Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 91 - Kabanata 100

“ปล่อยนะพี่น้อย เข้าข้างกันดีนัก ใช่! รำเพยทำเองแล้วพี่น้อยจะทำไม แตะต้องไม่ได้เลยใช่ไหมยัยไก่แก่แม่ปลาช่อนนี่”รำเพยโมโหประชดชายหนุ่ม นั่นทำให้อภิรักษ์ส่ายหน้าเอือมระอา“ใหญ่ขา..พาแพรไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยสิคะ แพรหนาวแล้วก็เปียกไปหมดแล้วค่ะ” แพรไหมทั้งกอดทั้งออดอ้อนอภินันท์ ชายหนุ่มหันไปดูหน้าภรรยาสาวอยากให้เธอห้ามเขาสักนิด แต่เห็นเธอหันหน้าไปทางอื่น เขาทนแรงยื้อของแพรไหมไม่ไหวจึงต้องพาเธอไปเปลี่ยนเสื้อผ้านิรดามองร่างของสามีและอดีตคนรักของเขา ก่อนหันหน้าไปทางอื่นวิ่งไปที่สวนหลังบ้าน“พี่สาว” รำเพยเรียกนิรดาด้วยความเป็นห่วง“เพราะเธอรู้ไหมยัยเด็กดื้อ ทำให้คนอื่นเดือดร้อน”รำเพยโมโห มองลำแขนที่โอบไปรอบเอวของเธออยู่ด้วยสายตาวาวโรจน์ หล่อนผลักร่างหนาของอภิรักษ์ออกไปเต็มแรง อภิรักษ์จึงเสียหลักล้มไม่เป็นท่า“รำเพย!” อภิรักษ์ร้องเรียก แต่ภรรยาสาววิ่งไปทางหลังบ้านเสียแล้ว“ชื่นฉันจะเป็นลม” “คุณอย่าเป็นอะไรนะคะ” ป้าชื่นปลอบคุณอรอุมา“ไม่น่าใจอ่อนรับแพรไหมเข้ามาในบ้านเลย เรื่องราวถึงได้วุ่นๆ แบบนี้” คุณอรอุมาบ่นอย่างเป็นกังวล คิดไปถึงคำพูดที่แพรไหมบอกว่า จะไปจากบ้านหลังนี้อีกไม่กี่วัน คงไม่ใ

“น้องหนู พี่มีเรื่องจะคุยด้วย” อภินันท์รีบไปดักหน้าภรรยาสาวทันที รำเพยหันไปมองหน้าของนิรดาที่กำลังมองอภินันท์อย่างใจอ่อน ก่อนที่รำเพยจะได้พูดอะไร อภิรักษ์จับร่างบอบบางของภรรยาสาวอุ้มพาดบ่าทันที“ว้าย! พี่น้อยบ้า ปล่อยรำเพยเดี๋ยวนี้นะ คนบ้า ปล่อยสิ บอกให้ปล่อยไง!” รำเพยทุบแผ่นหลังกว้างแต่สู้แรงเขาไม่ไหวอภิรักษ์อุ้มร่างภรรยาสาวเดินขึ้นบันไดบ้าน รำเพยมึนหัวไปหมดเพราะหัวที่ห้อยไปมาขณะที่เขาเดิน“อุ๊ย!” รำเพยอุทานเมื่ออภิรักษ์โยนร่างบอบบางลงบนเตียงนอนหนานุ่ม ร่างงามเด้งขึ้นมาเพราะที่นอนนุ่มติดสปริงอภิรักษ์กระโดดขึ้นไปคร่อมทับร่างงามทันที“พี่น้อยปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้นะ เค้าหายใจไม่ออก”รำเพยดิ้นรนเมื่อร่างหนาไม่ยอมปล่อย แถมยังกอดรัดแนบอกอีก รวมถึงยังแกล้งซุกไซ้ริมฝีปากร้อนรุ่มไปทั่วซอกคอขาวผ่องทางด้านอภินันท์เขามองภรรยาสาวด้วยดวงตาเป็นประกาย นิรดาถอยหลังหนีอย่างกริ่งเกรง ไม่นานแววตาแสนเจ้าเล่ห์ เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันทีแถมยังออดอ้อนอยู่ในที“น้องหนูของพี่ ดูสิพี่โดนยุงกัดแดงไปหมดทั้งตัวแล้ว”อภินันท์เดินเข้าไปรวบร่างบอบบางมากอดแนบอก พร้อมทั้งออดอ้อนเสียงหวานว่าโดนยุงกัดแดงไปหมด“ไม่รู้ไม่ช

