Lahat ng Kabanata ng เมียเสน่หาอาญาอสูร: Kabanata 41 - Kabanata 50

เขายังพูดทำร้ายจิตใจภรรยาใต้ร่าง เขาจะกักขังเธอเอาไว้ในชีวิตเขาตลอดไป มีลูกให้เขาหลายๆ คน เขาไม่ต้องการผู้หญิงคนไหน เขาต้องการเธอเพียงคนเดียว ทั้งรักทั้งแค้น ทั้งหวงทั้งห่วง อารมณ์ของรติภัทรปนเปกันไปหมด“พี่ติป่าเถื่อน”พิรวดีตัดพ้อต่อว่า รติภัทรได้เห็นหญิงสาวสะอื้นฮักๆ ก็ชะงักไป ก่อนที่ความแค้นในอดีตที่ฝังใจจะกลับมาเตือนให้เขาอย่าได้ใจอ่อน อะไรที่เป็นของเขาต้องเป็นของเขาตลอดไป เขาไม่มีวันให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น“ป่าเถื่อนอย่างนั้นเหรอ พี่เลือกปฏิบัติต่างหาก คนอย่างเธอกับแม่ของเธอต้องได้รับผลกรรมที่ทำไว้อย่างสาสมกว่านี้”รติภัทรบีบเคล้นทรวงสาวไม่ออมแรง พิรวดีปัดมือเขาออกอย่างตกใจ รติภัทรจึงใช้มือที่ว่างอีกข้างรวบมือหญิงสาวกดไว้บนศีรษะเขาโกรธที่เธอคิดจะล้อเล่นกับความรักความห่วงใยที่เขามีให้ด้วยหัวใจอย่างแท้จริงเขาโกรธที่เธอคิดจะร่วมมือกับแม่เลวๆ หลอกลวงเขาเพื่อฮุบทรัพย์สมบัติทั้งหมดเขาโกรธที่เชื่อเธอสนิทใจว่าเธอคงไม่เหมือนแม่คนละสายเลือดของเธอ“พี่ติปล่อยวดีไปเถอะค่ะ วดีกลัวแล้ว” พิรวดีสะอื้นไห้ ขอร้องเสียงขาดเป็นห้วง“หึหึ! อย่าบีบน้ำตาให้ยาก นึกว่าพี่อยากนอนกับเธอหรือไง คืนก่อนๆ ที่

“หายแล้ว เดี๋ยวก็ไม่เจ็บ อย่าให้โดนน้ำล่ะ” เด็กชายรติภัทรเอ่ยบอกยิ้มๆ“ค่ะ พี่ติใจดีจัง ต่อไปพี่ติจะมาเป็นพี่ชายของวดีใช่ไหมคะ” เด็กหญิงตัวน้อยชวนคุย“ใช่ครับ คุณแม่ของวดีเป็นญาติของคุณพ่อพี่หรือเปล่า คุณพ่อญาติเยอะ พี่จำไม่หมด” เด็กชายเอ่ยถามเหมือนเด็กที่อยากรู้อยากเห็นทั่วๆ ไป“ญาติเหรอคะ” เด็กหญิงตัวน้อยกะพริบตาปริบๆ ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามารดาเป็นญาติกับเจ้าของบ้านหลังนี้หรือเปล่า รู้แต่ท่านบอกว่าจะพามาอยู่ที่นี่เท่านั้น“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” พิรวดีในวัยเด็กส่ายหน้าไปมา ผมยาวด้านหลังปลิวไปตามแรงลม ฟันของเด็กหญิงตัวน้อยเป็นซี่เล็กๆ น่าเอ็นดู แถมเจ้าตัวยังตัดผมหน้าม้าปิดหน้าผากเอาไว้ ยิ่งเพิ่มความน่ารักเข้าไปใหญ่“ญาติห่างๆ คุณพ่อแน่เลย เพราะคุณพ่อไม่เคยเอ่ยถึง” เด็กชายตัวโตกว่าทำท่าครุ่นคิด“อยู่นี่เองหาตั้งนาน” อนงค์จูงบุตรสาวคนเล็กมายืนอยู่หน้าบุตรสาวนอกไส้ ถอนใจพรืดเมื่อเจอพิรวดี หลังจากที่เดินหาทั่วบ้าน“คุณแม่” เด็กหญิงพิรวดีเรียกมารดาเสียงหวาดๆ เมื่ออีกฝ่ายมีสีหน้าโกรธเกรี้ยว“ให้ฉันหาจนทั่ว มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ย่ะ” อนงค์ตวัดสายตามองลูกติดสามีเก่าอย่างเอือมระอา ก่อนจะขมวดคิ้วมองเด

