All Chapters of ยอดดวงใจคนเถื่อน: Chapter 101 - Chapter 110

ภวัตสบถอย่างหัวเสีย หินผาเองก็คาดไม่ถึง แต่ไม่ได้ย่างกรายเข้าไปในบ้านเพราะไม่อยากให้แขนภาไหวตัวทัน แขนภาจะสงสัยได้ หญิงสาวรับรู้ว่าเขาติดตามภวัตไปกวาดล้างสายันต์บนเขา จึงคิดว่าคนในบ้านแค่ถูกวางยาสลบ และสะกดรอยตามแขนภาออกมาว่าเธอจะทำอะไรต่อไป ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะฉลาดใส่ภวรัญชน์มาในกระเป๋าเป้ด้านหลังแบบนี้ภวัตสะกดรอยตามภรรยาไปจนได้รู้ว่าหญิงสาวถูกพวกของสายันต์จับไป ในใจเขารุ่มร้อนยิ่งนัก แต่เพราะต้องการกวาดล้างสายันต์ให้สิ้นซากจึงไม่ผลีผลาม รอให้ถึงที่หมายเขาจะเข้าจัดการช่วยภรรยากับลูกออกมาก่อน ส่วนเรื่องที่จะกวาดล้างสายันต์ไวกูรณ์และเพื่อนที่เป็นตำรวจได้รับหน้าที่นั้นไปแล้วในจังหวะที่แขนภาขึ้นเขา คนของสายันต์ที่ดักซุ่มอยู่ก็รีบรายงานผู้เป็นนายทันที“มันตามแขนภามาแน่เลย จัดการมันให้เรียบ”สายันต์สั่งลูกน้องให้ทิ้งระเบิดใส่คนของภวัตบาดเจ็บเป็นจำนวนมาก แขนภาตกใจที่ได้ยินเสียงระเบิดไม่ไกลกันนัก ก่อนที่คนของสายันต์จะมาพาเธอไป บอกว่าเธอโดนสะกดรอยตาม หญิงสาวเหยียดยิ้ม จริงๆ แล้วเธอเป็นคนวางแผนให้ภวัตตามมาถล่มสายันต์ แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาเร็วขนาดนี้ คำนวณจากเวลา เธอคิดว่าภวัตน่าจะเพิ่งลงจากเ

“ใช่ มันกำลังตามมาทางนี้”“นังแพศยา เพียะ!”“นายหัวตบฉันทำไม”แขนภาถามอย่างตกใจ ปืนกระเด็นไปตกอีกด้านทำให้เธอถลาจะเข้าไปแต่ก็โดนดึงผมเอาไว้“แกไปบอกไอ้ภวัตให้มาถล่มฉันทำไม อีนังสารเลว”“ฉันเปล่านะ”“อย่ามาตอแหล ฉันได้ยินในสิ่งที่แกพูดหมดแล้ว ตอนนี้สินค้าของฉันโดนตำรวจจัดการไปหมดแล้ว แต่ช่างหัวมัน ฉันจะหนีไปอยู่ชายแดนสักพัก ก่อนจะไป ฉันต้องคิดบัญชีกับอสรพิษอย่างแกซะก่อนนังสารเลว”“แกก็สารเลว ไอ้ชาติชั่ว!”แขนภาคิดว่าในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วเธอจะกลัวอะไรอีกเพียะ!!!“ได้ วันนี้ฉันจะฆ่าแก นังงูพิษ”สายันต์โกรธจัดบีบคอแขนภาก่อนจะกระแทกศีรษะอีกฝ่ายกับต้นไม้“โอ๊ย” แขนภาร้องด้วยความเจ็บผลัวะ!!!“โอ๊ย! ใครวะ”สายันต์ร้องด้วยความเจ็บ เหลียวมองไปด้านหลังเมื่อโดนท่อนไม้ทุบเข้าให้“พี่เขม” แขนภาเรียกพี่สาวอย่างดีใจ“เป็นยังไงบ้าง”“พี่มาช่วยฉันไว้ทำไม”“ก็แกเป็นน้องฉันนี่นา”“ได้เลย แกอยากตายทั้งพี่ทั้งน้องใช่ไหม”เปรี้ยง!เสียงปืนดังสนั่น แขนภารีบเข้าไปขวางทางปืนเอาไว้“แข แกอย่าเป็นอะไรนะ”“พี่เขม ฉันขอโทษ ขอโทษพี่จริงๆ ให้อภัยฉันนะ”แขนภายกมืออ่อนแรงขึ้นลูบหน้าพี่สาว“ฉันอโหสิกรรมให้แก เพราะฉ

