมแสบชอบป่วนรำเพยมองอาการของชายหนุ่มที่มองมายังเธอแบบเมินเฉย หญิงสาวไม่ชอบใจมองเขาตอบเช่นเดียวกัน พยายามเก็บซ่อนความน้อยใจเอาไว้คิดในใจว่าเดี๋ยวเถอะ! อีกไม่นานจะได้แกล้งคนให้สนุกไปเลย“โอ้โห... สวยจังเลย ฝีมือพี่สะใภ้เหรอครับ” อภิรักษ์ถามพร้อมทั้งหยิบผ้าพันคอขึ้นมาพินิจพิจารณาดู“ใช่จ้ะ สวยใช่ไหม ใช้เวลาแค่ครึ่งวันเองนะลูก ถักได้สวยมาก” คุณอรอุมาพูดชื่นชมด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ“ไม่เหมือนบางคนแถวนี้ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง”อภิรักษ์หาเรื่องคนที่กำลังนั่งกินลูกชุบอย่างเอร็ดอร่อย ไม่สนใจการมาของเขา“พี่น้อยว่าใคร” รำเพยถามด้วยความโมโหคุณอรอุมามองลูกชายทีมองสาวน้อยรำเพยที รู้สึกมึนหัวไปหมดเพราะทั้งสองเริ่มเปิดศึกย่อยขึ้นมาอีกแล้ว“ไม่ได้ว่าใคร อยากรับก็รับไปสิ” อภิรักษ์พูดยียวนกวนอารมณ์“ไอ้พี่น้อยบ้า กล้าว่าเค้านั้นเหรอ”“บอกแล้วไง ไม่ได้ว่าใครเสียหน่อย ใครอยากรับก็รับไปสิ” อภิรักษ์พูดยียวนกวนประสาทเช่นเดิม“ตายเสียเถอะ อย่าอยู่เลย”ความที่เป็นคนอารมณ์ร้อน รำเพยกระโดดหมายจะกัดหูของชายหนุ่มให้ขาด แต