“ก็ได้จ้ะ” นิรดารับคำในที่สุด เพราะระยะเวลาที่เธอแต่งงานกับเขา สามีเป็นฝ่ายรุกเร้าเรียกร้องเอากับเธอก่อนเสมอ เธอไม่เคยเรียกร้องจากเขาก่อนเลยเพราะไม่มีจำเป็นสักนิดที่ต้องทำเช่นนั้น เนื่องจากคนเอาแต่ใจแทบจะต้องการเธออยู่ทุกขณะจิต แต่พอเขาทำท่าไปสนอดีตคนรักเธอก็รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมา“แต่เรายังไม่ได้บอกพี่ใหญ่กับพี่น้อยเลยนี่คะ ว่าจะให้กลับมานอนห้องเหมือนเคย เอางี้ก็แล้วกัน” รำเพยพูดยิ้มๆ“เอาไงจ๊ะ” นิรดาเลิกคิ้วเรียวถามด้วยความสงสัย ก่อนที่เธอจะอดขำความน่ารักของรำเพยไม่ได้คิดว่าอภิรักษ์คงมีความสุขไม่น้อยเมื่ออยู่กับรำเพย หญิงสาวใช้วิธีการแบบเด็กๆ เมื่อเห็นว่าหนุ่มๆ ทั้งสองคุยกับแพรไหมเสร็จแล้ว และสองหนุ่มทำท่าจะนอนที่ห้องนั่งเล่นดังเดิมรำเพยร่อนจรวดพับไปตกที่ห้องนั่งเล่นแล้วรุนหลังนิรดาเข้าห้องอย่างรวดเร็ว“พี่ใหญ่ครับ นั่นอะไรครับ” อภิรักษ์ที่ทำท่าจะล้มตัวลงนอนต้องชะงัก ก้มลงไปเก็บจรวดกระดาษขึ้นมาถือไว้ในมือ“ลองหยิบมาดูสิ”อภินันท์บอกน้องชายให้หยิบจรวดกระดาษขึ้นมาดู“คงเป็นฝีมือของยัยตัวแสบ” อภิรักษ์สันนิษฐาน“ลองเปิดดูสิ เผื่อเมียนายเค้าจะชวนนายเข้าห้อง” อภินันท์ทิ้งตัวลงน

หญิงสาวคุยกับแพรไหมอีกสักพักจึงวางสาย นิรดายิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อคิดว่าเธอจะแกล้งคนที่ทำให้เธอทุกข์ใจเสียให้เข็ด“พี่สาวยิ้มอะไรคะ” รำเพยถามนิรดา เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน นิรดาจึงเล่าให้รำเพยฟัง“โห... นางมารร้ายกลับใจ แล้วพี่สาวจะทำยังไงต่อไปคะ” รำเพยถามยิ้มๆ เมื่อเห็นแววตาที่กำลังเป็นประกายของนิรดา เหมือนกำลังมีแผนการอันใดอยู่แม้นิรดาจะดูเงียบๆ เรียบร้อย ไม่ค่อยพูดแต่ใช่ว่าจะยอมอะไรใครง่ายๆนิรดาหันไปยิ้มกับรำเพย ก่อนจะกระซิบกระซาบเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยินรำเพยหัวเราะถูกใจพูดเสียงสดใส ยอมรับในแผนการนั้น“ดีค่ะพี่สาว รำเพยมีเรื่องสนุกทำอีกแล้ว วันก่อนถ้าไม่คิดว่ายัยแพรไหมจะยั่วพี่ใหญ่กับพี่น้อย รำเพยไม่มีทางให้เข้าห้องนอนหรอกค่ะ จะให้นอนนอกห้องเสียให้เข็ด”นิรดายิ้มขำท่าทางดีใจของรำเพยที่ได้แกล้งคนอีกตามเคย หญิงสาวส่ายหน้าไปมา แต่นึกขำตัวเองด้วยเหมือนกันที่ตัวเธอคิดแผนการแกล้งสามีอย่างไม่ติดขัดเลยสักนิดสองหนุ่มมองหน้ากันอย่างมึนงงเพราะอยู่ดีๆ ภรรยาสาวกลับหนีขึ้นห้องหลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ แถมล็อกห้องลงกลอนแน่นหนาเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมเปิด ทั้งๆ ที่พวกเขากำลังสบายอารมณ์ที่เคลียร์ป

เสียงครวญครางไม่ขาดสายเพราะลิ้นร้ายกาจที่ทั้งขบเม้ม ดูดดึง โลมเลีย ดุนดันสลับกันไปมา เสียงหอบหายใจกำลังปล่อยออกมาจากเรียวปากอวบอิ่มไม่หยุดหย่อน มือหนาลากไล้ที่หน้าท้องแบนราบ ลากริมฝีปากขบเม้มสะดือของภรรยาสาว“พี่ใหญ่ขา...” นิรดาครางเรียกชื่อเขาเสียงพร่า เมื่อมือหนาเขาลูบเล่นที่ขาอ่อนเนียนสวยหนักหน่วงสลับกับแผ่วเบา เพื่อปลุกปั่นอารมณ์รัญจวนให้เพิ่มมากยิ่งขึ้นมือหนากรีดกรายตามรอยแยกของกลีบกายสาว สัมผัสถึงความอ่อนหวานอ่อนไหวนิ้วร้ายกาจค่อยๆ สอดลึกเข้าไปทักทายสำรวจภายในช่อดอกไม้งาม น้ำหวานจากดอกไม้ช่อสวยหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสายใบหน้าคมเข้มตวัดลิ้นเชยชิมพร้อมกับการสอดนิ้วแกร่งเข้าไปทักทายหนักหน่วง เร่งเร้าให้หลั่งน้ำหวานออกมาให้เขาดื่มกินร่างบอบบางดิ้นเร่าๆ ควบคุมตัวเองไม่ได้ มือเรียวบางกำผ้าปูที่นอนแน่นระบายอารมณ์กระสัน ใบหน้าสวยส่ายไปมาบนหมอนใบโต ผมนุ่มสลวยสยายไปทั่ว ลิ้นหนาร้อนระอุและนิ้วมือร้ายกาจกำลังโจมตีเธออย่างหนักสะโพกหยัดขึ้นจากที่นอนหนานุ่มด้วยความกระสัน ร่างบางหยัดกายขึ้นรับความสุขสันต์หฤหรรษ์จากฝีมือการปรนเปรอของเขา มือเรียวละจากการกำผ้าปูที่นอนมากุมศีรษะของเขาแน่น กดให้ใบ