Lahat ng Kabanata ng เมียเสน่หาอาญาอสูร: Kabanata 81 - Kabanata 90

“ฮือๆ ไม่เป็นไรค่ะ วดีเข้าใจแล้ว” พิรวดีปัดมือแกร่งให้หลุดจากปลายคาง หัวใจเธอเจ็บปวดเหมือนเข็มนับพันทิ่มตำ“ต้องการเงินมากขนาดนี้ แล้วทำไม จู่ๆ ถึงได้เปลี่ยนใจ หรือคิดจะไปเร่ขายตัวกับใครที่ไหนอีก” รติภัทรดวงตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที“นั่นมันเรื่องของวดี พี่ติไม่เคยสนใจไยดีครอบครัวของวดีอยู่แล้วนี่คะ ยังไงพวกเขาก็เป็นครอบครัวของวดี” พิรวดีฝืนกายเดินไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่“ถ้าเธอไม่บอก พี่จะรู้หรือไงว่าเธอต้องการเอาเงินไปทำอะไร”รติภัทรหรี่ตามองหน้าภรรยาสาวที่เก็บเสื้อผ้ามาสวมใส่ด้วยมืออันสั่นเทา ใครว่าเขาไม่ต้องการเธอตอนนี้ เขายิ่งกว่าต้องการเป็นไหนๆ แต่เพราะต้องข่มความรู้สึกนั้นเอาไว้ให้ลึก ในเมื่ออยากรู้ว่าเธอต้องการเงินไปทำอะไร ถึงลงทุนทำเรื่องไร้ศักดิ์ศรีเช่นนี้ เขาต้องการให้เธอตอบสนองเขาด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่ภาวะจำยอมเช่นที่กำลังทำอยู่พิรวดีเม้มริมฝีปากแน่น การจะบอกเรื่องน้องชายและมารดาจะทำให้เขาโกรธหรือเปล่าหนอ หรือไม่เขาอาจจะยิ่งดูถูกมากขึ้น แต่เขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายที่พอจะทำให้เธอช่วยเหลือคนในครอบครัวได้“ฮึกๆ ๆ ฮือๆ วดีมีความจำเป็นต้องใช้เงินไปช่วยน้องวินค่ะ” เธอตอบเสียงสั่นไม่กล้

ศศิวิภาหันไปยักคิ้วให้เพื่อนสาว“ได้สิ เดี๋ยวให้แทน...”รติภัทรพูดยังไม่ทันจบประโยคเพื่อนสาวก็โต้ตอบกลับทันควัน“ไม่ได้ ติต้องพาไปเอง” ยมลภัทรดักคอเมื่อรู้ว่าเพื่อนจะให้เลอราชเป็นคนพาไป“ไปสิ เดี๋ยวขอไปเตรียมตัวก่อนนะ”“ไปขออนุญาตเมียก่อนเหรอ”ศศิวิภาแซวตามหลังไป แต่ไม่ได้รับคำตอบจากเพื่อนหนุ่ม สองสาวออกไปเดินรับลมข้างนอก เพื่อรอเจ้าของบ้านใจดีที่ให้เธอมาพักที่สุรสิทธิ์ เพราะสองสาวต้องมาสัมมนาที่สุราษฏร์ธานี“พวกเธอคงเป็นเมียน้อยคุณติละสิ” อนงค์มองสองสาวตั้งแต่หัวจรดเท้ายมลภัทรและศศิวิภามองตากันยิ้มๆ ก่อนตอบคำถามที่ทำให้อนงค์แทบกรี๊ด“คุณป้าดูเก่งจังเลยนะคะ คงพวกเมียน้อยเหมือนกันเลยรู้”ยมลภัทรย้อนให้ ศศิวิภาหัวเราะคิกคักที่ได้ยั่วคนแก่“ต่ำ!” อนงค์ตอกกลับสองสาว“ป้านี่มารยาทแย่มาก จู่ๆ ก็มาด่าคนอื่น” ศศิวิภาเบ้ปากใส่“ฉันไม่ใช่ป้าของพวกหล่อนสองคนนะ” อนงค์โต้กลับ“หนังเหี่ยวขนาดนี้ ไม่เรียกป้าแล้วจะให้เรียกอะไรเหรอคะ”“แก!” อนงค์ปรี่เข้าไปทำท่าจะตบสองสาวให้คว่ำ หน็อย... นังเด็กเมื่อวานซืน“จะทำอะไร”อนงค์ชะงักการกระทำเมื่อได้ยินเสียงแข็งๆ ของรติภัทร ดวงตาดุกร้าวทำให้นางยกมือค้าง“ไม่

