All Chapters of แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: Chapter 21 - Chapter 30

ถูกกระแทกทั้งกรอบแก้วทั้งด้านบนและด้านล่าง ร่างเด้งขึ้งลงในท่วงท่าหลอมรวมเป็นหนึ่งเอกภาพกับซินนี่ยังคงตีลังกาพลิกคว่ำพลิกหงายประสานกายกันดุเดือด จนหญิงสาวหวีดร้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ธารรักอุ่นร้อนปลดปล่อยใส่เรือนกายสาวจนหมดสิ้น“ซินนี่” เอกภาพพลิกร่างสาวที่ลอยอยู่กลางกรอบแก้วขึ้นมาจุมพิตปลอบประโลม หญิงสาวจุมพิตตอบด้วยริมฝีปากสั่นเทาจากความสุขล้ำที่เพิ่งพานพบ“อ๊ะ / โอ้” ไอ้ปลาฉลามแสนชั่วกระแทกอีกหลายครั้งติดกัน เอกภาพพลาดพลั้งกระโจนร่างเข้าหาเรือนกายสาวลึกล้ำหนักหน่วงโดยไม่ทันตั้งตัว ซินนี่กอดรัดเขาแนบแน่นทั้งแขนและขาเกี่ยวไปรอบร่างแกร่งไม่คลาย เธอรู้ชะตากรรมดีว่าจะหลุดจากความฝันนี้ได้ก็ต่อเมื่อถึงเวลาเช้าเท่านั้น นี่ยังเหลือเวลาอีกหลายชั่วโมง เธอคงต้องร่วมรักกับเขาอีกนานเอกภาพเริ่มขยับจังหวะเข้าออกในกลีบดอกไม้สาวรัดรึงของคนที่กอดรัดเขาแนบแน่น ริมฝีปากสองคู่ค้นพบกันดูดดื่ม เขาละจากกลีบปากจู่โจมซอกคอระหง ประทับร่องรอยเสน่หาเอาไว้จนถ้วนทั่ว ร่างของทั้งสองล่องลอยอยู่ในกรอบแก้ว ดังนั้นเขาและเธอจึงสามารถขยับกายเปลี่ยนท่วงท่าได้โดยง่ายซินนี่แอ่นกายเหมือนคันศรให้เขาซุกซบดูดกินอกอวบอิ่ม

“น้าเชื่อเรื่องมนุษย์ต่างดาวไหมครับ” ลูกโป่งเริ่มถามน้าชายเอกภาพเงียบไปสักพัก ตอนนี้เขาก็กำลังพิสูจน์อะไรบางอย่างอยู่ แต่จะให้เขาเชื่อในสิ่งที่ยังหาหลักฐานไม่ได้ เป็นเพียงแค่สมมุติฐานเขาก็เชื่อไม่ลง“ทำไมถึงถามน้าแบบนี้ล่ะ” เอกภาพหันไปมองหน้าหลานชายตัวน้อย ขยี้ศีรษะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู แต่แววตาครุ่นคิดถึงแม่บ้านสาวเต็มสมอง“บางทีเราอาจเคยเจอมนุษย์ต่างดาวก็ได้นะคะ” ปิงปองที่มองภาพปลาการ์ตูนด้วยความสนใจเงยหน้ามองน้าชาย เหมือนจะพยายามบอกอะไรด้วยเช่นกัน“เราสองคนต้องมีอะไรแน่ที่มาถามน้าแบบนี้ บอกมาซะดีๆ” เอกภาพรู้ทัน คาดคั้นเป็นการใหญ่ เด็กทั้งสองมองหน้ากันก่อนเริ่มเล่าในสิ่งที่เห็นเอกภาพกอดอกมองหลานๆ นิ่ง พลางใช้ความคิดตาม เขาไม่ได้ว่าหลานๆ เพ้อเจ้อ ไม่บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ แค่รับฟังเฉย ไม่แสดงความคิดเห็นอันใด“ถ้าน้าอะตอมไม่เชื่อ ลองสังเกตพี่ซินนี่สิครับ”“แล้วน้าอะตอมจะเชื่อเรา เชื่อในสิ่งที่น้าอะตอมเห็น” ปิงปองสำทับคำของพี่ชาย เด็กทั้งสองรู้ว่าน้าชายไม่มีวันเชื่อในสิ่งใดนอกจากได้เห็น ได้พิสูจน์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนที่ยึดทฤษฏีและความถูกต้องมาตลอดชีวิตอย่างเอกภาพจะต้องเห็นกับตา สัม

