Lahat ng Kabanata ng เมียเสน่หาอาญาอสูร: Kabanata 31 - Kabanata 40

“อีกแป๊บเดียวจ้ะ” พิรวดีตอบเพื่อนยิ้มๆ“งั้นพวกเรากลับก่อนนะ”ปรียานุชเอ่ยบอก สองสาวติดรถฉัตรมาทำงานและกลับพร้อมๆ กัน เพราะบ้านอยู่ละแวกเดียวกัน“พี่กลับก่อนนะวดี อย่าหักโหมมากล่ะ” ฉัตรจำใจกล่าวลา แม้อยากอยู่เป็นเพื่อนพิรวดี“ค่ะ เดี๋ยววดีก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”หญิงสาวทำท่าเก็บของ ทั้งสามจึงออกมาขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน เมื่อลับร่างเพื่อนร่วมงานทั้งสามไปแล้ว พิรวดีละมือจากการเก็บของนั่งลงที่เดิมพี่ติจะโกรธวดีหรือเปล่าคะ พิรวดีรำพึงกับตนเองในที่สุดเมื่อเลยเวลาอาหารเย็นของบ้านสุรสิทธิ์ไปแล้ว พิรวดีจึงเดินทางกลับมาถึงบ้าน เพราะเธอไม่อยากเผชิญหน้ากับรติภัทร“เพิ่งกลับมาถึงหรือยะ ไปเตร็ดเตร่อยู่ที่ไหนมาล่ะ”เสียงของมารดาทำให้พิรวดีชะงักอย่างไม่เข้าใจ ท่านเป็นคนให้เธอกลับบ้านช้าทุกวัน เพื่อหลบหน้าไม่ต้องเจอรติภัทรนี่นา“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนี้ มันกลับเชียงใหม่ไปแล้ว แกรู้ใช่ไหมว่ามันจะกลับ แต่ยังเถลไถลไม่กลับมาทำอาหารเย็น”คำหาเรื่องของมารดาทำให้พิรวดีอ่อนใจแต่ก็อธิบายอย่างใจเย็น“วดีไม่ทราบค่ะว่าพี่ติจะกลับเชียงใหม่”“เออๆ แกมาก็ดีแล้ว เดี๋ยวตามไปนวดให้ฉันที่ห้องหน่อย เร็วๆ ล่ะ”อนงค์พูดใส่หน้า

พิรวดีที่ปั่นจักรยานได้แล้ว หัวเราะเสียงใส บอกรติภัทรอย่างดีใจ“ระวังครับ ระวังข้างหน้า” เพราะมัวมองพี่ชายที่แสนดี พิรวดีจึงไม่ทันได้ดูทาง จักรยานกระแทกกับหินข้างถนนเข้าอย่างจัง“โอ๊ย!” เด็กหญิงตัวน้อยล้มเข่ากระแทกพื้น ร้องไห้โฮ เช็ดน้ำตาป้อยๆ“ไม่เห็นไรนะครับ พี่เป่าเพี้ยงๆ เดี๋ยวหาย โอ๋ๆ ๆๆ คนดี” เด็กชายรติภัทรประคองน้องน้อยแนบอก“พี่ติเจ็บจังเลยค่ะ”“เดี๋ยวก็หายครับ อย่าร้องนะคนดี”“เดี๋ยวหายจริงเหรอคะ ฮึกๆ ฮือๆ”“ใช่สิ พี่ไม่เคยโกหกวดีอยู่แล้ว มีพี่อยู่ใกล้ๆ ไม่ต้องกลัวอะไร พี่จะดูแลวดีเอง” รติภัทรสะดุ้งตื่นเหงื่อโซมกาย เขาลูบใบหน้าตัวเองแรงๆ มองเตียงที่ว่างเปล่าไร้ร่างหญิงสาวที่กอดรัดแนบชิดตลอดทั้งคืน ร่างสูงลุกจากเตียงเดินออกจากห้องไปด้านนอก กลิ่นอาหารหอมกรุ่นโชยมาปะทะจมูก ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มด้วยความพึงพอใจชายหนุ่มยืนพิงกรอบประตูห้องครัว สายตาคมสีกาแฟมองร่างที่ขะมักเขม้นกับการปรุงอาหารเช้าหอมกรุ่น พิรวดีตักไข่เจียวร้อนๆ ใส่จานเพื่อจะนำไปวางกับผัดผักรวมมิตร และหมูทอดกรอบ“อุ๊ย!” หญิงสาวอุทานเมื่อเจอกับร่างสูงที่ยืนมองเธออยู่ก่อนแล้ว“ทำอะไรกิน”เขาเดินเข้ามาสวมกอดทางเบื้อหลั

