บททั้งหมดของ แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: บทที่ 1 - บทที่ 10

“ซินนี่ถึงเวลาแล้วที่เจ้าจะต้องเดินทางไปยังโลกมนุษย์” คำพูดของผู้เป็นยายทำให้ซินนี่งุนงง ท่านพูดเหมือนกับว่าเธอจะต้องเดินทางไปทำภารกิจอันใดที่สำคัญมาก ทั้งๆ ที่ปกติเธอก็แอบหนีเที่ยวไปยังโลกมนุษย์กับอาจารย์อูลก้าอยู่เสมอๆ “ท่านยายหมายความว่าเช่นไร ข้าไม่เข้าใจ” ซินนี่มองผู้เป็นยายกับแม่ด้วยความสงสัย“ซินนี่หลานรัก เจ้าเข้าสู่วัยแห่งการมีคู่แล้ว โลกเวทมนตร์ของเราถือว่าเป็นสิ่งที่สำคัญยิ่ง ที่จะสืบทอดเชื้อสายแม่มดของพวกเราต่อไป เจ้าต้องลงไปตามหาเนื้อคู่ของเจ้ายังโลกมนุษย์ เนื้อคู่ของเจ้าอยู่ที่นั่น เรื่องนี้ เจ้าคงรู้ดี” นาเนียร์ทอดตามองหลานสาวคนเดียวอย่างนึกชื่นชม ซินนี่ในวัยสาว สวยสดงดงามเกินแม่มดตนใด รวมถึงเป็นที่หมายปองของเหล่าบรรดาพ่อมดทั้งหลายในโลกเวทมนตร์ แต่ไม่ใช่เนื้อคู่จึงไม่สามารถฝืนครองคู่กันได้ ทำให้พ่อมดเหล่านั้นเพียงแค่แอบชื่นชม เพราะหากพ่อมดแม่มดตนใดฝืนกฎข้อนี้แล้ว ทั้งสองจะต้องถูกสาปไปชั่วชีวิต“โลกมนุษย์เหรอเจ้าคะท่านยาย” ซินนี่ทวนคำของผู้เป็นยาย เธอแอบหนีไปยังโลกมนุษย์กับอาจารย์อูลก้าบ่อย หากครั้งนี้ต้องไปจริงๆ ก็ใจหายมิใช่น้อย เพราะไม่ใช่เป็นการหนีเที่ยวชวนตื่นเต้นเห

คูลโซ่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อลูกศิษย์สาวก็หายตัวไปเสียแล้ว“อ้าว ผิดที่เหรอนี่” ซินนี่เกาหัวไปมา แต่ก่อนที่จะร่ายเวทมนตร์อีกครั้ง เสียงหัวเราะเยาะก็ดังขึ้นรอบตัว“ลูกศิษย์ของอาจารย์คูลโซ่ผู้เก่งกาจ ขนาดร่ายเวทมนตร์หายตัว ยังร่ายมาโผล่ผิดที่เลย” ยูริเบ้ปากส่งสายตาดูถูกดูแคลนให้ซินนี่“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า แล้วไม่เกี่ยวกับเจ้าด้วย” ซินนี่โต้กลับด้วยความไม่ชอบใจ“มันไม่ใช่เรื่องของข้าหรอก แต่ข้าแค่สมเพชเวทนาเจ้า ฝึกเวทมนตร์มานานขนาดนี้ยังร่ายเวทมนตร์ผิดๆ ถูกๆ เสียชื่ออาจารย์ของเจ้าหมด” ยูริกอดอกเยาะเย้ยซินนี่ด้วยความสะใจ“เจ้าเถอะ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ฝึกวิชาแล้วทำเรื่องไม่ดี อีกไม่นาน เวทมนตร์จะเสื่อม”“ปากดีนักนะ อยากลองดีกับข้าใช่ไหม” ยูริปล่อยพลังใส่ซินนี่ด้วยความโมโห“หยุดนะ” จอร์จรีบเข้ามาขวางช่วยเหลือซินนี่เอาไว้“เจ้ากล้ามาช่วยมันรึ” ยูริพูดด้วยความโมโห ดวงตาวาวโรจน์“เจ้าไม่ควรใช้เวทมนตร์ทำร้ายผู้อื่นเช่นนี้” จอร์จตำหนิตรงๆ“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า” ยูริเถียงด้วยความเคืองแค้น“ไปกันเถอะซินนี่ อย่าไปยุ่งกับพวกอันธพาลเลย” จอร์จรีบพาซินนี่หายตัวไปทันทียูริได้แต่เจ็บใจซินนี่รอดไปอีกแล้ว“

เรือนผมดกดำเหมือนคิ้ว ริมฝีปากหยักลึกเหมือนคันศร จมูกโด่งเป็นสัน แต่ท่าทางติดจะดุและเจ้าระเบียบเหมือนอาจารย์คูลโซ่ไม่มีผิด“ทำไมเธอพูดแปลกๆ ข้าๆ ท่านๆ ยังกับไม่ใช่คนในยุคนี้” เอกภาพขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาเป็นนักวิทยาศาสตร์ อะไรๆ เล็กๆ น้อย เขาจะสะดุดคิดเช่นนี้เสมอซินนี่พยายามนึกถึงคำของผู้เป็นอาจารย์ โลกมนุษย์มีคำเรียกที่แปลกและแตกต่างจากโลกเวทมนตร์ เธอคลับคล้ายคลับคลาแต่ดันจำไม่ได้“จะบอกได้หรือยังว่าบ้านอยู่ไหน จะได้ไปส่ง” เอกภาพเห็นหญิงสาวเงียบไปนานเลยสำทับอีกครั้งเสียงติดจะเจ้าระเบียบ แล้วต้องลอบผ่อนลมหายใจ เมื่อคิดว่าถ้าเขาเป็นแบบอาจารย์คูลโซ่จริง อนาคตเธอจะเป็นเช่นไรหนอ หากเธอสำเร็จวิชาขั้นสูงของแม่มดแล้วคงดีไม่น้อย จะได้ส่องกระจกวิเศษดูเสียเลยว่า ต่อไป เธอจะเป็นเช่นไรบ้างตอนอยู่โลกมนุษย์กับเขา“ไปอยู่กับท่านได้ไหม” คำพูดของซินนี่ทำให้เอกภาพเบรกรถเลี้ยวเข้าข้างทาง สบตากับหญิงสาวข้างกาย เห็นเธอทำสีหน้าใสซื่อจนเขาอดใจอ่อนไม่ได้“ไม่ได้ ป่านนี้พ่อกับแม่ของเธอคงเป็นห่วง” เอกภาพปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ยอมใจอ่อนพาสาวคนใดไปบ้านง่ายๆ“ไม่หรอก ท่านยายกับท่านแม่ให้ข้าออกจาก..” ซินนี่พยายา