“ถ้ารู้ว่าไม่ดี วันหลังก็อย่าทำอีก คนเราถ้าทำผิดซ้ำซากในเรื่องเดิมๆ แสดงว่าไร้ความคิดและจิตสำนึกที่จะพัฒนาตัวเอง” รติภัทรสั่งสอนน้องชาย“ขอบคุณครับที่สั่งสอน” กวินตอบเสียงเรียบ“กลับไปเรียนได้แล้ว คุณพ่อคงผิดหวังถ้านายยังทำตัวแบบนี้” รติภัทรเดินเข้าใกล้น้องชาย ก่อนจะตบบ่าอีกฝ่ายหนักๆ“พี่ติ”“พี่สาวนายก็เหมือนกัน เขารักนายมากนะ อย่าทำให้คนที่รักผิดหวัง ฉันรู้ว่านายทำได้”“ขอบคุณพี่มากครับ”กวินกราบที่อกเสื้อของพี่ชาย ทั้งสองคุยกันอีกครู่ใหญ่ก่อนจะแยกย้ายกันไป รติภัทรเอ่ยชวนน้องชายไปรับประทานอาหารบนตึกใหญ่ กวินรับปากก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนรับรองด้านหลังพิรวดีเริ่มเป็นกังวลเมื่อวันนี้มีวันนั้นของเดือน แล้วคืนนี้เธอจะปรนนิบัติสามีได้อย่างไรกัน คิดแล้วก็ละอายใจยิ่งนัก“เป็นอะไร”เสียงทุ้มทำให้พิรวดีสะดุ้งกุมหน้าท้องตัวเองด้วยความตกใจ รติภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินมานั่งเคียงข้างภรรยาบนเตียง ลูบศีรษะหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู“เอ่อ...” พิรวดีอ้ำอึ้ง“หือ... ว่าไง” เขาโอบร่างภรรยาเอาไว้อย่างรักใคร่ โยกไปมา กดคางบนกลุ่มผมสลวย“วดีขอโทษ คือว่า...คืนนี้...วดีไม่สะดวก” เธอปฏิเสธแล้วก้มหน้านิ่ง

“พี่ติคะ” พิรวดีเดินมาหยุดหน้าโต๊ะทำงานของชายหนุ่ม“มีอะไรวดี” ชายหนุ่มเอ่ยถามภรรยาที่มีท่าทีกระวนกระวายใจ“วดีจะออกไปซื้อของให้คุณแม่น่ะค่ะ เลยจะขออนุญาตพี่ติหน่อย”พิรวดีพูดอย่างเกรงใจ เพราะสามีบอกว่าให้เธอรอกลับพร้อมเขา เห็นเขายุ่งกับงานบนโต๊ะ เธอเลยไม่อยากกวน“จะซื้ออะไรล่ะ” รติภัทรถามเสียงเรียบเช่นเดิม“เป็ดย่างร้านประจำของคุณแม่ค่ะ ถ้าดึกมาก เขาจะขายหมดเสียก่อน” หญิงสาวให้เหตุผลเพื่อเป็นการขออนุญาตไปในตัว“อย่างนั้นเหรอ”ยังไม่ทันที่รติภัทรจะได้พูดอะไรต่อเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก๊อก ก๊อก ก๊อก...“เข้ามาได้”รติภัทรเอ่ยอนุญาต พิรวดีหันไปมองร่างสูงของน้องชายด้วยความแปลกใจที่เห็นอีกฝ่ายยังไม่กลับบ้านเพราะนี่ได้เวลาเลิกงานแล้ว“วินยังไม่กลับอีกเหรอจ๊ะ”พิรวดีเอ่ยถาม เธอรู้ดีว่าน้องชายเข้ามาช่วยงานรติภัทรในเวลาหลายวันมานี้ คนไม่เอาไหนและเหลวไหลอย่างกวินยอมสยบให้สามีของเธออย่างไม่น่าเชื่อ และรติภัทรเองก็ให้เหตุผลว่าถึงเรียนไม่จบก็เรียนรู้งานได้ เพราะต่อไปก็ต้องช่วยกันดูแล เธอเองยังนึกทึ่งในความคิดของเขาและอดชื่นชมเสียไม่ได้“ยังครับ ผมกะว่าจะทำงานอีกนิดค่อยกลับ”“ขยันดีนี่”รติภัทรโต้

พิรวดีนั่งเหม่อลอยคิดไปถึงถ้อยคำของเพื่อนสาวในแผนก แล้วบังเกิดความรู้สึกหดหู่ใจยิ่งนัก“คุณติเขาจะแต่งงานกับวดีหรือเปล่า เห็นไม่จัดงานแต่งเสียที ได้ข่าวว่าแม่ของวดีจะฆ่าคุณติเหรอ ข่าวดังมากเลยนะวดี ใช่ๆ ๆ แบบนี้เขาจะหย่าขาดจากวดีหรือเปล่า”เสียงเซ็งแซ่ในแผนกดูจะลือไปหนาหูครอบคลุมไปทั่วโรงงาน แต่เธอเพียงได้แต่ปิดปากเงียบ จนฉัตรเองต้องออกโรงปกป้อง พิยดาและปรียานุชจึงกล่าวขอโทษเพื่อสาว“วดี วดี”“คะ” พิรวดีสะดุ้งมองร่างสูงที่มาหยุดยืน“เป็นอะไร พี่เรียกตั้งหลายครั้ง ใจลอยไปถึงไหน หือ...” รติภัทรทรุดนั่งลงข้างๆ ภรรยาเอ่ยถามด้วยความสงสัยระคนห่วงใย“ปะ... เปล่าค่ะ วดีแค่คิดอะไรเพลินๆ เท่านั้นเอง”พิรวดีตอบตะกุกตะกักเมื่อต้องโกหก เธอก้มหน้าหลบสายตาคมกริบที่คอยมองเหมือนทะลุไปถึงใจ“งั้นกลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ เราต้องไปดูเขาถ่ายทำโฆษณาแต่เช้า”รติภัทรยืนขึ้นเต็มความสูง เอื้อมมือส่งให้ภรรยาสาว ใบหน้าเรียบเฉย แต่สายตากลับอ่อนโยนทำให้เธอหัวใจอิ่มเอม พิรวดีวางมือบนมือหนาด้วยความรู้สึกว่าเธอปลอดภัยเมื่ออยู่กับเขารติภัทรดึงมือภรรยาเดินออกจากห้องทำงานซึ่งภายนอกมืดมิด มีแสงไฟตลอดทางเดินเท่านั