Todos os capítulos de เมียเสน่หาอาญาอสูร: Capítulo 71 - Capítulo 80

เลอราชพูดเสียงกร้าวกระชากไหล่ของหญิงสาวทั้งสองกุมเอาไว้ให้หยุดนิ่ง“ฉันเจ็บนะ ปล่อย! ไอ้บ้า ไอ้คนเฮงซวย!”“ถ้ายังหยาบคายอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน”เลอราชกระชากไหล่มนทั้งสองเข้ามาหา จ้องตาหญิงสาวอย่างดุดันไม่มีแววล้อเล่น อารียาลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความรู้สึกหวั่นๆ แต่ก็ทำทีเป็นไม่เกรงกลัว“ปล่อยฉันสิ ฉันจะไปนอนแล้ว”อารียาหลบตาคมของชายหนุ่มที่มองเธอในระยะกระชั้นชิด ลมหายใจเป่ารดใบหน้าของเธอถนัดถนี่“แม่เธอนอนแล้วเหรอ” เลอราชเอ่ยถาม ลอบสังเกตอาการของคนตรงหน้า“เอ่อ... นอนแล้วสิ นี่มันดึกแล้วนะ” อารียาเฉไฉ ยังไงอนงค์คือมารดา ถึงจะทำผิดก็ตามที“แล้วเธอล่ะ เห็นยังไม่นอน”เลอราชยอมปล่อยแต่โดยดี อารียาสะบัดหนีลุกขึ้นฉับพลัน แต่ขาที่นั่งทับอยู่นานอ่อนแรง ทำท่าจะล้มลงอีกรอบ ชายหนุ่มรวบร่างอวบเอาไว้ได้ทัน สายตาสองคู่สบกันนิ่ง ลมหายใจของเขาสะดุดกึกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อารียากะพริบตาถี่ๆ เรียกสติของตัวเองกลับมาไม่ๆ ๆ อย่าบ้านะยัยอ้อ แกจะไปนึกชอบคนขับรถได้ยังไง“ปล่อยสิ อย่ามาถือโอกาสนะ” อารียาดิ้นรนด่าว่าทุบตี ปกปิดความขัดเขินที่เกิดขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน“หึ!” เลอราชปล่อยทันที“ว้าย

“แก! นังลูกบ้า นังลูกโง่ ทำไมแกถึงโง่แบบนี้ ฮะ!”อนงค์หน้ามืดเข้าทุบตีบุตรสาว พิรวดีร่ำไห้โฮ“คุณแม่อย่าตีวดีเลยนะคะ วดีเจ็บ” พิรวดีปัดป้องอย่างตกใจและหวาดกลัว“แกกว่าสู้ฉันเหรอ นังวดี” เผียะ! “นังลูกโง่ ทำไมโง่เป็นควายแบบนี้”“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”รติภัทรตวาดลั่น ไม่คิดว่าอนงค์จะทำร้ายบุตรสาวได้รุนแรงขนาดนี้ ชายหนุ่มเข้าขวางเอาไว้อย่างตกใจไม่น้อย เขาเอาตัวกำบังดันร่างภรรยาไปด้านหลัง อนงค์ฟาดไม่ยั้ง ยิ่งเห็นว่าเป็นรติภัทรยิ่งฟาดไม่หยุดมือ แทบอยากฆ่าให้ตายลงตรงหน้า“หยุดบ้าได้แล้ว อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” รติภัทรรวบมืออนงค์เอาไว้ก่อนจะผลักไสจนอีกฝ่ายล้มลงกระแทกพื้น“คุณแม่” พิรวดีถลาทำท่าจะเข้าไปช่วยมารดาแต่ถูกสามีกุมมือเอาไว้“ไม่ต้อง ไม่เห็นเหรอว่าแม่เธอทำร้ายเธอขนาดไหน”รติภัทรหันมาดุเสียงเขียว อารียาเข้าไปประคองมารดาเอาไว้ มองรติภัทรอย่างเกลียดชังไม่ต่างกัน“ยัยวดี แกเลือกเอาระหว่างผัวแกกับฉันซึ่งเป็นแม่แก แกเลือกใคร”อนงค์ยื่นคำขาด คนกลางอย่างพิรวดีถึงกับพูดไม่ออก เหมือนถูกบีบคั้นด้วยแรงกดดันมหาศาล“ฉันจะต้องทำให้แกหย่าจากไอ้ผัวเฮงซวยนี่ให้ได้”“เพื่อที่เธอจะได้ขอแบ่งทรัพย์สินครึ่งหนึ่ง

