Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ใครจะนอนทนหนาวอยู่ได้บนเก้าอี้ไม้ เตียงนี่มันเตียงนอนของพี่นะยัยตัวแสบ เรานั่นแหละมาแย่งพี่นอน ใช้ได้ที่ไหนกัน”อภิรักษ์โอดครวญใส่ร่างเล็ก“เตียงนอนของพี่น้อยแต่รำเพยจองก่อนแล้วนี่คะ พี่น้อยหมดสิทธิ์นอน ถ้ารำเพยไม่อนุญาต” รำเพยพูดอย่างเฉลียวฉลาดและเจ้าเล่ห์ เอามือกอดอกน่าหมั่นไส้ที่สุด“ที่สำคัญรำเพยเป็นผู้หญิง จะให้พี่น้อยมานอนด้วยได้ยังไงกัน พี่น้อยคิดบ้างสิคะ เป็นสุภาพบุรุษหน่อย”“โห... ถึงพี่จะขึ้นไปนอนกับเราบนเตียง พี่ก็ไม่มีอารมณ์ทำอะไรเราหรอก ยัยเด็กกะโปโลเอ้ย!”รำเพยมองเขาด้วยความโมโหเมื่อได้ยินคำพูดนั้น“เชิญนอนให้สบายไปเลย อยากจะอยู่ต่อก็เชิญ”อภิรักษ์บอกด้วยความหงุดหงิด เดินหน้าตูมออกไปนอกบ้านไม้หลังงามร่างสูงไปที่ลำธาร ล้างหน้าล้างตาเพื่อรอยัยตัวแสบ เขาแกล้งเดินออกมาเหมือนทิ้งเจ้าหล่อน แต่จริงๆ เขาแกล้งมากกว่าจะทิ้งจริงๆรำเพยรีบแต่งตัวเพราะชุดที่ตากไว้แห้งหมาดๆ แล้ว ร่างเล็กรีบก้าวขาตามเขาไปยังลำธารไม่ลดละเรื่องอะไรจะให้เขาทิ้งไว้ที่นี่ เธอเท่านั้นที่ต้องเป็นฝ่ายทิ้งเขา เด็กสาวเอาน้ำในลำธารล้างหน้าล้างตาใกล้ๆ กับเขาอภิรักษ์เหลือบมองยัยตัวแสบ เห็นเธอล้างหน้าล้างตาเสร็

นางรู้ว่าสะใภ้เป็นคนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆ ถ้าไม่เต็มใจจริงๆ จะไม่ยอมเด็ดขาด แต่ด้วยนิสัยที่เป็นคนเงียบๆ นิ่งๆ ขี้เกรงใจจึงไม่โวยวาย“วันนี้แพรจะตามคุณเข้าไร่ด้วยนะคะ อยากจะเที่ยวไร่ของคุณหลายรอบแล้ว แต่ไม่ได้ไปเสียที”แพรไหมบอกชายหนุ่ม วันนี้เธอได้เตรียมตัวมาเรียบร้อยแล้ว จากที่เคยสวมรองเท้าส้นสูงเป็นรองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมงแทน แตกต่างจากทุกครั้งที่มา แพรไหมทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้เกาะแขนของชายหนุ่มแน่นไม่ยอมปล่อยอภินันท์พยายามแกะมือของแพรไหมออกแต่ไม่ยอมออกสักที นิรดามองมือนั้นอย่างไม่ชอบใจ เธอรู้สึกหวงสามีจนบอกไม่ถูก แต่ที่ไม่แสดงออกเพราะพยายามเก็บอารมณ์อย่างยิ่งยวดใบหน้าเรียบเฉยของภรรยาสาวทำให้อภินันท์ไม่สบอารมณ์อีกครั้งเขาอยากให้เธอเดินมาแทรกกลางระหว่างเขากับแพรไหมซะด้วยซ้ำ อยากให้เธอกอดเขาแทนเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ เห็นความสำคัญของเขา ไม่ใช่นิ่งเฉยเช่นนี้“ใหญ่ขา...แพรอยากไปเที่ยวชมไร่แล้วค่ะ พาไปหน่อยได้ไหมคะ” แพรไหมออดอ้อนเสียงหวานชายหนุ่มอยากจะสะบัดร่างอรชรนั้นออกไปให้ไกล เขาเจ็บแล้วจำ เธอเป็นคนทำให้เขาผิดหวังเสียใจทิ้งเขาไปไม่มีเยื่อใย เมื่อคิดอีกทีมันก็เป็นการดี เพราะทำให้เขาได้