“อรกินก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่อุ้มลูกให้ เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่จะได้กินบ้าง ดูสิยัยหนูกินอิ่มแล้ว แต่พ่อยัยหนูยังไม่ได้กินเลย”อรนภัสหน้าแดงเมื่อเห็นสามีจ้องอกอวบๆ ของเธอ รู้สึกใจชื้นขึ้นมาที่เขาหายโกรธเธอแล้ว“พี่วัตกินพร้อมกับอรเถอะค่ะ เดี๋ยวอรป้อนให้”อรนภัสหลบสายตาคมวาวที่มองสบมาก่อนจะหยิบปลามาป้อนให้สามี ภวัตอ้าปากงับทั้งมือคนป้อนแล้วก็ปลาเนื้อหวาน“อุ๊ย” อรนภัสร้องอุทานก่อนดึงมือออก หน้าร้อนเห่อ“อร่อย หวาน”“งั้นก็ต้องทานเยอะๆ นะคะ”อรนภัสป้อนปลาให้สามีและเธอก็ทานไปพร้อมกับเขา ก่อนจะดื่มน้ำตามเมื่ออิ่มท้อง“อากาศในป่าตอนกลางคืนหนาวมาก ดีที่มีใบสิเหรงไว้กำบัง อรอดทนอีกนิดนะ พรุ่งนี้พี่จะพาอรออกจากป่ากลับบ้านของเรา”“ค่ะพี่วัต พี่วัตอยู่ที่ไหน อรก็จะอยู่ที่นั่นค่ะ อรขอโทษที่ทำให้พี่วัตไม่สบายใจ”“รู้ตัวก็ดีแล้ว ตอนอรยอมทำตามแผนของแขนภา ให้พวกไอ้สายันต์จับไป พี่แทบบ้าเลยรู้ตัวไหม”ภวัตพาร่างภรรยาทิ้งตัวลงนอนบนแผ่นหินที่ปูใบไม้เอาไว้เพื่อกันความหนาว แม้มันจะน้อยนิดแต่ก็ยังดีกว่าสัมผัสกับพื้นหินจะจะ จุมพิตหน้าผากสวยหนักๆ คล้ายลงโทษคนในอ้อมแขน อรนภัสสำนึกว่าสามียังไม่คลายจากความโกรธเธอ แต่เพรา

“ใช่สิ ฉันไม่มีอะไรดีในสายตานายอยู่แล้วนี่”เพียงแพรสะบัดหน้าหนี“นี่แกยังไม่รู้อีกหรือไงว่าคุณแพรคิดยังไงกับแก”หินผาตบไหล่เพื่อนก่อนส่ายหน้าไปมา“คิดยังไงอะไรของแก พูดไม่รู้เรื่อง”“โง่จริงแกนี่ แกคิดยังไงกับคุณดา คุณแพรก็คิดกับแกแบบนั้นแหละ”“เฮ้ย! ไอ้นี่ หาเรื่องให้ฉันโดนนายยิงหัวแล้ว”“ฉันจะยิงหัวนายได้ยังไง ถ้านายจริงใจกับน้องสาวฉันจริง ยัยแพรน่ะจริงๆ ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร หรือว่านายรังเกียจน้องสาวฉัน”ภวัตกอดอกพูดเสียงขรึม“เปล่าครับนายหัว”อินทรารีบปฏิเสธ ก่อนจะมองตามแผ่นหลังเนียนของเพียงแพรที่เดินจากไป เขายังคงรักมั่นกับพีรดาแต่บางทีเขาน่าจะเปิดโอกาสให้หัวใจของตัวเองบ้างภวัตอุ้มบุตรสาวเข้าบ้าน มองเห็นภรรยากำลังจัดโต๊ะอาหาร คนที่ทำตัวหวงลูกสาวมาตลอด รักษาเนื้อรักษาตัวเหมือนครองพรหมจรรย์คล้ายอิสตรีหลุบตาซ่อนรอยยิ้มเมื่อเห็นภรรยาจัดโต๊ะอาหารเรียบร้อยอรนภัสหน้าเจื่อนไปทันทีเมื่อสามีพาลูกเดินเลี่ยงไปนั่งอีกด้านที่ไม่มีเธออยู่ด้วย ตั้งแต่กลับออกจากป่าเขาไม่พูดไม่จา แถมยังพรากลูกสาวจากอ้อมอกเธอไปด้วย จนเธอนึกน้อยใจแทบอยากหนีกลับบ้าน เพราะความเป็นแม่ที่รักลูกแทบขาดใจเธอจึงไม่หนีกลับบ

ภวัตหันมาถามน้องสาวคนรอง“แพรก็แค่เดาเอา พี่วัตบอกเองว่าพี่อรหายไป ตัวเองทำอะไรกับเค้าไว้ตั้งเยอะ ไม่สนใจทำให้เค้าน้อยใจตั้งหลายวัน ป่านนี้หนีไปมีกิ๊กใหม่แล้วมั้ง”“ไอ้แพรปากแกนี่มัน!”“นั่นแหละทำเป็นรับไม่ได้”“เมื่อคืนเค้ายังดีๆ อยู่เลย เค้าไม่เห็นว่าอะไรสักคำ ยังปลาบปลื้มเดินชมเรือนหออยู่เป็นนานสองนาน บอกว่าตื่นขึ้นมายังบอกจะทำอาหารให้กิน และที่แกบอกว่าพี่สะใภ้แกจะไปมีคนอื่น นั่นยิ่งไม่มีทาง เค้ารักฉันจะตาย ฉันพูดคำเดียวเค้าก็ทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง” ภวัตพูดอย่างเชื่อมั่นในตัวเองจนเพียงแพรแอบเบะปากหมั่นไส้พี่ชายตงิดๆ นึกว่าพี่ชายจะร้อนรนมากกว่านี้ ถ้าเป็นแบบนี้เธอก็จะแกล้งเสียให้เข็ด เมื่อคืนหลังจากที่เลี้ยงสังสรรค์เธอก็หาโอกาสนัดแนะกับพี่สะใภ้ อรนภัสเป็นอย่างที่ภวัตพูดจริงๆ ไม่กล้าทำให้สามีร้อนใจ คนที่รวมหัวอยากแกล้งคนวางอำนาจอย่างภวัตถึงกับยื่นคำขาด นั่นแหละอรนภัสถึงได้ยอมทำตามโดยไม่บิดพลิ้ว เพียงแพรหัวเราะในใจอย่างชั่วร้ายนิดๆ“โอ๊ย! ถ้าเป็นแบบนั้นจริง เค้าจะหนีไปทำไมนี่”“แกพูดเหมือนรู้ บอกมาว่าแกเอาเมียฉันไปไหน ต้องเป็นแผนการของแกแน่ หรือคนอื่นๆ ด้วย ฉันรู้ดีว่าอรไม่มีวันทำอะไร