รติภัทรดวงตาวาววาบทันทีที่ได้ยินหญิงสาวบอก“จะรั้งเอาไว้ทำไมอีก” พิรวดีกลั้นสะอื้นเงยหน้ามองเขาทั้งน้ำตา“เธอโง่หรือไง ในเมื่อรู้แล้วว่าถ้าหย่าขาดจากพี่ เธอจะไม่ได้อะไรเลย ยังออกไปอยู่ข้างนอกอีกเหรอ หรือว่ามีใครรอเธออยู่” รติภัทรพูดอย่างหวาดระแวง ภาพชายหนุ่มหลายคนที่เข้ามาพัวพันกับหญิงสาวทำให้เขาหึงหวง เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปให้ใครเด็ดขาด“ฉันไม่ต้องการอะไรของคุณทั้งนั้น เชิญคุณเอาทรัพย์สมบัติของคุณไปนอนกกกอดให้พอใจ”“พิรวดี เธอกล้าพูดแบบนี้กับพี่เหรอ หา!”รติภัทรโกรธจนหน้ามืดเมื่อได้ยินถ้อยคำของภรรยา สรรพนามที่เปลี่ยนไปแล้ว ทั้งๆ เมื่อก่อน ไม่ว่ายังไงเธอก็ยังเรียกเขาว่าพี่ติดปาก แล้วตอนนี้ทำไมกัน หรือเป็นเพราะแม่สารเลวของเธอ“จะทรมานวดีอีกทำไม ในเมื่อพี่ติไม่เคยรักวดีเลยจริงๆ ที่ทำไปทุกอย่างก็เพื่อแก้แค้นใช่ไหม ฮึกๆ ฮือ... ปล่อยวดีไปตามทางของวดีเถอะ ส่วนแม่และน้องของวดี วดีจะพูดกับพวกเขาเอง พวกเขาคงไม่อยากอยู่ที่นี่นักหรอก” พิรวดีสะอื้นไห้ มองชายหนุ่มอย่างตัดพ้อ“พี่บอกว่าไม่ให้ไปยังไงเล่า เธอหูหนวกหรือไง”รติภัทรกดร่างภรรยาที่ร้องไห้ไม่หยุดลงบนที่นอนกว้าง ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาเขาก็ยิ่งโ

“จำเอาไว้ เธอเป็นของพี่คนเดียว ถึงมีปีก เธอก็หนีพี่ไม่พ้น”พิรวดีหลับตาลงอย่างยอมแพ้ ไม่โต้ตอบให้เขาต้องระคายหูหรือระคายใจ“พี่ถามได้ยินไหม”รติภัทรกระชากไหล่บอบบางขึ้นมาหา หญิงสาวอ่อนปวกเปียกสลบไสลไม่ได้สติไปเสียแล้ว ร่างที่คอพับคออ่อนไม่ตอบโต้ทำให้รติภัทรตกใจไม่น้อย เขารีบช้อนอุ้มร่างภรรยาขึ้นแนบอก พาไปวางบนเตียงอย่างเร่งด่วน“วดี อย่าเป็นอะไรไปนะ”รติภัทรกระซิบบอกเสียงขื่น กดจุมพิตที่หน้าผากนูนเกลี้ยงอย่างอ่อนโยน และผุดหายเข้าห้องน้ำไป…ความห่วงใยที่ไม่เคยจืดจางพิรวดีฟื้นคืนสติขึ้นมาทำให้ฉลวยยิ้มออก นางรีบเข้าประคองร่างที่ทำท่าขยับด้วยความโล่งใจ“คุณวดีฟื้นแล้ว”เสียงคุ้นเคยทำให้พิรวดีปรือตามอง เธอเห็นเพียงรอยยิ้มปรานีบนใบหน้าเหี่ยวย่นของฉลวย แทนที่จะเป็นใบหน้าโหดร้ายของคนที่ทำร้ายเธออย่างไม่ปรานีเมื่อหลายชั่วโมงก่อน“ป้าหลวย แค่กๆ ๆ”พิรวดีเรียกแม่บ้านสูงวัยพร้อมกับไอด้วยความเจ็บแสบในคอหลายครั้ง อาจเป็นเพราะเธอร้องไห้อย่างหนัก กรีดร้องขอความเมตตา แต่ผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีกลับไม่สนใจไยดี เดินหน้าระบายอารมณ์เอากับเธอเหมือนเธอไม่ใช่คน เหมือนเธอไม่มีความรู้สึก ไม่มีความเจ็บปวดเหมื

รติภัทรหลับตาลงซึมซับกลิ่นหอมและร่างนิ่มที่กอดเขาแนบอก ลมหายใจที่เป่ารดต้นคอสม่ำเสมอทำให้เขารู้ว่าเธอหลับไปแล้วมือหนาเลื่อนจากสะโพกขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆ แถมยังขยับตัวไกวไปมาเบาๆ อย่างเอ็นดูภรรยาสาวรติภัทรมองบ้านหลังใหญ่ของสุรสิทธิ์ ก่อนจะมองร่างของคนในอ้อมแขนที่ยังหลับพริ้ม เขาเลือกที่จะไม่ปลุก แต่อุ้มเธอลงจากรถแทน การขยับตัวของร่างสูงที่แสนอบอุ่นทำให้พิรวดีรู้สึกตัวตื่น ลมหายใจที่เป่ารดใบหน้า ดวงตาที่สบกันในระยะกระชั้นชิด ทำให้เธอนิ่งงันทำอะไรไม่ถูกชายหนุ่มอุ้มร่างภรรยาลงจากรถอย่างง่ายดายโดยมีเลอราชมาเปิดประตูให้อย่างรู้หน้าที่ พิรวดีหัวใจเต้นแรงในการกระทำนั้น น่าแปลกที่เธอไม่อยากจากอ้อมแขนนี้ไปเลย ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งทำร้ายเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมารติภัทรชะงักเมื่อเห็นอนงค์ยืนดักรออยู่หน้าบ้าน“มีอะไร”เสียงขรึมเอ่ยถามอย่างเสียไม่ได้ พิรวดีหันมองตามสายตาของสามี พยายามดิ้นลงจากอ้อมแขนของเขา แต่รติภัทรยังคงกอดกระชับแน่น ไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยไปง่ายๆ ชายหนุ่มหน้าตึงเล็กน้อยที่แม่ยายและอดีตมารดาเลี้ยงส่งรอยยิ้มหยันมาให้ มันบอกถึงความมีชัยชนะเหนือเขา คงคิดว่าลูกสาวคนนี้จะทำให้เขาพ่า