“ไปเลยจ้ะลูกจ๋า”อนงค์รีบบอกบุตรสาวคนเล็ก อารียายิ้มหน้าบานออกไปจากครัว โดยมีสายตาเศร้าๆ ของพิรวดีมองตามไปรติภัทรที่แอบอยู่ที่ประตูรีบหลบฉากเพื่อจะขึ้นไปยังห้องทำงาน แต่ชะงักเมื่อได้ยินเสียงภรรยา“พี่เอาไปให้พี่ติเองดีกว่าค่ะ พี่กลัวน้องอ้อโดนดุ” พิรวดีรีบเข้าไปแย่งถาดกาแฟและขนมปัง“เอ๊ะ! พี่วดีนี่ มาแย่งอ้อทำไม” อารียาพยามแย่งถาดที่บรรจุอาหารเช้าจากมือพี่สาวกลับไป“ยัยวดี ไปทำกับข้าวสิ มาแย่งอะไรกับน้อง” อนงค์ฮึดฮัดขัดใจ มองกาแฟที่ทำท่าจะหกด้วยสายตาหงุดหงิด“โอ๊ะ!! พี่วดี เห็นไหมว่าหกหมดแล้ว” อารียาตวาดพี่สาวด้วยความโมโห“นังลูกบ้า” อนงค์เองก็เจ็บใจที่กาแฟแก้วนั้นหกเลอะไปหมด สายตาวาวโรจน์มองบุตรสาวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ“มีอะไรกันเหรอคะ” ฉลวยรีบเข้ามาช่วยเหลือพิรวดี เพราะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่นานแล้ว“ป้าหลวยคะ วดีขอให้ป้าช่วยชงกาแฟและจัดขนมปังให้พี่ติหน่อยค่ะ” พิรวดีรีบบอก ก้มหน้างุดเมื่อเห็นมารดาตวัดสายตามามองไอ้รติภัทรรอดไปได้อีกแล้วเพราะแกนังลูกกาฝาก ฉันอยากฆ่าแกนักอนงค์อยากจะฆ่าบุตรสาวนอกไส้นัก ขัดขวางนางอีกจนได้ นี่ถ้าพิรวดีมีทีท่าว่ารู้เรื่องที่นางคิดจะวางยารติภัทรให้ตา

“อย่าว่าแต่แกเลย ยัยวดีก็เหมือนกัน ไม่มีน้ำยาเลย จืดชืด มัดใจผัวก็ไม่ได้ แกรู้ไหม ไอ้ติมันชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ กดพี่สาวแกยังกะอะไรดี ไม่มีเลยที่จะให้ไอ้ติมันรักมันหลง รอเวลามันเบื่อพี่แก แล้วก็เฉดหัวเท่านั้น พูดแล้วเครียดจริงๆ” อนงค์พูดอย่างหงุดหงิด แต่ลึกๆ นางรู้ว่ายังไงพิรวดีก็ยังเป็นบุคคลสำคัญที่เข้าถึงตัวรติภัทรได้มากที่สุด ที่จะทำให้แผนการของนางสัมฤทธิ์ผล“คุณแม่ก็หัดบอกพี่วดีมั่งสิ พี่วดีน่ะนอกจากจะโง่แล้วจะเซ่ออีก” อารียาพูดอย่างท้อๆ แนะนำมารดาไปตามใจคิด“ฉันจะสอนอะไรมันได้ มันโง่ขนาดนั้น ไม่รู้เรียนจบได้เกียรตินิยมมายังไง” อนงค์บ่นอย่างระอา“อ้อว่ามีวิธีที่ดีกว่านั้นนะคะคุณแม่”“วิธีอะไร”“ถ้าพี่วดีเลิกกับพี่ติ ทรัพย์สมบัติก็ต้องเป็นของพี่วดีครึ่งหนึ่งใช่ไหมคะ หย่าแล้วก็ต้องแบ่งทรัพย์สินกัน แทนที่คุณแม่จะปวดหัวหาวิธีการกำจัดพี่ติ อ้อว่าหันมาทำให้สองคนนั่นเลิกกันยังจะง่ายกว่าอีก พี่วดีน่ะรักคุณแม่จะตาย เชื่อฟังคุณแม่ยิ่งกว่าอะไร ไม่มีทางขัดคุณแม่แน่นอน”อนงค์นิ่งอึ้งไปเมื่อรับฟังคำพูดของบุตรสาว นางครุ่นคิดถึงข้อดีข้อเสียและผลที่ตามมา ความโลภบังตาให้นางอยากได้ทรัพย์สมบัติทั

“วดีอยู่ฝ่ายการผลิตค่ะพี่ติ” พิรวดีตอบแล้วก้มหน้าก้มตาดังเดิม เธอทำงานฝ่ายผลิตและควบคุมคุณภาพอาหารทะเลของทางโรงงานเพราะเรียนจบมาด้านนี้มารติภัทรรับฟังนิ่ง นึกภูมิใจในตัวพิรวดีอยู่มากแต่ไม่แสดงออกอนงค์กับอารียามองสบตากับอย่างขัดใจ เมื่อครั้งภคินยังมีชีวิตอยู่ก็เอ็นดูพิรวดีเหมือนลูกในไส้ ส่งเสียให้เรียนโรงเรียนดีๆ พิรวดียังสร้างความภาคภูมิใจเอ็นทรานซ์ติดในคณะที่ภคินอยากให้เรียน จบมาจะได้มาพัฒนาโรงงาน ส่งท้ายด้วยการคว้าเกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาอีกใบ“คุณติอิ่มแล้วเหรอคะ” อนงค์รีบเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นเจ้าของบ้านหนุ่มทำท่าจะลุกเป็นอีกครั้งที่อนงค์หน้าแตกยับ ไร้คำพูดจากรติภัทร ร่างสูงของชายหนุ่มลุกขึ้น เขาไม่ได้ไปคนเดียว กลับหันไปคว้าข้อมือเล็กของภรรยาไปด้วย“อิ่มแล้วไม่ใช่เหรอ” เขาถามเมื่อเห็นภรรยาดื่มน้ำและนั่งเงียบอย่างเจียมเนื้อเจียมตัวเช่นเดิม“ค่ะ” พิรวดีรับคำอย่างเลี่ยงไม่ได้ จะบอกว่ายังไม่อิ่มก็ดูจะโกหกเกินไป ทั้งๆ ที่เธอรวบช้อนและดื่มน้ำตั้งนานแล้วรติภัทรลากแขนภรรยาจากไป ทิ้งความรู้สึกให้คนด้านหลังคิดไปคนละด้าน“คุณแม่จะบ้าเหรอคะ ไปโกหกพี่ติทำไม คุณแม่ก็รู้ว่าอ้อเรียนไม่จบ เห็น