บททั้งหมดของ เมียเสน่หาอาญาอสูร: บทที่ 1 - บทที่ 10

“จะไปไหนเหรอคะพี่สุ แต่งตัวซะสวยเลย” อนงค์เอ่ยถามสุวดี ภรรยาหลวงหรือจะพูดให้ถูกคือภรรยาตีทะเบียนของภคิน สายตากวาดมองเสื้อผ้าอาภรณ์หรูราคาแพง และเครื่องประดับงดงามที่ประดับอยู่บนเรือนร่างอีกฝ่ายด้วยความริษยาจับใจ“เธอมีอะไร ฉันจะออกไปข้างนอก ช่วยหลีกไปด้วย”สุวดีข่มความรู้สึกไม่ชอบใจเอาไว้ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงเรียบสนิทอนงค์เหยียดยิ้มเดินไปลูบไหล่ของภรรยาหลวงขณะยืนอยู่ด้วยกันที่เชิงบันไดด้วยอาการยั่วยุอารมณ์ สุวดีปลดออกอย่างสุภาพ“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ วันนี้คุณคินไม่อยู่ นงเลยอยากมาทำความสนิทกับพี่สุให้แน่นแฟ้นยิ่งๆ ขึ้นไป อ๊ะๆ ๆ อย่ามองนงด้วยสายตาแบบนั้นสิคะ นงน่ะสงสารคุณคินหรอกนะคะ แล้วก็สงสารพี่สุด้วย” อนงค์ตั้งใจพูดยั่วให้สุวดีโมโห“เธอมีอะไรพูดมาจะดีกว่า อย่ามาโยกโย้ให้มากความ ฉันไม่มีเวลามากหรอกนะ”สุวดีพยายามข่มอารมณ์เจ็บลึกในอกเต็มที่ สามีพาหญิงสาวคนนี้เข้ามาในบ้านแล้วโกหก แนะนำว่าเป็นญาติห่างๆ เธอก็เจ็บมากพอแล้ว กลางค่ำกลางคืน ขณะที่ภคินคิดว่าเธอนอนหลับ กลับย่องไปหาญาติที่เขาแอบอ้างจนเธอจับได้คาหนังคาเขา แต่ที่ต้องทนเพราะรติภัทร ลูกชายคนเดียวที่เธอรักมากที่สุด เธอไม่อยากให้บุตรชา

หลังมือหนุ่มลากไล้ไปตามแก้มนวลของวัยสาวเปล่งปลั่งอย่างทะนุถนอม ลมหายใจร้อนรุ่มของรติภัทรสะท้อนเข้าออกจนทรวงอกกระเพื่อมไหว ความอดทนที่จะไม่ล่วงเกินมันหายไปตั้งแต่ตอนไหน เขาเองก็ไม่รู้ตัว ร่างบางยังนอนนิ่ง หลับตาพริ้มเพราะฤทธิ์ยาสลบ ไม่รับรู้ว่าตนเองกำลังจะเผชิญกับสิ่งใด ความมืดภายนอกเข้ามาปกคลุมเรื่อยๆ ชายหนุ่มกลับไม่หิวข้าว แต่กลับกระหายหิวเรือนร่างที่นอนหลับพริ้มตรงหน้าเสียมากกว่า“วดี ตื่นได้แล้ว... จะนอนไปถึงไหน”รติภัทรกระซิบเสียงนุ่มแนบใบหูขาวเนียน ขบเม้มเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ดวงตาที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นวาววับด้วยอารมณ์ที่ต้องการในอก หลังมือหนายังลากไล้ไปมาไม่หยุดหย่อนเพื่อปลุกคนขี้เซาให้ตื่นจากนิทรารมย์รติภัทรปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของหญิงสาวออกจากกาย เขาชื่นชมความงดงามของเธออย่างอ้อยอิ่งไม่รีบเร่ง นิ้วแกร่งลากสัมผัสไปตามโครงหน้างดงาม เขี่ยขนตางอนงามที่เรียงเป็นระเบียบ หญิงสาวยังหลับสนิท ไม่รับรู้อันใดทั้งสิ้น ริมฝีปากร้อนกดจุมพิตหน้าผากมนด้วยสัมผัสอ่อนโยน น่าแปลกที่เขาไม่อยากทำรุนแรงกับเธอเพื่อให้สาแก่ความแค้นที่แม่เธอได้ทำเอาไว้ สายตาที่กร้าวกลับอ่อนแสงลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือห

