Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 51 - Kabanata 60

“อุ๊ย” เธออุทานเมื่อร่างอบอุ่นสวมกอดมาทางด้านหลัง“ยังไม่เสร็จอีกเหรอ พี่รอนานแล้วนะ หิวจนไส้แขวนแล้ว”อภินันท์กระซิบที่ข้างหูเสียงแหบพร่า สวมกอดภรรยาไม่ยอมปล่อย แถมยังเป่าลมเข้าไปในหู กัดงับหยอกเย้าให้ร่างน้อยเสียวซ่าน“พี่ใหญ่ปล่อยก่อนค่ะ เพิ่งทานข้าวเอง พี่ใหญ่หิวอีกแล้วเหรอคะ” นิรดาถามด้วยความงุนงง เบี่ยงหน้าหลบอายๆ ใบหน้าร้อนผ่าว“ใช่ พี่หิวโซเลยล่ะ อยากกินเมียเป็นอาหารหวานก่อนนอน” ชายหนุ่มกระซิบเสียงกระเส่าชวนให้ร่างเล็กของคนในอ้อมแขนขนลุกชัน“พี่ใหญ่พูดอะไรก็ไม่รู้”นิรดาเขินอายทุบมือหนาที่เขาสวมกอดร่างของเธอเอาไว้“พูดเรื่องน่าตื่นเต้นแสนหวามไง คืนนี้ไม่มีใครสักคน เราอยู่กันสองคน บรรยากาศช่างน่าอภิรมย์อย่าบอกใคร”คนที่คิดเจ้าเล่ห์ก้มลงไปจุมพิตแก้มนวลฟอดใหญ่“พี่ใหญ่ปล่อยก่อนค่ะ น้องหนูยังล้างจานไม่เสร็จเลยนะคะ” นิรดาประท้วงเมื่อเขาไม่ยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน แถมยังรัดแน่นขึ้นไปอีก“ไม่ให้ล้างแล้ว พี่ไม่อยากอดทนรอน้องหนูอีกแล้ว”อภินันท์รั้งมือบอบบางไปล้างฟองน้ำยาล้างจานออกจนสะอาดเขารั้งให้ร่างงามติดตามเขามาด้วยนิรดาขืนตัวเอาไว้ เขินอายระคนตื่นเต้นก็เขาเล่นจู่โจมไม่ให้เธอได้ท

แต่แข็งใจยื่นมืออันสั่นเทาไปรับเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นของหล่อนมาตากให้“ว้าย!” รำเพยกระโดดไปกอดเขาทันทีเมื่อฟ้าร้องคำรามเสียงดังลั่น เด็กสาวเอาขาทั้งสองข้างรัดรอบร่างกำยำ มือกอดคอแกร่งแน่นอย่างเผลอตัว ท่ากอดอันแสนหวาดเสียวของหล่อนทำให้อภิรักษ์สูดลมหายใจเข้าปอดแรงลึกยัยตัวแสบเธอไม่รู้หรือไงว่าพี่กำลังจะบ้าอภิรักษ์สบถในใจ“พี่น้อย อุ๊ย!” รำเพยเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังจดจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว หญิงสาวก้มมองตัวเองที่กำลังกอดรัดเขาทั้งตัว แถมที่น่าอายที่สุดคือเอาขาทั้งสองข้างรัดสะโพกของเขาไว้อีกร่างเล็กรีบตะเกียตะกายลงจากร่างเขาทันทีด้วยความเขินอาย“ว้าย!” รำเพยร้องอย่างตกใจ คราวนี้กระโดดใส่เขาอีกรอบ ตกใจเสียงฟ้าคำรามเหมือนกลั่นแกล้งเธอ ทำให้ร่างน้อยเสียหลักล้มลงไปบนร่างแกร่งอย่างไม่ตั้งใจอภิรักษ์รัดร่างบอบบางแนบอก ใบหน้าหล่อกับใบหน้าสวยใสห่างกันแค่คืบ ในระยะชวนเสียวไส้ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันระรัว ดวงตาสบกันอย่างงงงวย“รู้ไหมว่าพี่ไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะยัยตัวแสบ”อภิรักษ์พูดเสียงแหบพร่าอย่างที่เด็กสาวไม่เคยได้ยินมาก่อน ร่างแกร่งพลิกร่างน้อยที่กำลังเผลอไผลลงไปนอนบนแคร่ใบหน้าหล่

อภิรักษ์มองสาวน้อยในอ้อมแขนด้วยหัวใจที่สับสน ไม่คิดว่าเรื่องจะเลยเถิดขนาดนี้เขาเพิ่งปฏิเสธมารดาเรื่องแต่งงานกับเธอ แต่เขากลับทำในสิ่งที่ผูกมัดเขากับเธอเข้าไว้ด้วยกัน“พี่ใหญ่ขา... ตื่นได้แล้ว น้องหนูจะลุกไปทำกับข้าว” นิรดากระซิบบอกเสียงหวาน เมื่อคนที่ไม่ยอมลุกกลับกอดแนบแน่นขึ้นไปอีก“ยังไม่เช้าเลย” ชายหนุ่มบอกด้วยความง่วงงุน“น้องหนูจะไปทำกับข้าว พี่ใหญ่ต้องเข้าไร่แต่เช้าไปดูคนงานนะคะ” นิรดาบอกเสียงหวานไม่คลาย“จะรีบไปไหน” ชายหนุ่มกอดร่างนุ่มนิ่มแนบอกไม่ยอมปล่อย“พี่ใหญ่” นิรดาครางกับความเอาแต่ใจของเขา“เมียใจร้ายเมื่อคืนทำให้พี่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน พอตอนเช้าเร่งให้พี่รีบตื่นอีก พี่แทบลุกไม่ไหวแล้วรู้ไหม”ชายหนุ่มพูดออดอ้อนอย่างไม่เคยทำมาก่อน“คนบ้า ก็ใครใช้ให้ ให้...”หญิงสาวขัดเขินทุบอกกว้างระรัว คนบ้ามาหาว่าเธอทำให้เขาหมดเรียวหมดแรง เขานะสิเซ็กซ์จัดไม่ยอมเพียงพอเสียที“ให้อะไรจ๊ะที่รัก” คำพูดหวานหูว่าที่รัก ทำให้นิรดาหัวใจพองโตคับอก คนอยากอ้อนเมียไม่ยอมลุกยิ่งกอดแรงเข้าไปอีก“อือ...พี่ใหญ่อย่ากอดแรงสิคะน้องหนูหายใจไม่ออก”นิรดาผลักไสร่างหนากอดแนบแน่นเหมือนแกล้ง“ก็ได้ แต่ต้องไปอาบ

