Lahat ng Kabanata ng เมียรักคนเถื่อน: Kabanata 31 - Kabanata 40

“ถ้าน้องหนูอยากไปไหน ให้ตาน้อยเขาไปส่งนะ อย่าไปไหนคนเดียวมันอันตราย” คุณอรอุมาลูบศีรษะลูกสะใภ้เล่นด้วยความเอ็นดู“ค่ะคุณแม่” คำขานรับของนิรดาทำให้คนที่นั่งฟังอยู่อีกฟากถึงกับควันออกหู“ความจริงไม่ต้องรบกวนคนอื่นก็ได้นะครับคุณแม่ เธอมีผัวอยู่แล้ว ให้ผมไปส่งก็ได้ ถ้าอยากไปไหนจริงๆ ไม่เห็นต้องรบกวนไอ้น้อยหรือใครเลย” อภินันท์อดรนทนไม่ไหวพูดโพล่งออกมานิรดาหน้าแดงซ่านกับคำว่า ผัว ที่เขาจงใจเน้นให้เธอตระหนัก“ไปนอนกันเถอะแม่ง่วงแล้ว” คุณอรอุมาปิดปากหาวแทนคำตอบเมื่อเห็นลูกชายกำลังอารมณ์หงุดหงิด นางแค่อยากแกล้งคนปากแข็งเท่านั้น“ผมก็ง่วงแล้วครับ” อภิรักษ์รีบบอก ก่อนจะรีบลุก เป็นผลให้ร่างเล็กที่เบียดอยู่เสียหลักทันที“พี่น้อย! จะลุกก็ไม่บอก” รำเพยว่าให้อย่างโมโห อภิรักษ์หัวเราะถูกใจที่ได้แกล้งยัยตัวแสบกลับ เขาขอตัวมารดาและทุกคนขึ้นห้องอย่างสบายอารมณ์รำเพยจึงขอตัวไปนอนด้วยเช่นกัน ดังนั้นจึงเหลือแต่คุณอรอุมาที่หันมาชวนลูกชายกับลูกสะใภ้ขึ้นห้อง“อุ๊ย!” นิรดาอุทานเมื่อโดนรวบร่างไปกอดเอาไว้แน่น“จะไปไหน” อภินันท์สวมกอดภรรยา มาจากทางด้านหลัง หอมแก้มนวลฟอดใหญ่“เอ่อ... น้องหนูจะไปนอนแล้วค่ะ น้องหนู

ผิดกับเขาที่กำลังร้อนรุ่มในหัวใจกลัวว่าเธอจะเข้าใจผิดเรื่องแพรไหมแต่เธอหาใส่ใจเขาไม่ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิดไปหมด แถมยังแกล้งเขาให้อายคนในบ้านรวมถึงคนงานอีกทั้งไร่คนงานมองเขาด้วยความแปลกใจที่เห็นเขาใส่เสื้อสีสด แต่เขาตอบอย่างภาคภูมิใจว่าเป็นเสื้อที่ภรรยาสาวซื้อให้ จึงไม่มีใครกล้าวิจารณ์เสื้อสีสดแสบตาของเขาอีกเขาใส่เสื้อสีสดที่เธอซื้อให้ ยังคิดพอใจไม่น้อยที่เธออุตส่าห์ไปเลือกซื้อเสื้อผ้าให้เขา แม้จะเป็นเพราะอยากแกล้งก็ตามที แต่เขาหวงแหนของที่เธอให้ทุกชิ้นเสียงฝีเท้าเดินมา เขาคิดว่าคงเป็นประสานเอาอาหารกลางวันมาให้ ใบหน้าหล่อเข้มไม่ได้หันไปมองต้นเสียงที่เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเพราะมัวแต่ตรวจดูบัญชีอย่างตั้งอกตั้งใจ“วางไว้ตรงนั้นแหละ” อภินันท์พูดเรียบๆนิรดาหันรีหันขวางว่าจะทำเช่นไรดี แม่สามีบอกว่าให้เขาทานข้าวให้อิ่มพร้อมทั้งเก็บสำรับกลับ และให้เธอทานข้าวกับเขาด้วย เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ อภินันท์เลิกคิ้วเข้มขึ้นมองหน้าประสานเพราะสงสัยถึงกับอึ้งมองใบหน้าสวยหวานของภรรยาที่เขากำลังคิดถึง แทนที่จะเป็นประสานหัวหน้าคนงานในไร่“มาทำไม” อภินันท์เอ่ยเสียงขรึม ถามไปอีกทาง ซึ่งตรงกันข้ามกับหั