“พี่ต้องไปแล้ววดี” เด็กชายวัยสิบขวบบอกน้องน้อยด้วยแววตาเศร้าหมอง“พี่ติ ฮือๆ ๆ วดีไม่อยากให้พี่ติไปไหน” เด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้โฮเมื่อพี่ชายที่แสนดีกำลังจะไปอยู่ที่อื่น“พี่จะกลับมา น้องน้อยของพี่ อย่าร้องนะคนดี ร้องไห้แบบนี้เดี๋ยวหมดสวยนะครับ” เด็กชายรติภัทรเช็ดน้ำตาให้เด็กหญิงตัวน้อยก่อนจะกอดรัดแนบอก“ไม่ให้ไป” มือเล็กๆ โอบกอดรอบคอเอาไว้ สะอื้นฮักๆ“ไปเถอะลูก” สุวดีเอ่ยบอกลูกชายด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย ก่อนพยักหน้าให้ฉลวย แม่บ้านคนสนิทที่ติดตามเธอมาอยู่เพื่อออกเดินทางจากสุรสิทธิ์ เธอจะพาบุตรชายออกจากบ้านหลังนี้ก่อนที่สามีจะกลับมา ภคินต้องไม่ยอมให้รติภัทรตามเธอไปแน่ ขนาดหย่า เขายังส่งคนอื่นมายื่นใบหย่าให้เธอเซ็น เขาคงหมดรักเธอแล้ว ตอนนี้คงเฝ้าภรรยาอีกคนที่เขาบอกว่าจะจดทะเบียนสมรสทันทีที่หย่าขาดจากเธอ“ครับแม่” รติภัทรตอบรับมารดา เดินตามท่านไป เด็กชายวัยสิบขวบหันมามองเด็กหญิงตัวน้อยที่ร้องไห้ระงม“พี่ติสัญญาแล้วนะคะว่าจะกลับมา” เด็กหญิงตัวน้อยสะอื้นไม่หยุด ยกนิ้วก้อยขึ้นเพื่อขอคำมั่นสัญญา“พี่สัญญา...” เด็กชายตัวน้อยเกี่ยวนิ้วก้อยเอาไว้แล้วหอมแก้มทั้งสองนั้นฟอดใหญ่ ก่อนจะตามมารดาออกจากบ้

“พี่ติ วดีเจ็บ” เธอดิ้นรนแต่เขารัดเอาไว้อย่างรุนแรงจนไม่อาจหลุดพ้นจากอ้อมแขนแกร่งได้“เธออยากให้ฉันทำแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ที่ทำเป็นใสซื่อไร้เดียงสาเพราะอยากยั่วฉันใช่ไหม ฉันติดบ่วงเธอแล้วไง ปรนเปรอเธอทุกคืนไม่เคยว่างเว้น แต่จากนี้เป็นต้นไป อย่าหวังเลยว่าเธอจะได้สบายเหมือนก่อน ต่อไปนี้คนที่ต้องบำเรอฉัน ควรจะเป็นเมียตีทะเบียนอย่างเธอสินะ” คนพาลเริ่มหาเรื่อง พิรวดีส่ายหน้าไปมาเมื่อเห็นเขาอารมณ์ไม่ดี“พี่ติกำลังเข้าใจผิด วดีไม่ได้...”“อย่ามาทำเป็นหน้าซื่อตาใสไร้เดียงสาอีกต่อไป ฉันไม่มีวันเชื่อเธออีกแล้ว ฉันเชื่อในสิ่งที่เธอพูด เธอกระทำ เธอพูดมันออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน เห็นฉันเป็นควาย เป็นไอ้โง่งั่งหรือไง”“พี่ติ” พิรวดีตกใจที่จู่ๆ เขาก็ลากเธอออกจากห้อง“ฉันไม่มีเวลามากมายหรอกนะ” รติภัทรลากพิรวดีออกจากบ้านอย่างไม่ปรานี อาการของชายหนุ่มเหมือนจะพาหญิงสาวไปฆ่ามากกว่าพาไปจดทะเบียนสมรส“พี่ติ วดีเจ็บ” พิรวดีน้ำตาร่วงเอ่ยขอร้องไปตลอดทาง แต่ดูเหมือนคนที่โมโหไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ในที่สุดเธอก็เลิกดิ้นรน ให้เขาลากเอาตามแต่ใจ แต่พอเธอเฉยก็กลับถูกเขาเหน็บแนบเอาอีก สถานะของเธอในตอนนี้ไม่มีอะไรดีเ

พิรวดีห้ามเสียงสั่น ยังไงอนงค์ก็คือแม่ของเธอ จะดีจะชั่วก็คือบุพการี เธอไม่อยากได้ยินใครด่าว่ามารดาเสียๆ หายๆ“หึ! ช่างเป็นลูกกตัญญูเสียจริง แต่พี่จะด่าแม่เธอ มีอะไรไหม แม่เธอมันสารเลว ชอบแย่งสามีชาวบ้าน หิวเงิน และจิตใจโสโครก”เผียะ!ใบหน้าหล่อเหลาคมคายหันไปตามแรงตบ พิรวดีมองมือตัวเองสลับกับมองหน้าสามีด้วยความตกใจ เธอไม่ได้ตั้งใจ แค่ไม่อยากให้เขาประณามมารดา และสุดที่จะทนกับคำหยามหยันของเขาอีกต่อไป“กล้าตบหน้าพี่อย่างนั้นเหรอวดี”รติภัทรคำราม กดร่างบอบบางบนที่นอนด้วยความโมโห พิรวดีอยากจะหายตัวได้ เธอไม่ชอบอารมณ์แบบนี้ของเขาเลยจริงๆ มันช่างน่ากลัวนัก พี่ติคนดีของเธอกลายร่างเป็นอสูรไปแล้วเหรอนี่“พี่ติ วดีขอโทษ วดีไม่ได้ตั้งใจ”พิรวดีขอโทษปากคอสั่น แต่อสูรร้ายที่โมโหโกรธามีหรือจะยอมรับฟังคำขอโทษจากสาวน้อย“ไม่ได้ตั้งใจอย่างนั้นเหรอ” รติภัทรถามเสียงเหี้ยมพิรวดีหลับตาไม่อยากมองใบหน้าถมึงทึงแทบฆ่าคนของเขา“ทำความผิดแล้วอยากหนีความจริงใช่ไหม ตบพี่แล้วหลับตาหนีทำไม เก่งนักก็ลืมตาสิ” เขาบีบแขนภรรยาก่อนเขย่าจนร่างบางหัวสั่นหัวคลอน“พี่ติ วดีกลัวแล้ว อย่าทำอะไรวดีเลย” พิรวดีขอร้องยกมือขึ้นไหว้เ