Todos os capítulos de เมียเสน่หาอาญาอสูร: Capítulo 61 - Capítulo 70

รติภัทรยิ้มเอ็นดู มองลูกแมวเชื่องๆ ในอ้อมแขนด้วยความหวงแหน พิรวดีไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูดเลยสักนิด เธอออกจะไร้เดียงสาด้วยซ้ำกับเรื่องบนเตียง แถมยังขี้อายและไม่กล้าตอบสนองเขา แต่เขามีวิธีกระตุ้นให้เธอตอบรับเขาอย่างดีเยี่ยมมือหนาเร่งเร้าขยับสะโพกผายให้สอดรัด พิรวดีที่หลับตาครวญครางในคราแรกลืมตาด้วยความเสียวซ่าน ครางหวิวไหว เผยอริมฝีปากหอบกระเส่าชายหนุ่มกอดรัดร่างภรรยาที่ซุกแนบอกแน่น เกร็งร่างรับความสุขที่ยาวนานเมื่อรถจอดสนิท เขาถอดกายสาวจากแก่นกายชายออกอย่างเชื่องช้า แรงเสียดสีทำให้ทั้งสองครางพร้อมกัน มือหนาหยิบกระดาษชำระด้านหลังส่งให้หญิงสาว พิรวดีรับมาเช็ดรอยรักที่ฝากฝังกันอย่างสุขซ่าน ก้มหน้าก้มตาด้วยความอาย ใบหน้าแดงเรื่อจนร้อนผ่าวไปหมดรติภัทรดึงมือภรรยาลงมาหา ให้คุกเข่าต่อหน้าเขา พิรวดีรับรู้ว่าเขาอาจต้องการให้เธอทำความสะอาดให้ จึงเอื้อมมือสั่นๆ ไปเช็ดที่ตัวตนของเขา แต่เธอกลับตกใจตาโตเมื่อมือหนาจับศีรษะของเธอให้ก้มลงกลืนกินแก่นกายของเขาแทน ในจังหวะที่เธออ้าปากจะอุทานอย่างตกใจ“อื้อ...” พิรวดีส่ายใบหน้าหนีด้วยความอายในการกระทำของสามี เขาลูบศีรษะแล้วกระซิบสอนเสียงอ่อนโยนอย่างไม่น่

“ฉันไม่เคยลืมเสียหน่อยว่าพิรวดีเป็นเมีย แต่อย่างว่า ฉันเป็นผู้ชาย จะมีเมียอีกสักกี่คนก็ย่อมได้ ดูอย่างคุณพ่อสิ มีแม่ฉันแล้วยังมีเธออีกคน ของแบบนี้ก็ต้องเผื่อแผ่กันให้ทั่วถึง ใครอยากปรนเปรอฉัน ฉันจะสนองให้ด้วยความเต็มใจ เหมือนคุณพ่อก็คงคิดแบบนั้นถึงได้มีเมียใหม่อีก”รติภัทรตั้งใจพูดให้อนงค์สำนึกว่าบิดายังมีนางเป็นภรรยาใหม่ได้ แล้วทำไมเขาถึงจะมีไม่ได้ เขารู้ดีว่าอนงค์ไม่ได้รักใคร่ไยดีพิรวดีมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นจึงไม่ได้ต้องการทำให้อนงค์เจ็บเพราะบุตรสาวมีความทุกข์ที่สามีมีผู้หญิงคนอื่น แต่ต้องการทำให้อนงค์รู้เอาไว้ว่าการใช้แผนการสกปรกโดยการให้พิรวดียั่วยวนเขาให้หลงใหลเพื่อจะฮุบทรัพย์สมบัตินั้น นางใช้คนผิดเสียแล้ว และมันได้ผล เขารักพิรวดีด้วยความจริงใจไม่ใช่หลงใหลดังเช่นบิดาหลงใหลอนงค์เพียงชั่วครู่ชั่วยาม ความรักของเขามันบริสุทธิ์ไม่มีสิ่งใดแอบแฝงได้ยินแบบนี้ อนงค์ตกใจในคราแรก ว่าพิรวดีอาจจะตกกระป๋องและไม่เป็นที่ถูกอกถูกใจของรติภัทร แต่พอดีคิดว่าหากรติภัทรมีภรรยาใหม่แล้ว เธอให้บุตรสาวขอหย่าเพื่อแบ่งทรัพย์สิน มันก็ดีไม่น้อย อนงค์ไม่ได้คิดห่วงบุตรสาวนอกไส้เลยสักนิดว่าจะเป็นยังไง แต่ห่วงทรั