มือของเขาชูคบเพลิงขึ้นเพื่อมองหน้าที่กำลังบ่นไม่รู้จักจบจักสิ้น“พี่น้อยเดินเร็วไม่รอเค้าเลยนี่คะ” รำเพยเถียงไม่ลดละ“ปากคอเราะร้ายจริงๆ เลย เดี๋ยวพ่อทิ้งเอาไว้ในไร่นี่หรอก ถ้ายังไม่หยุดพูดมากไม่ต้องตามมาอีก มาทางไหนก็ไปทางนั้นเลยยัยตัวแสบ”อภิรักษ์บ่นอย่างรำคาญ แต่จริงๆ เขาไม่ได้คิดเช่นนั้นสักนิด“ไม่ไปไหนทั้งนั้น แล้วรำเพยก็ไม่กลัวคำขู่ของพี่น้อยด้วย พี่น้อยจะทำอะไรรำเพยได้” รำเพยท้าทายไม่เกรงกลัว นึกหมั่นไส้เขาตงิดๆ ที่เป็นห่วงเมียพี่ชายจนเกินเหตุ“ถ้ายังพูดมากไม่เลิกโดนแน่” อภิรักษ์ขู่อีก เมื่อเขาคิดไม่ออกว่าจะทำยังไงกับยัยตัวแสบดีเหมือนกัน แต่ขู่ไว้ก่อน จะได้เงียบเสียงลงบ้าง บ่นมาตลอดทางจนเขาหูชาไปหมดแล้ว“ไม่เห็นจะกลัวเลย พี่น้อยจะทำอะไรได้ ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด” รำเพยพูดกวนอารมณ์เขาอย่างท้าทาย“พอได้แล้ว หยุดพูดสักที พี่รำคาญ” อภิรักษ์มองร่างเล็กน่ารักกับริมฝีปากที่กำลังเอื้อนเอ่ยไม่หยุดหย่อนเขาเห็นเธอพูดแบบน้ำไหลไฟดับไม่คิดจะหยุดให้เขาหายใจหายคอบ้างเลยอภิรักษ์ส่ายหน้าเอือมระอาพร้อมทั้งหันหลังให้เด็กสาวเพื่อรีบเดินต่อไปอย่างเหนื่อยใจ“พี่น้อยเถียงไม่ชนะล่ะสะ ถึงได้เดินหนี”รำ

คุณอรอุมาคลายความกังวลลงไปมาก คิดว่าอภิรักษ์คงเอาตัวรอดได้ แตกต่างจากคนในอ้อมแขนของลูกชายที่กำลังหลับหมดสติไปแล้วนั่นเอง“เดี๋ยวชื่นช่วยเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้น้องหนูด้วย” ป้าชื่นที่รอคอยการกลับมาของเจ้านายรีบรับคำสั่งทันที“ส่วนใหญ่ตามแม่ลงไปคุยกันข้างล่างหน่อย”นางหันไปทำตาดุใส่บุตรชายแทนเมื่อคลายใจเรื่องอภิรักษ์ไปได้เพราะคิดว่าคงเอาตัวรอดได้ เมื่อมารดาเดินออกไปจากห้องแล้ว เขาจึงจำต้องเดินตามมารดาออกไปด้วยร่างสูงละล้าละลังเมื่อหันไปมองร่างภรรยาสาวที่หลับไหลอยู่บนเตียง รู้สึกห่วงใย อยากอยู่ดูแลเธอใกล้ๆ แต่ต้องตัดใจเดินจากมา“ใหญ่ ทำไมน้องหนูถึงได้หลงเข้าไปในป่าท้ายไร่ได้”คุณอรอุมาคาดคั้นถามบุตรชาย น้ำเสียงที่เครียดนั้นทำให้เขาเริ่มใจเสียไปเหมือนกัน“ผมจะไปรู้เหรอครับ เห็นเธอกลับมาตั้งนานแล้ว ใครจะคิดล่ะครับว่าเธอจะหลงป่า” อภินันท์เฉไฉไปเรื่อย ทำให้มารดามองมาอย่างไม่สบอารมณ์บ้าง“น้องหนูเป็นคนอ่อนหวานแล้วอารมณ์อ่อนไหว ต้องมีเรื่องอะไรกระทบใจเป็นแน่ ถึงได้หนีไปแบบนั้น แล้วหลงเข้าไปในป่าท้ายไร่ ใหญ่พูดอะไรให้น้องไม่สบายใจหรือเปล่า บอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ”คุณอรอุมาคาดคั้นเสียงเข้ม

“เห็นไหมชื่น เป็นอย่างที่ฉันบอกหรือเปล่าล่ะ”คุณอรอุมากระซิบกับแม่บ้านด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ“ค่ะคุณท่าน ดูคุณใหญ่จะหลงรักเมียเข้าให้แล้วนะคะ”ชื่นตอบกลับมาด้วยสายตาเป็นประกา“เขาโดนบังคับให้แต่งงานยังไงล่ะ จึงต่อต้านปฏิเสธนิรดา จากนี้ไปเราคอยช่วยอยู่ห่างๆ ให้รู้ใจตัวเอง จะได้รักเมียมากๆ เขาจะได้มีความสุขกันเสียที อีกอย่างมีหลานให้ฉันอุ้มเร็วๆ” คุณอรอุมาพูดยิ้มๆ“ค่ะคุณ” ชื่นตอบรับแต่สายตามองเข้าไปในห้องไม่วางอภินันท์ค่อยๆ นั่งบนฟูกกว้างเบาๆ ทอดสายตาอ่อนโยนมองดูภรรยาสาวที่นอนหลับไม่รู้สึกตัว ใบหน้านวลที่เคยแดงปลั่งน่ารักกลับซีดไร้สีเลือด ริมฝีปากบางซีดเซียวไม่ต่างกันมือหนาค่อยๆ เอื้อมไล้แก้มนวลอย่างทะนุถนอมอ่อนโยน เพื่อสัมผัสผิวเนียนนุ่มนั้นเบาๆ“ยัยจืด เป็นยังไงบ้าง รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงมากแค่ไหน เมื่อคืนพี่ต้องนอนหนาวอยู่คนเดียวเพราะคิดถึงเธอ” อภินันท์พูดกับภรรยาสาวเสียงเบาโหวง การกระทำทุกอยู่ในสายตาของคุณอรอุมาและป้าชื่นที่แอบมองอยู่ที่ประตูห้องด้วยความสมใจยิ่งนักนิรดาค่อยๆ ปรือตาจากการหลับไหล รู้สึกปวดเมื่อยไปหมดตามเนื้อตัว อภินันท์มองอย่างดีใจ หญิงสาวกะพริบตามองเห็นใบหน้าหล่อเหลาข