All Chapters of แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: Chapter 51 - Chapter 60

ซินนี่สะดุ้งด้วยความกระสันเสียวในการกระทำแสนหวาม พอเธอเคลิ้มก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งที่เขากลับมาไล้เลียกลีบกายสาวอีกรอบ ครั้งนี้ดูเขาจะเร่าร้อนเร่งปรนเปรอเล้าโลมให้เธอถึงสวรรค์โดยเร็ว เพียงไม่นานที่เขาขยับนิ้วกับเรียวลิ้นเป็นจังหวะ หญิงสาวสะอื้นตัวโยนทึ้งศีรษะพร้อมกับกดแนบใบหน้าเขาไปพร้อมๆ กันหญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงด้วยความสุขหรรษา คราวนี้เวลาหมดพอดีเป๊ะ เอกภาพส่งซินนี่ไปยังดินแดนมหัศจรรย์แสนสุขได้สำเร็จ แล้วทุกสิ่งก็กลับสู่สภาพเดิม“ให้ช่วยไหมคะ” ซินนี่มองเอกภาพที่กำลังนั่งมึนงงอยู่กับที่ เธอคิดว่าสงสัยเขากำลังเวียนหัวกับข้อมูลที่กำลังรวบรวมผลิตไม้อัดกันปลวก ได้ยินเสียงซินนี่ เขาจึงรีบหันขวับมาทางหญิงสาว ซินนี่สะดุ้งน้อยๆ เห็นแววตาประหลาดนั้นเอกภาพคลับคลายคลับคลากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสักครู่ที่ผ่านมา เขาพยายามทบทวน เกือบแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เขาบอกตัวเองว่าได้ทำออรัลเซ็กซ์กับแม่บ้าน ช่วงนี้เขาเบลอๆ ฝันเรื่องนี้บ่อยครั้ง จึงได้แต่มองซินนี่นิ่งนาน“เอ่อ... มีอะไรหรือเปล่าคะ” ซินนี่ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมถึงได้มองเธอด้วยแววตาประหลาดแบบนี้ เอกภาพบอกตัวเองว่าเขาสับสนจนอาจคิดมาก หรือบางทีเขาห

“บอกแล้วเจ้าจะช่วยอะไรได้” คูลโซ่ระอากับลูกศิษย์สาว“ถึงช่วยไม่ได้ก็จะได้รู้ ข้ายังรู้สึกผิดอยู่เลย” คราวนี้ซินนี่เสียงอ่อน ต้นเหตุที่ทำให้ปิแอร์กลายเป็นกระรอกเพราะเธอร่ายมนตร์คาถาผิดด้วยความตกใจ“นี่เป็นบทเรียนซินนี่ ต่อไปเจ้าจงตั้งสติก่อนคิดที่จะทำอะไร หากยั้งไม่ทัน เจ้านั่นแหละจะเสียใจ” อาจารย์อบรมสั่งสอนจนพอใจก็จากไป“ปิแอร์ ข้าอยากเห็นร่างจริงๆ ของเจ้า” ซินนี่หันไปยิ้มกับกระรอกน้อย“ท่านอาจารย์บอกว่ากลางคืน ข้าจะกลายร่างกลับมาดังเดิม เพราะข้าได้รับรังสีของนางผู้นั้น” ปิแอร์บอกหญิงสาว“คืนนี้แล้วสินะ งั้นข้าจะคอยดูว่าเจ้าจะหล่อสักแค่ไหนกัน” ซินนี่ยิ้มกริ่มมองปิแอร์ด้วยความสนใจ“แต่ตอนนี้ข้าขอไปหานางก่อน นางงดงามมาก จนข้าไม่อยากถอนสายตาไปเลยทีเดียว” ปิแอร์บอกลาซินนี่ กระโดดลงจากหน้าต่างห้องอีกรอบ“พี่กลับก่อนนะครับ แล้วค่อยคุยกันใหม่” เอกภาพกล่าวลา คิดว่าถึงเวลาต้องไปรับหลานๆ ที่โรงเรียนแล้ว“ค่ะ พี่อะตอม ไว้ค่อยคุยกัน” ณัฐรวียิ้มให้พี่ชายข้างบ้าน เดินมาส่งชายหนุ่มที่ประตู ส่งพี่ชายข้างบ้านเรียบร้อยจึงกลับเดินเข้าบ้าน แต่สายตาเหลือบไปเห็นกระรอกน้อยน่ารักที่เกาะอยู่ที่กำแพงบ้าน“อุ๊

“ตั้งโต๊ะเลยซินนี่ นายกินข้าวกับฉันด้วยสิ” วัชรหันไปบอกเอกภาพ“ค่ะ” ซินนี่รับคำก่อนที่จะเลี่ยงเข้าครัวอีกครั้ง“แม่บ้านนายนี่สุดยอดจริงๆ เลย ทำอาหารอร่อยมาก ฉันชักติดใจแล้วสิ ถ้าจะขอสักเดือนได้ไหมนี่”“คงไม่ได้ เพราะวันนี้ฉันจะมารับซินนี่กลับ” เอกภาพยืนขึ้นเต็มความสูง ยอมเสียมารยาทกับเพื่อน วัชรอ้าปากค้าง เพื่อนรักของเขาเดินไปหาแม่บ้านสาว แล้วคว้าอาหารเช้าในมือของเธอไปวางไว้บนโต๊ะ“นายมีแม่บ้านอีกหลายคน ให้พวกเธอจัดการกับอาหารเช้าแล้วกัน ส่วนฉันมีธุระสำคัญ หลานๆ ฉันทานข้าวไม่ได้เลย เพราะไม่มีแม่บ้าน ยังไงต้องขอโทษนายด้วย ฉันขอพาซินนี่กลับบ้านตอนนี้เลย”วัชรได้แต่อ้าปากค้าง“ใจเย็นเพื่อน แล้วข้าวของล่ะ ข้าวของของซินนี่” เขารีบถามเพื่อนเสียงอ่อย เห็นใบหน้าถมึงทึงของเพื่อนจึงไม่กล้ารั้งตัวซินนี่ให้อยู่ต่อ“ไม่เป็นไร เสื้อผ้าไม่กี่ชุด” ความใจร้อนทำให้เอกภาพรีบลากซินนี่ออกจากบ้านของเพื่อนรัก“ไอ้นี่ อารมณ์ไหน” วัชรส่ายหน้าไปมามองอาหารที่ซินนี่ทำไว้ให้ทานต่างหน้าตาละห้อย สุดแสนเสียดายแม่บ้านสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่ทำอาหารอร่อยแบบนี้ หาไม่ได้ง่ายๆซินนี่แอบอมยิ้มที่เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของเอกภาพขณะ

แต่เสียดายอยู่อย่างหนึ่งที่เขาไม่ยอมสารภาพรักเธอเสียให้รู้แล้วรู้รอด หญิงสาวใคร่ครวญหลายรอบว่าเธอท่องเวทมนตร์ผิดหรือไม่ เวทมนตร์ที่เธอใช้เป็นเพียงหยุดเวลาปกติที่เธอเคยทำกับเขาบ่อยครั้งเท่านั้น พอคิดไปคิดมาคงไม่พ้นฝีมือยูริซินนี่ลอบผ่อนลมหายใจ เล่าเรื่องราวทุกสิ่งให้ชายหนุ่มฟัง เธอไม่ได้เล่าว่าตัวเองใช้เวทมนตร์แต่กลับเล่าแค่ว่าเขาหน้ามืดไล่ปล้ำเธอจนห้องรับแขกพังเป็นแถบ“ฉันนี่นะไล่ปล้ำเธอ” เอกภาพชี้ที่ตัวเอง“ค่ะ คุณคงจำอะไรไม่ได้” ซินนี่แสร้งทำเสียงเศร้า เอกภาพเห็นอาการของหญิงสาว เขารู้สึกผิดขึ้นมาทันที แม้จะจำไม่ได้ว่าทำไมถึงหน้ามืดเผลอไปปล้ำเธอเอาได้ก็ไม่รู้สึกดีเลยสักนิด ตอนที่ฟื้นขึ้นมา สิ่งที่เห็นมันฟ้องว่าเขาทำความผิดมหันต์“เอ่อ... คือว่าฉันไม่รู้สึกตัว” เอกภาพพูดเสียงอ่อยที่เห็นอาการของหญิงสาว“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ซินนี่ไม่ถือหรอก”“ไม่ถืออย่างนั้นเหรอ แต่เธอยังไม่เสียตัวให้ฉันใช่ไหม” ถึงแม้เขาจะคิดว่ายังไม่เป็นแบบนั้น แต่ต้องถามให้แน่ใจ“ก็เกือบค่ะ” ซินนี่บอกตามตรงไม่โกหกแม้แต่น้อย เขาลอบถอนใจ“ฉันขอโทษ ไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แต่ฉัน...”เอกภาพพยายามนึก เขาหลับตาแล้ว

เธอหันไปบอกหลานทั้งสองของเอกภาพ“ครับ / ค่ะ” เด็กทั้งสองออกไปรอด้านนอก ซินนี่รีบหายตัว“จ๊ะเอ๋” เอกภาพเปิดประตูห้องเข้าไป เจอกับแม่บ้านสาวแสนสวยที่กำลังยืนดักรอเขาอยู่ ชายหนุ่มหน้าแดงกว่าเก่าเพราะยังไม่ได้ถอดแว่นออกตอนที่เดินขึ้นมา“ซินนี่คือว่า คือว่าฉัน” เอกภาพอ้ำอึ้งพูดไม่ออก ยิ่งมองยิ่งเห็นร่างเปลือยของหญิงสาว เขาอยากทำอยู่อย่างเดียวตอนนี้คืออยากจับเธอปล้ำเสียให้เข็ด คนที่โดนมองไม่ทุกข์ไม่ร้อนแถมยังยิ้มยั่วเขาไม่หยุด“คืออะไรคะ” ซินนี่เดินเข้าหาร่างสูงที่กำลังสั่น เอกภาพถอยหลังขาสั่น“ซินนี่” เขาตกใจเรียกหญิงสาวเสียงดัง ตวัดอ้อมแขนกอดคอเขาแน่น แถมยังมองสบตาหวานฉ่ำอีก“ว่าไงคะ” เธอถามยั่ว ค่อยๆ ยื่นหน้าไปประกบริมฝีปากหยักหนากระด้างนั้น เหมือนกระแสไฟร้อนลามเลียจากริมฝีปากหยักลึกแผ่ไปทั่วร่าง เอกภาพใช้อุ้งมือหนากดท้ายทอยของหญิงสาวเอาไว้แนบแน่นกดจุมพิตตอบสนองเต็มอารมณ์ ทั้งรัก ทั้งหวง และหลงใหลหญิงสาวหมดหัวใจ“เด็กๆ รอทานข้าวอยู่นะคะ” ซินนี่กระซิบเสียงหวาน เอกภาพมองริมฝีปากสีสดเอิบอิ่มของหญิงสาวตาปรอย แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เธอหายตัวหนีไปเสียแล้ว เอกภาพได้แต่ยิ้มคนเดียว ยกมือข