เพียงแค่กดรับสายพิรวดีก็ได้ยินเสียงที่หวาดระแวงมาตามสาย“วดีกำลังเก็บของค่ะพี่ติ”“รีบขึ้นมาเร็วๆ อย่าช้า”อารมณ์หงุดหงิดที่ตอบมาตามสายพร้อมกับสายที่ตัดทิ้งทำให้พิรวดีหันไปยิ้มแกนๆ ให้เพื่อนในแผนกอย่างขออภัย“ไม่เป็นไรหรอก พวกเราลืมไปว่าวดีแต่งงานแล้ว ท่านประธานคงอยากกินข้าวกับภรรยา งั้นเราไปก่อนนะ”ปรียานุชและพิยดายิ้มให้ก่อนจะขอตัว พิรวดีหยิบกระเป๋าเดินออกจากแผนกอย่างเลื่อนลอย ความหนักอึ้งในหัวใจทำให้เธอแอบท้อ แต่ฮึดสู้ขึ้นมาเมื่อคิดว่าเธอต้องเป็นที่พึ่งของมารดาและน้องๆ ถ้าเธอท้อแท้แบบนี้ มันจะทำให้ครอบครัวของเธอลำบาก“กว่าจะมาได้นะ” พิรวดีสะดุ้งเมื่อเข้าไปในห้องทำงานของสามี เขาพูดขึ้นมาอย่างไม่พอใจ ทั้งๆ ที่ยังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารและเซ็นมือเป็นระวิง“ขอโทษค่ะ”“พี่สั่งอาหารขึ้นมาทานบนนี้แล้ว”เขาบอกเสียงขรึมๆ ไม่ได้เงยหน้าจากเอกสารเช่นเดิม พิรวดีรับรู้แต่ไม่พูดอันใด หญิงสาวเดินไปนั่งที่โซฟาเนื้อดีกลางห้อง หลังจากนั้น สามีก็ไม่พูดอะไรอีก เธอสังเกตว่าเขาขมวดคิ้วหน้ายุ่งเป็นบางครั้ง อยากจะถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า แต่ไม่กล้าถามแม่บ้านเอาอาหารขึ้นมาเสิร์ฟ เขาสั่งอาหารหลายอย่างจากโร

แต่วดีอยากดูแลพี่ติไปตลอดชีวิต วดีรู้ว่าพี่ติเกลียดวดีกับแม่และน้อง เกลียดพวกเรา วดี...”รติภัทรยกนิ้วขึ้นแนบปิดริมฝีปากของภรรยาเอาไว้ ใครบอกว่าเขาเกลียดเธอ เขารักเธอต่างหาก“พี่ติจะได้ยินได้ฟังอะไรมา วดีขอยืนยันว่าไม่เคยหลอกพี่ติ แต่วดีไม่อยาก...”“ขัดใจคนอื่น”รติภัทรต่อให้จบประโยค พิรวดีซบใบหน้าที่อกกว้าง แรงกดดันที่ได้รับมันทำให้เธอเศร้าหมองอย่างที่สุด มีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ ก่อนจะแทรกซึมด้วยความหวามลึกในอก อิ่มเอมหัวใจที่เธอได้มอบหัวใจดวงน้อยๆ ให้เขาไม่ต่างกันในช่วงบ่าย พิรวดีไม่ได้ลงไปทำงานที่แผนกเพราะรติภัทรโทร.ไปสั่งเลขาฯ ให้บอกทุกคนว่าเธอป่วย ซึ่งเป็นการลาภายใน ไม่มีใครสงสัย มีแค่ความเป็นห่วงเท่านั้นที่ส่งให้พิรวดี หญิงสาวแสนดีที่ช่วยเหลือคนอื่นอยู่ตลอดเวลาพิรวดีไม่ได้ทำตัวว่างเมื่ออยู่ในห้องทำงานของสามี เธอช่วยเขาจัดการเอกสารหลายอย่างด้วยความคล่องแคล่วอาจเป็นเพราะตอนภคิน ผู้เป็นบิดาเลี้ยงยังมีชีวิตอยู่ เธอเคยช่วยท่านเป็นประจำจนเรียนรู้งานหลายด้านรติภัทรขมวดคิ้วกับบัญชีตัวเลขของบริษัท แต่เพื่อความแน่ใจ เขาต้องให้เลอราชตรวจเช็กอีกรอบว่าบัญชีถูกตกแต่งหรือไม่ เลอราชแม้จะเป

อารียาแบมือมาตรงหน้ามารดา“ไม่ออกไปน่ะดีแล้ว ฉันไม่มีเงินให้แกเหมือนก่อนหรอกนะ” อนงค์สะบัดเสียงใส่บุตรสาว อารียาหน้างอทันที ก่อนจะเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์เสียทันควัน“นี่ตาวินยังไม่รู้ใช่ไหมเรื่องที่คุณย้ายมาอยู่นี่”“ยังไม่รู้ นี่หายหัวไปไหน ฉันยังไม่รู้เลย พูดแล้วเจ็บใจ” อนงค์พูดอย่างคับแค้นใจ“คุณเอานี่ไปใช้แล้วกัน ยังไงเราก็ต้องจัดการรติภัทรให้ได้” สุรเดชยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้อนงค์“คุณไปเอามาจากไหนตั้งมากมาย” อนงค์เลิกคิ้วถามก่อนจะยิ้ม“ทำเหมือนเคย รติภัทรเพิ่งเข้ามาบริหารงาน ยังวุ่นวายกับการศึกษางาน ไม่มีเวลามาดูการเงินหรอก ผมตกแต่งตัวเลขนิดหน่อยก็จับไม่ได้แล้ว” สุรเดชพูดอย่างกระหยิ่มใจ“แหม ฉันเชื่อแล้วค่ะ พ่อนักบัญชีคนเก่ง” อนงค์ลูบแผงอกกว้างของอย่างยั่วยวน กดจุมพิตแก้มสากเบาๆ“คุณอย่าน่า เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” สุรเดชปรามเอาไว้“ใครมันจะมาเห็น” อนงค์ส่งสายตายั่วยวนไปหาหนุ่มใหญ่“แต่คุณย้ายมาอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกันนะ ผมจะได้ไม่ต้องชะเง้อรอคุณบนตึก รอให้คุณลงมาโปรด”“แหม... ถึงอยู่บนตึก ฉันก็ลงมาได้น่า แต่เดี๋ยวรอให้ยัยอ้อเข้านอนก่อน ฉันกลัวลูกสงสัย”สุรเดชขมวดคิ้วเมื่อได้ยินอนงค์พู