“อ้าว... พี่น้อยอนุญาตให้รำเพยเข้ามาเองนี่คะ จะมาไล่กันอย่างนี้ได้ยังไง เห็นเมื่อครู่บอกว่าไม่ได้ล็อกห้อง”“ไม่ต้องมาพูดมาก” อภิรักษ์ตัดบทด้วยความรำคาญ“คงหิวละสิท่า” รำเพยแกล้งหัวเราะเยาะเขาเสียงสดใส ไม่สนใจอารมณ์ที่หงุดหงิดขุ่นมัวนั้นแม้แต่น้อย“ออกไปยัยเด็กบ้า เอาอาหารพวกนี้ออกไปด้วย”รำเพยหัวเราะในคำพูดของเขา ไม่สนใจจะทำตามคำสั่งสักนิด ร่างน้อยเดินออกจากห้องอย่างไม่ใส่ใจอภิรักษ์มองร่างบางด้วยความหงุดหงิดที่เธอไม่สนใจคำสั่งของเขา“ยัยตัวแสบ บอกว่าให้ยกอาหารออกไปไง”อภิรักษ์กระโจนลงมาจากเตียงนอนหนานุ่มพร้อมกระชากเรียวแขนบอบบางเข้าไปหาโดยแรงด้วยความโมโห“โอ๊ย! พี่น้อย เจ็บนะ ซาดิสม์หรือไงกัน ชอบใช้ความรุนแรง” รำเพยดิ้นรนผลักร่างหนาให้ออกห่างแต่เขาไม่ยอมปล่อย“ใช่ อยากรู้ไหมว่าซาดิสม์เป็นยังไง บอกให้เอาออกไปไง ไม่ต้องมาทำเป็นคนดี ยกอาหารพวกนี้มาให้พี่หรอก”อภิรักษ์ผลักร่างบางไปที่เตียงด้วยความโมโห“จะทำอะไร คนบ้า ว้าย! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พี่น้อยบ้า”รำเพยตกใจดิ้นรนเมื่อร่างสูงทาบทับเข้ามาเต็มกาย“ไอ้บ้าเหรอยัยปากกรรไกร พูดก็ไม่ไพเราะ สวยก็ไม่สวย แถมยังร้ายกาจอีก” อภิรักษ์กดร่างบางล

ถ้าอยู่ห้องพี่ล่ะก็... ไม่แน่” อภินันท์เปลี่ยนเรื่องไม่อยากจะต่อว่าเรื่องที่เธอเขียนระบายไว้ที่เสื้อเขา แต่หญิงสาวกลับกลัวเขาโกรธอยู่ไม่คลาย“พี่ใหญ่ไม่โกรธน้องหนูเหรอคะ” เสียงกระซิบเพราะเกรงใจแม่สามีทำให้อภินันท์บีบจมูกเล็กๆ ของภรรยาสาวด้วยความเอ็นดู“ช่างเถอะ แต่วันนั้นพี่ขอโทษที่พูดไม่ดีกับน้องหนู ตกลงให้อภัยพี่ได้หรือยัง หือ... ว่าไง ยกโทษให้พี่ได้ไหมครับ”อภินันท์สารภาพเสียงทุ้มหวานขออภัยภรรยาสาวเรื่องที่ยังคุยค้างกันเมื่อตอนเช้า“พี่ใหญ่...” นิรดาเรียกเขาเสียงแผ่ว ไม่อยากเชื่อว่าคนวางอำนาจแบบเขาจะขอโทษเธอรอบสอง“หายโกรธได้หรือยัง พรุ่งนี้กลับไปนอนห้องเดิมกับพี่นะ”ชายหนุ่มออดอ้อนภรรยาสาวเสียงหวาน“ไม่ได้หรอกค่ะ น้องหนูเกรงใจคุณแม่”หญิงสาวตอบอย่างเกรงใจแม่สามี แต่เห็นใจเขาขึ้นมา เพราะความขี้สงสารและใจอ่อน“ใจร้าย...” อภินันท์พ้อเสียงออดอ้อน รัดร่างหอมกรุ่นมากอดแนบอก เขาหักห้ามใจเอาไว้เพราะเกรงใจมารดาที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียง“น้องหนูจ๋า... ตกลงหายโกรธรึยัง”คนที่นอนไม่หลับคาดคั้นเอาคำตอบ“หายก็ได้ค่ะ แต่วันหลังถ้าพี่ใหญ่พูดให้น้องหนูเสียใจอีก น้องหนูจะหนีกลับบ้านที่กรุงเทพฯ” ร่าง

อภินันท์ครางอย่างถูกใจในความน่ารักของภรรยาสาว มือของเขาทำหน้าที่ปลดชุดสวยออกจากเรือนร่างบอบบางที่แสนเย้ายวนสายตาคมกล้ามองร่างขาวเนียนด้วยความหลงใหล เขารีบร้อน ถอดดึงเสื้อผ้าออกจากเรือนกายแกร่งของตัวเอง มองร่างบอบบางที่นอนระทดระทวยเหมือนรอคอยให้เข้าไปคลุกเคล้าเล้าโลมดวงตาหวานใสไหววูบ ใบหน้าหวานแดงซ่านไร้การขัดขืน ร่างหนาลงไปซุกไซ้คลุกเคล้าร่างบอบบางอย่างเร่าร้อนริมฝีปากอุ่นหนาลากไล้ไปทั่วเรือนร่างทุกสัดส่วน ไม่เว้นแม้แต่ตารางนิ้วเดียวเขาจับร่างบอบบางนั่งที่ขอบโซฟาตัวยาว ร่างสูงยืนหน้าโซฟาเพื่อคุกเข่าลงไปด้านหน้า มือแกร่งจับเรียวขาบอบบางพาดบนบ่ากว้าง ตวัดลิ้นลามเลียดอกไม้งามเป็นจังหวะเร่าร้อนอย่างกระหายหิว“พี่ใหญ่ อื้อ... น้องหนูอาย พี่ใหญ่ชอบทำอะไรน่าเกลียด เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า” นิรดาครางเรียกชื่อเขาสะท้านขาดเป็นห้วง ความเสียวซ่านปะปนกับความกระสันแล่นพล่านไปทั่วเรือนร่างเขาไม่สนใจเสียงประท้วงหวานเครือของร่างน้อย ปลายลิ้นร้อนระอุเร่งปรนเปรอกายสาวอย่างรัญจวนใจมือเรียวจับบนศีรษะของเขาแนบแน่น ใบหน้าแหงนเงยไปด้านหลัง ครวญครางหอบพร่าสุดแสนใบหน้าคมเข้มละจากดอกไม้ช่องามชั่วขณะ ชายหนุ่