All Chapters of เมียเสน่หาอาญาอสูร: Chapter 51 - Chapter 60

หยาดเหงื่อจากปลายคางหนาหยดลงบนผิวกายบอบบางของภรรยาสาว ไอร้อนจากกิจกรรมที่ทำร่วมกัน ทำให้กายหนุ่มสาวโซมไปด้วยหยาดเหงื่อ แต่ไม่มีใครคิดจะสนใจมากกว่าการตอบโต้เชื่อมประสานกันอย่างลงตัวเมื่อต่างฝ่ายต่างรุกต่างรับกันและกันด้วยความรัญจวนร่างสูงดึงร่างหอมกรุ่นของภรรยามากอดแนบอกเมื่อถึงจุดหมายปลายทางฝัน กายหนากระแทกลงมาอย่างหนักหน่วงและซวนซบที่ซอกคอเนียนละเอียด พิรวดียกมือขึ้นกอดเขาแนบอก ซึมซับไออุ่นแห่งเสน่หาที่ซ่านกระเซ็นไปทั่วร่างเอาไว้เปี่ยมล้นในห้วงอารมณ์หวามเสียงโทรศัพท์มือถือบนหัวเตียงปลุกให้ทั้งคู่ที่ดื่มด่ำอยู่กับความสุขหลุดออกมาในโลกความเป็นจริงรติภัทรดึงมือภรรยาสาวเอาไว้ เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ของเธอมาดูที่หน้าจอเสียเอง กรามขบกัดจนขึ้นสัน ทำให้พิรวดีตกใจ รีบคว้าโทรศัพท์มาถือเอาไว้ ปลายสายเป็นเบอร์ของตะวัน“อย่ารับ” รติภัทรกดเสียงต่ำด้วยอารมณ์คุกรุ่น กายหนายังสวมกอดภรรยาเอาไว้แนบอกไม่ยอมให้เธอหนีหาย“พี่ติคะ พี่ตะวันอาจมีธุระ อื้อ...” ริมฝีปากสวยถูกบดจูบอย่างร้อนแรง“บอกว่าอย่ารับ” เสียงห้าวกดต่ำอย่างกลั้นอารมณ์“แต่ ว้าย!”พิรวดียังไม่ทันได้พูดอันใด เขาก็กระชากโทรศัพท์เขวี้ยงไปกั

สุวดีแข็งใจเดินตามเข้าไปในบ้านเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที ปรากฏว่าประตูบ้านไม่ได้ล็อก เธอก้าวตรงไปยังประตูห้องของอนงค์ ประตูห้องนอนก็เช่นเดียวกัน มันไม่ได้ล็อกแต่แง้มเอาไว้ด้วยความใจร้อนของคนเปิด“คะ... คุณคิน” สุวดีเรียกเสียงแผ่ว เลือดในกายเย็บเยียบเหมือนอยู่บนขั้วโลกเหนือ มือเท้าสั่นระริกกับภาพตรงหน้า หัวใจแตกเป็นเสี่ยงๆ ม่านน้ำตาไหลรินออกมาจากหน่วยตาจนแสบร้อน ริมฝีปากเม้มกลั้นเสียงเอาไว้อย่างถึงที่สุดอนงค์หันมาเห็นภาพนั้นพอดีในระหว่างที่ภคินกำลังคลุกเคล้าร่างกึ่งเปลือยของเธอ อนงค์ยิ้มเยาะ เหยียดริมฝีปากใส่ภรรยาหลวงที่เพิ่งมาฉลาดเอาตอนนี้ เนื่องจากอนงค์คิดว่าอีกฝ่ายโง่มาตลอด“อุ๊ย! คุณคิน อย่ารุนแรงนักสิคะ นงช้ำหมดแล้ว” อนงค์กอดรัดไม่ให้ภคินหันไปทางประตู แสร้งออดอ้อนเสียงกระเส่า“ขอแรงๆ นะนง คุณน่ะถึงใจผมที่สุด รู้ไหมว่าตอนผมอยู่ที่ทำงาน อยากกลับบ้านทุกลมหายใจเข้าออก เพื่อมาหาคุณนี่แหละ” คำพูดของภคินทำให้สุวดีโงนเงนแทบยืนไม่ไหว มือเรียวจับกรอบประตูเอาไว้เพื่อพยุงกาย หมดสิ้นแล้วความรักความไว้วางใจของเธอที่มีต่อสามี เธอไม่ดีตรงไหน เธอผิดอะไร เธอไม่เคยบกพร่องต่อหน้าที่สักครั้ง มือบางอีก

ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นของนางอีกครั้ง“แต่...”“ทำไมต้องแต่ หรือพอเห็นว่าตัวเองได้ครอบครองสมบัติก็จะลืมแม่กับน้อง แกอยากให้แม่กับน้องลำบากใช่ไหม”อนงค์สะบัดเสียงใส่ แกล้งทำเป็นเดินหนี ใบหน้าเหยียดยิ้มรอฟังคำตอบของบุตรสาวนอกไส้อย่างใจจดใจจ่อ“ไม่ใช่นะคะคุณแม่”“ถ้าไม่ใช่แกก็รับปากกับแม่สิว่าจะทำตามที่แม่บอก”“ค่ะ คุณแม่” พิรวดีจำต้องรับคำ“ไหนบอกแม่มาสิว่าแกต้องทำยังไงบ้าง” อนงค์ทวนคำของบุตรสาวนอกไส้อีกครั้ง“เอ่อ... วดีต้องทำให้พี่ติรักค่ะ พี่ติจะได้ไม่ไล่เราออกจากบ้าน”“ไม่ใช่แค่นั้น แกต้องทำให้เขาหลงแกมากๆ ด้วย”อนงค์ย้ำให้บุตรสาวตระหนัก แม้จะเคยคุยเรื่องนี้กับพิรวดีแล้ว แต่ครั้งก่อนดูจะไม่สำเร็จเท่าครั้งนี้ น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน ยังไงบุตรสาวนอกไส้ก็ไม่มีวันทิ้งเธอกับน้องๆ แน่นอน“ค่ะ คุณแม่”พิรวดีรับคำให้มารดาสบายใจไปอย่างนั้นเอง เธอไม่เคยคิดอยากได้ทรัพย์สมบัติของเขาสักนิดเธอกับแม่ก็แพศยาไม่ต่างกันรติภัทรที่เดินมาตามภรรยามา แอบได้ยินในสิ่งที่อนงค์คุยกับบุตรสาว เขาขบกรามจนเป็นสัน ดวงตาวาวโรจน์ดูน่ากลัวได้สิ พิรวดี ฉันจะตอบแทนครอบครัวเธอให้สาสม ฉันจะไม่ใจอ่อนกับพว

“พี่ติ” อารียาถึงกับตกใจ โกรธจนหน้าชา ทั้งอับอายจนอยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้องรติภัทรหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า คล้ายบังคับอยู่ในทีว่าช่วยออกไปจากห้องนี้ได้แล้ว“ค่ะ” อารียาสะบัดหน้าใส่ชายหนุ่ม เขาดูแข็งกร้าวเกินกว่าเธอจะยั่วยวนได้ ถ้าพิรวดีพี่สาวของเธอยั่วเขาได้ก็คงเป็นเทวดากลับชาติมาเกิดชิ! ผีดิบกับนางชี เข้ากันดีเหลือเกิน อารียานึกเปรียบเทียบถึงรติภัทรกับพิรวดีในใจ“คุณณัฐฐาเข้ามาหาผมหน่อย” ชายหนุ่มกดอินเตอร์คอมเรียกเลขาฯ สาวหน้าห้อง“ค่ะ ท่านประธาน”ณัฐฐารีบเข้ามาในห้องโดยเร็ว อดเหลือบมองอารียาที่ยืนเชิดหน้าอยู่อีกด้านเสียไม่ได้“ผู้ช่วยคนใหม่ของคุณ”รติภัทรพูดกับเลขาฯ ที่ทำหน้าเหลอหลาเมื่อหันไปสบตากับอารียา ผู้ช่วยคนใหม่ที่หน้าบูดบึ้งทำให้เธอไม่อยากสอนงานให้อีกฝ่ายเลยสักนิด อารียาหงุดหงิดตั้งแต่แม่เลขาฯ หน้าปลากระป๋องเริ่มพูด“พี่ติคะ จะให้อ้อฝึกงานกับยัยเลขาฯ หน้ากระป๋องนี่เหรอ ไหนบอกว่าจะสอนงานอ้อเองนี่คะ”“ตอนไหน” คำพูดนั้นเหมือนถูกตบหน้าจนชา จริงๆ รติภัทรไม่ได้รับปากอะไรเลย เธอกับมารดาเออออไปเองฝ่ายเดียว แต่อาการนิ่งเงียบก็ทำให้เธอคิดว่าเขาตอบรับ อารียาถลึงตาใส่ณัฐฐาที่ก้มหน้ากลั

ชายหนุ่มกระชากร่างหญิงสาวมาบดจูบให้สมกับความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นจากความหึงหวง เขาไม่มีวันยอมให้เธอเป็นของใครเด็ดขาด เธอเกิดมาเป็นของเขาตั้งนานแล้วก้านนิ้วแกร่งกรีดไปตามผิวผุดผ่อง อาภรณ์เนื้อดีถูกปลดออกง่ายดาย แม้พิรวดีจะพยายามต่อต้านขืนกายเอาไว้เท่าไหร่ก็ไม่มีทางหนีคนเอาแต่ใจไปได้ ร่างสูงบดเบียดแนบชิดลงมา อุ้งมือใหญ่กดทับประสานกับพื้นพรมหนา มือบางพยายามยกขึ้นดิ้นให้หลุด แต่ยิ่งทำเช่นนั้นก็จะยิ่งเหมือนตัวเองจะเป็นคนกระชับร่างแกร่งของสามีมากยิ่งขึ้นชายหนุ่มดึงร่างภรรยาขึ้นจากพื้นด้วยมือที่ประสานกันอยู่ ร่างบางของพิรวดีกระแทกกับร่างสูงของสามี โดยไม่ทันที่เธอจะได้พูดอันใดอีก รติภัทรผลักเบียดร่างหญิงสาวกับโซฟาด้านหลัง กระชากซับในตัวน้อยออกผ่านพ้นปลายขาไปอย่างรวดเร็ว“อื้อ...” พิรวดีครางลั่นเมื่อปลายขาทั้งสองข้างถูกจับให้ยกขึ้น แล้วเรือนกายแห่งความเป็นชายจ้วงล้ำเข้ามาอย่างไร้ความปรานีรติภัทรคำรามลั่นเมื่อฝังกายเข้าไปในซอกทางรักอุ่นชื้นของภรรยาจนหมดสิ้น สะโพกสอบหมุนวนรุนแรงหนักหน่วงบดขยี้จนร่างสาวสะท้านพร่า คร่ำครวญเจียนจะขาดใจเสียให้ได้“พะ... พี่ติ” หญิงสาวคร่ำครวญประท้วงเมื่อแผ่นหลังบอบ