อภิรักษ์กระแทกช้อนลงบนโต๊ะ ทุกคนหันมองเขาหน้ากันเหลอหลา แพรไหมที่กำลังออดอ้อนอภินันท์อยู่ถึงกับชะงัก“ผมอิ่มแล้วขอตัวก่อนนะครับ”อภิรักษ์เดินออกจากบ้านไปด้วยความหงุดหงิดรำเพยมองตามร่างสูงไปอย่างน้อยใจ เขาไม่สนใจจะแคร์เธอเลย เธอคงเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เผอิญทำให้เขาเผลอตัวไปตามอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นขนาดทานอาหารบนโต๊ะมีแค่ประกิตและนิรดาที่ถามว่าเธอเป็นเช่นไรบ้าง เอาใจตักอาหารให้ทาน แต่เขาไม่มีแม้จะถามเธอสักคำ เด็กสาวคิดแล้วรู้สึกน้อยใจนัก“ใหญ่ขา... แพรขอค้างที่นี่ได้ไหมคะ แพรรู้สึกว่าขับรถกลับโรงแรมไม่ไหวค่ะ ได้ไหมคะคุณนิรดา”ประโยคหลังแพรไหมหันไปถามนิรดา“ตามสบายสิคะ ถ้าเจ้าของบ้านเขาอนุญาต”นิรดาบอกเสียงเรียบอภินันท์อยากจะปฏิเสธ แต่แพรไหมแกล้งพูดน่าสงสารจนเขาไม่รู้จะปฏิเสธเช่นไร ครั้นจะไล่ไปก็เป็นการใจร้ายเกินไป ในเมื่อเธอบอกว่าเธอไม่ค่อยสบายขับรถไม่ไหวเมื่ออาหารกลางวันผ่านพ้นไป อภินันท์เดินมาส่งเพื่อนรักขึ้นรถเพราะบ้านของประกิตอยู่ไม่ห่างจากไร่มากนัก“วันหลังจะแวะมาใหม่นะ”“ได้สิ จะแวะมาหาข้าวบ้านนายกินบ่อยๆ”ประกิตตอบแต่สายตามองร่างน้อยของรำเพยไม่วาง นิรดามองสายตาของประกิตอย่าง

ส่วนอภิรักษ์หมดสิทธิ์เข้าใกล้รำเพยเพราะเธอคอยหลบแถมหมอประกิตรุกหนักมาหาทุกวันสร้างความไม่พอใจให้อภิรักษ์อย่างมาก และที่ร้ายไปกว่านั้น ยัยตัวแสบทำเหมือนกับยินดีจะรับไมตรีของประกิตไม่หลีกเลี่ยงเลยแม้แต่น้อย ทั้งๆ ที่ตกเป็นเมียของเขาแล้วคุณอรอุมากลับมาพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มเปี่ยมสุขที่ได้ไปปฏิบัติธรรม นางพยามทำใจเรื่องแพรไหมที่อยู่ดีๆ ก็โผล่มาอยู่ที่บ้านในขณะที่นางไม่อยู่ คิดเอาไว้แล้วว่าแพรไหมต้องหาเรื่องมากลั่นแกล้งนิรดาเป็นแน่แท้ แล้วก็จริงดังคาดคุณอรอุมาน้ำท่วมปากเพราะถ้าจะไล่แพรไหมไปดูเป็นการเสียมารยาทเกินไป แพรไหมแสดงละครได้แนบเนียนโดยการบีบน้ำตาน่าสงสาร“คุณแม่ขา...ขอแพรพักที่นี่นะคะ แพรกำลังทุกข์ใจเรื่องคุณกำพลเขาไม่ค่อยมีเวลาให้แพรเลย และดูเหมือนเขากำลังจะไปมีผู้หญิงคนอื่น”แพรไหมแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้สะอื้นฮักๆ คุณอรอุมาถึงกับใจอ่อนไปนิดหนึ่ง เพราะนางไม่ใช่คนใจไม้ไส้ระกำอะไร“ตามสบายเถอะ แต่เป็นผัวเป็นเมียกันยังไงก็พูดกันให้เข้าใจเสีย อย่าให้เรื่องบานปลายไปกันใหญ่” คุณอรอุมาพูดออกมา ก่อนถอนหายใจหนักหน่วง“คุณแม่ขา... หือๆๆ คุณแม่ช่างดีเหลือเกิน แพรต้องกราบขอบคุณ คุณแม่มากๆ เลยน