ซินนี่เหลือบมองเอกภาพที่กำลังทำหน้ายุ่งกับการอ่านเอกสาร แล้วยิ้มบางร่ายเวทมนตร์หยุดเวลา ดึงความรู้สึกของชายหนุ่มที่พัฒนาไปถึงไหนๆ กับเธอออกมาทันทีที่หยุดเวลา เสื้อตัวสวยถูกเปลื้องออกจากกายสาว เอกภาพตาค้างรีบวางหนังสือที่อ่านอยู่ลงข้างกาย ความอวบอิ่มปรากฏแก่สายตา เขาไม่รอช้าคุกเข่าลงตรงหน้าของหญิงสาว ซินนี่ก้มมองร่างสูงใหญ่ด้วยดวงตาหวานเยิ้ม เธอยกขาข้างหนึ่งขึ้นวางบนโซฟาเป็นการเปิดทางให้เขา ความต้องการภายใต้จิตใจที่ถูกเก็บไว้ของชายหนุ่ม บอกให้เขาสัมผัสเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้าเอกภาพเริ่มตวัดลิ้นสากร้อนลามเลียกายสาวหอมกรุ่น อุ้งมือใหญ่จับมั่นที่สะโพกผายยึดเอาไว้ไม่ให้เธอดิ้นหนี ซินนี่ครางสะอื้น หลงใหลสัมผัสของเขายิ่งนัก ลิ้นสากเริ่มสำรวจกลีบกายสาวอย่างหนัก มือเรียวสวยวางบนศีรษะของชายหนุ่ม หยัดกายให้เขาสอดแทรกประสานลิ้นหนาแทรกลึกเข้าไปดูดกินช่วงชิงน้ำหวานหอมกรุ่นได้ถนัดยิ่งขึ้นชายหนุ่มผลักร่างของแม่บ้านสาวสวยนั่งบนโซฟาตัวยาวที่เขานั่งอ่านเอกสารอยู่ก่อนหน้า กวาดสายตามองเรือนร่างขาวผ่องละมุนที่ระทดระทวยอยู่เบื้องหน้า ใช้นิ้วแกร่งลากไล้ผิวผ่องตั้งแต่เค้าโครงหน้า ผ่านซอกคอระหง มายังกลางเ

“คุณอะตอม” ซินนี่พลิกใบหน้ามาด้านหลังเพื่อเรียกชื่อเขาทุกครั้งที่กระทั้นร่างรัดรึงเขา เอกภาพคำรามกดจุมพิตเรียวปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ยิ่งเวลาดำเนินไปเท่าไหร่ บทรักยิ่งทวีความเร่าร้อนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวขาสั่น เสียดเสียวกับท่วงท่านี้เหลือจะกล่าว ยิ่งครวญครางแทบขาดใจเท่าไหร่ เขายิ่งกดคลึงเรือนกายสาวลงมามากขึ้นเท่านั้นเหมือนกลั่นแกล้งให้เธอขาดใจ ซินนี่ครางกระเส่าร้องเสียงหลงอีกหลายครั้ง เกร็งกระตุกร่างรุนแรงเมื่อเขาส่งเธอไปสู่ความสุขสมอันแสนหฤหรรษ์ระลอกใหญ่“ซินนี่ ซินนี่” เอกภาพหอบสะท้านกอดรัดร่างอวบอิ่มทางเบื้องหลังทั้งที่เรือนกายยังประสานกันไม่หลุดหาย“คุณอะตอมขา ซินนี่ อืมมม..” ซินนี่ได้แต่คราง บอกอารมณ์และความรู้สึกตอนนี้ไม่ถูกว่าเธอรู้สึกเช่นไร ทั้งเสียวซ่านกระสัน ทั้งเหนื่อย ทั้งสุขสม อิ่มเอม ทั้งใจสั่น รวมถึงอีกหลายอารมณ์ที่กำลังจู่โจมจนเธอแยกไม่ออกว่าอารมณ์ไหนมากกว่ากัน“ซินนี่เปลี่ยนท่านะคนดี ฉันอยากทำแบบนี้กับเธอมานานแล้ว” เขากระซิบขบกัดใบหูหอมกรุ่นด้วยความมันเขี้ยว ซินนี่ถอนใจเบาๆ ไม่ใช่เพราะไม่ต้องการ แต่เธอกำลังไม่อยากขัดใจเขาและขัดใจตัวเองด้วยเขายังแนบแน่นในกายสาว พยายา

“น้ำชาค่ะ” เธอกระซิบ เขาได้กลิ่นหอมชนิดหนึ่งจากเธอตั้งแต่เธอเดินเข้ามา แต่ตอนนี้กลิ่นมันแรงมาก พอหันไปสบกับดวงตาสีน้ำทะเลอยู่ในระยะกระชั้นชิด มือที่ถือปากกาค้างเอาไว้ ตกหล่นลงไปทันที ซินนี่อยากหยุดเวลาเอาไว้เหลือเกินแต่เพราะทำได้แค่วันละครั้งเธอจึงได้แต่นึกเสียดายเหมือนอาจารย์จะรู้ เพราะเธอได้ยินเสียงหัวเราะนั้นเต็มๆ แต่ไม่ปรากฏร่างของอาจารย์เช่นเดิม ซินนี่แอบค่อนขอดในใจที่ได้ยินเสียงของอาจารย์ เอกภาพได้สติ ถอยหน้าหนี“ขอบใจนะ” เขาทำเสียงขรึมยกน้ำชาขึ้นดื่ม แล้วรสชาติน้ำชาแสนอร่อยก็ทำให้เขายิ้มกว้าง ไม่ว่าจะเป็นกาแฟที่เธอชงหรือเครื่องดื่มชนิดไหน เขายอมรับว่าฝีมือเธออร่อย ความคิดของหลานๆ แล่นเข้ามาในสมอง เขายังหาทางพิสูจน์ไม่ได้ว่าเธอเป็นแบบที่เด็กทั้งสองพูดจริงหรือไม่ เห็นทีเขาจะต้องเริ่มสังเกตเธอให้มากกว่านี้ แต่เพราะการสังเกตนี่แหละ ที่ทำให้เขาหนักอกหนักใจจนถึงขณะนี้“ซินนี่ไปทำของว่างให้หน่อยสิ อะไรก็ได้ที่เธอถนัด” เขารีบไล่เธอกลายๆ ไม่อยากให้เธออยู่ในห้องนี้นานๆ“ค่ะ” ซินนี่รับคำและขอตัวออกไป“เฮ้อ…” แต่ไล่เธอไปแล้วก็ต้องถอนใจเพราะว่าเขาจะต้องจับผิดหญิงสาวหากไล่ไปแล้วจะได้จับผิดก