ไม่นานจึงเสร็จเรียบร้อย เธอได้เรียนรู้ว่ามนุษย์ทานอาหารอะไรบ้างในตอนเช้าหลายอย่างจากผู้เป็นยาย รวมถึงคาถาบทนี้เรื่องการเสกอะไรดั่งใจนึกที่เธอสามารถจำได้แม่นเลยทีเดียวมาถึงตอนนี้ยังนึกขอบคุณอาจารย์คูลโซ่มิใช่น้อย เพราะถึงจะดุไปหน่อย แต่เธอนำวิชานั้นมาใช้ได้ แต่เวทมนตร์บางอย่างเธอไม่ใส่ใจ เช่น สาปให้พืชผลเหี่ยวเฉาหรือเป็นโรค เพราะคิดว่าไม่เห็นจำเป็น ส่วนวิชาทำเสน่ห์ของอาจารย์อูลก้า เธอคิดว่าไม่รู้จะไปทำเสน่ห์ใส่ใคร แต่ตอนนี้กลับอยากฝึกมันตงิดๆ ส่วนวิชาเรียนรู้อนาคตที่ร้ายๆ แปลงร่างเป็นสัตว์ต่างๆ ก็พอได้งูๆ ปลาๆ เพราะมัวแต่เที่ยวซน ไม่ใส่ใจวิชา แต่ยังดีที่ยังเหาะได้อยู่บ้างเพราะการเหาะทำให้การไปเที่ยวสะดวกขึ้นนึกถึงของวิเศษของแม่มดที่เธอพกติดตัวมาด้วย อันได้แก่ ไม้กายสิทธิ์ กระดิ่ง มีดดำ มีดขาว ที่พรมน้ำมนต์ซึ่งไม่ค่อยได้ใช้สักนิด ส่วนใหญ่จะใช้ตอนทำพิธีกลิ่นหอมของอาหารเช้าเรียกให้เจ้าของบ้านทั้งสามรีบลงมาที่โต๊ะอาหาร เพราะปกติต้องทานอาหารจากหุ่นยนต์ที่ทำอาหารเช้าให้ทาน เป็นอาหารง่ายๆ โดยที่เอกภาพใส่โปรแกรมเข้าไป ดังนั้น รสชาติอาหารจึงเหมือนเดิมทุกวันจนต้องมาปรุงเพิ่มเอาเอง มื้ออื่นๆ อ

“ไปทั้งสองนั่นแหละจ้ะ อยากเดินรอบบ้านเลย” ซินนี่ลูบหัวเจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ สุนัขแสนรู้ทั้งสองกระตือรือร้นรีบพาเธอไปเดินดูรอบบ้านเอกภาพเลี้ยงสุนัขอย่างอิสระจึงไม่ได้ล่ามโซ่เหมือนสุนัขบ้านอื่น เพราะมันแสนรู้ แค่เพียงปรามก็ไม่ดื้อ ยอมทำตามที่เจ้านายบอก“วันนี้ซินนี่เซ็กซี่จัง” เจ้าบิ๊กเริ่มเจ้าชู้ ส่วนเจ้าโบ้ถึงกับน้ำลายยืดเลยทีเดียว เห็นขาสวยๆ ของสาวๆ แล้วกระชุ่มกระชวยหัวใจดีพิลึกเดินไปไม่เท่าไหร่ก็เจอกับทองคำ นกแก้วแสนรู้ที่เอกภาพเลี้ยงไว้ ซินนี่สังเกตว่าสัตว์ทุกชีวิตในบ้านไม่ได้ถูกกักขังแต่อย่างใด เขาเก่งมากที่เลี้ยงสัตว์พวกนี้ได้โดยไม่กักขัง“สวัสดีจ้ะคนสวย ยินดีต้อนรับ” ทองคำทักซินนี่เสียงใส“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชื่อซินนี่”“ฉันชื่อทองคำ” ทองคำ นกแก้วสาวแนะนำตัวเองด้วยเช่นกันหลังจากนั้นสรรพสัตว์ทั้งหลายในบ้านต่างทักทายซินนี่กันใหญ่ รู้สึกสนุกสนานทีเดียว เพราะปกติตอนอยู่โลกเวทมนตร์ เธอเป็นขวัญใจของบรรดาสรรพสัตว์อยู่แล้ว“อ้าว ปิแอร์หนีไปเที่ยวไหนมา” ซินนี่ยกแขนให้ปิแอร์กระโดดลงมายืนเกาะ“ในบ้านนี่แหละ บ้านหลังนี้ร่มรื่นชะมัด แถมเพื่อนๆ ยังเป็นมิตรอีกด้วย ว้าว ซินนี่ วันนี้เซ็กซี่จั