เสียงหวานครางสะท้าน สะอื้นไห้ทุกครั้งที่เรือนกายแห่งบุรุษกระทั้นแนบชิดรติภัทรถอนกายจนเกือบสุดแล้วกลับเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนเครื่องจักรประสิทธิภาพสูงควบคุมกลไกการทำงานดีเยี่ยม เธอต้อนรับโอบอุ้มและตอดรัดทุกครั้งที่เขาฝากฝัง ก่อนที่เยื่อดอกไม้จะสะบั้นลงด้วยแรงกายหนักแน่นที่โหมลงมาอย่างไม่ออมแรงพิรวดีกรีดร้องสะท้านไหวแทบขาดใจ เรียวขาและแขนโอบรัดเขาเอาไว้แนบแน่น ฟันขาวซี่สวยกัดที่บ่าแกร่งเพื่อระบายอารมณ์เจ็บเสียวและกระสันซ่านที่ได้รับจากเรือนกายหนุ่มรติภัทรพ่นลมหายใจออกจากปากพร้อมคำรามแต่ไร้ซึ่งเสียงพูดใดๆ ให้อีกฝ่ายได้ยิน เสียงเนื้อกายกระทบกันประสานกับเสียงครวญครางของหญิงสาวท่ามกลางความมืดของราตรีกาล พิรวดีหัวหมุนติ้วเมื่อความเสียวสยิวกระตุกอยู่กลางกายสาวและเล่นงานเธออย่างหนักเธอได้ยินเสียงหญิงสาวคนหนึ่งหวีดร้องรุนแรง ก่อนจะตกใจว่าเสียงครางและเสียงทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเสียงของเธอเองที่ร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง เมื่อหลอมรวมเชื่อมประสานเรือนกายกับชายหนุ่มนิรนามที่พรากพรหมจรรย์ที่เก็บรักษามายี่สิบห้าปีเต็มรติภัทรขยับสะโพกตามติดร่างที่กระถดถอยหนีบีบรัดเขารุนแรงด้วยความสุขซ่าน เกร็งร่างส

“ถ้าคุณนงรู้เข้า...” ธนามีสีหน้าเป็นกังวลเล็กน้อย“อย่าพูดถึงผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นอีก คุณกลับไปได้แล้วละ ผมมีธุระต้องทำอีกหลายเรื่อง ผมไว้ใจคุณมากนะคุณธนา ต่อไปถึงไม่มีผม ผมก็มั่นใจว่าคุณต้องทำทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อย”“คุณคินอย่าพูดเป็นลางแบบนั้นสิครับ”“ยังไงก็ขอบคุณคุณอีกครั้ง ทำตามที่ผมสั่งทุกอย่าง ถ้าผมไม่อยู่แล้ว”“ผมทำตามที่คุณคินสั่งทุกอย่างแน่นอนครับ แต่อย่าพูดเป็นลางแบบนั้นสิครับ ผมใจคอไม่ดีเลย”“เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์โลก”ภคินเดินมาส่งทนายวัยเดียวกันกับเขาที่หน้าห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งทอดอารมณ์อย่างเลื่อนลอยอนงค์มองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าปลอดคนจึงเดินไปยังบ้านเล็กหลังตึก จุดหมายปลายทางคือบ้านของสุรเดช โดยไม่รู้ว่าหลังจากเธอจากไปไม่นาน ทนายประจำตระกูลก็เดินทางมาถึงอย่างเงียบๆก๊อก ก๊อก ก๊อก…เสียงประตูบ้านทำให้สุรเดชรีบไปเปิด อนงค์งับประตูรวดเร็วเมื่อเข้ามาด้านในแล้ว“อื้อ... อย่าเพิ่งสิคะ” อนงค์หัวเราะอย่างมีจริตผลักไสใบหน้าของอีกฝ่ายออกห่าง“คิดถึงคุณจะแย่ คุณช้าจัง” สุรเดชประคองร่างอนงค์ไปที่โซฟาหน้าทีวีที่เขากำลังนอนพักผ่อนอยู่“ฉันเอาอาหารไปให้คุณคินอย

ผู้หญิงคนนั้นร้ายกาจจนมารดาของเขากระเด็นออกมาจากบ้านไม่เป็นท่า“ติ” สินธรตบไล่หลานชายคนเดียวหนักๆ“คิดดูให้ดี โอกาสนี้เป็นโอกาสสุดท้าย ถึงไม่ได้เลี้ยงดู เขาก็คือพ่อ ลุงจะออกไปรอติข้างนอก ตัดสินใจยังไง บอกลุงมา ลุงไม่ได้บังคับให้ติ แต่ลุงอยากให้ติคิดเอง ติโตแล้ว โตพอที่รู้ว่าอะไรถูก อะไรผิด อะไรควรทำ ไม่ควรทำ”สินธรพูดจบแล้วเดินจากห้องทำงานของหลานชายออกมา เขารู้คำตอบในใจ แต่อยากให้รติภัทรเป็นคนบอกกล่าวออกมาเอง ไม่อยากบังคับให้อีกฝ่ายต้องทำตามที่เขาขอ เหมือนอย่างเช่นทุกครั้งที่ภคินติดต่อมาหาและขอพบกับลูกชาย เขาจำต้องมาพูดบอกกล่าวความต้องการของภคินให้รติภัทรรับรู้ มีหลายครั้งที่หลานชายปฏิเสธที่จะเจอ และมีหลายครั้งที่ไปเจอโดยง่าย ครั้งสุดท้ายเขาจำได้ดีว่ารติภัทรยอมตอบรับไปเจอกับบิดาโดยไม่มีความลังเลอาจเป็นเพราะเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักคนนั้นสินะ สินธรขยับริมฝีปากเบาๆ คล้ายกับยิ้ม ดวงตาหรี่ลงรู้สึกเอ็นดูในตัวหลานชายไม่น้อย“พิรวดีเป็นของผมครับลุง เธอเป็นของผมตั้งแต่ยี่สิบปีที่แล้ว”ร่างสูงสง่าที่ปรากฏกายขึ้นในงานศพของภคิน สุรสิทธิ์ ทำให้อนงค์ถึงกับตกใจ ยี่สิบปีแล้วสินะที่นางไม่ได้เจอเด็กผู้