All Chapters of แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: Chapter 41 - Chapter 50

“สวัสดีค่ะคุณอะตอม” ปานวาดที่พาเจ้าลิลลี่สุนัขตัวโปรดออกมาวิ่งเล่นตอนเช้าทักเอกภาพเสียงใส เธอรีบเข้าไปหาเขา นึกไม่ชอบใจที่เห็นเขาพาแม่บ้านสาวสุดอึ๋มออกมาวิ่งด้วยเธอมองซินนี่ด้วยความอิจฉาริษยา ทั้งสูงยาวเข่าดี รูปร่างกลมกลึงแถมยังอวบอัดเกินขนาด ผู้ชายคนไหนเห็นต้องเหลียวหลัง ขนาดเธอเป็นผู้หญิงสาวยังต้องเหลียวมอง เอกภาพไม่หวั่นไหวบ้างหรือไง ซินนี่ใส่เสื้อโปโลพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นอวดเรียวขาและรองเท้าผ้าใบดูน่ารัก น่าปรารถนาเหลือเกิน ชายหนุ่มมากมายในสวนสาธารณะมองซินนี่ไม่วางตา เอกภาพก็สังเกตเห็น เขาทั้งหงุดหงิดหึงหวงไม่อยากให้ใครมอง แต่ทำได้แค่ซ่อนความรู้สึกดังกล่าวเอาไว้มิดชิด ทุกคนจึงได้เห็นแค่ใบหน้าเรียบเฉยของเขา“สวัสดีครับคุณปาน มาออกกำลังกายเหมือนกันเหรอครับ” เอกภาพทักปานวาดเสียงสุภาพตามมารยาทที่ควรจะเป็น สายตามองแม่บ้านสาวสวยที่โปรยยิ้มให้ชายหนุ่มทุกคนที่พยายามวิ่งมาใกล้ๆ บ้างหรือยิ้มมาแต่ไกลบ้างด้วยความไม่สบอารมณ์นัก“ใช่ค่ะ พาลิลลี่ออกมาวิ่งเล่นสูดอากาศบริสุทธิ์ตอนเช้าเหมือนกันค่ะ”เอกภาพหยุดวิ่งเพื่อคุยกับปานวาด เด็กๆ และซินนี่จึงหยุดด้วย“ครับ งั้นเดินไปด้วยกันนะครับ” ชายหนุ่ม

วิภาที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดตัดสิน ปานวาดเข้าไปช่วยพยุงร่างของชายหนุ่มคนละด้านกับวิภา วิภาแอบเบ้ปากไม่ชอบใจยิ่งนัก ส่วนเอกภาพก็ขอบคุณซินนี่ทางสายตา หญิงสาวเพียงแค่ยิ้มรับ โล่งใจที่เขารอดชีวิตขึ้นมาได้ชายคนที่ขับรถชนเอกภาพตกตะลึง แต่รีบเสนอความรับผิดชอบทุกอย่าง“ขอบคุณท่านอาจารย์มาก” ซินนี่กล่าวขอบคุณอาจารย์จากใจ แม้อูลก้าจะดูไร้สาระ แต่คราวนี้ สิ่งที่อาจารย์ให้เป็นของขวัญทำให้ชีวิตของเอกภาพฟื้นคืนมา หากเขาตายไป เธอคงกลายเป็นแมว แต่สำคัญไปมากกว่านั้นคือเธอคงเสียใจไปตลอดชีวิตที่ช่วยอะไรเขาไม่ได้“ฝากไว้ก่อนเถอะ” ยูริโมโหที่เธอทำลายซินนี่ไม่สำเร็จอีกครั้ง“ข้าเสียใจจริงๆ ที่เจ้าพลาดอีกแล้ว” จอร์จที่คอยขัดขวางยูริบอกเสียงเครียดขรึม แม้เขาจะมาช้าไปนิด แต่ยังดีที่ทัน ครั้งนี้ยูริทำเกินไปจริงๆ คิดจะเอาชีวิตเอกภาพเลยทีเดียว“เป็นเพราะเจ้า แต่อย่าหวังเลยว่าจะรอด ต่อไป ซินนี่หมดโอกาสขอพร และยาชุบชีวิตก็หมดลงแล้วด้วย คราวหน้ารับรองไม่รอดแน่”ยูริทิ้งท้ายเอาไว้ด้วยความเจ็บใจก่อนหายตัวไปในสายลม จอร์จมองซินนี่ด้วยความเป็นห่วง เขาคงได้แต่คอยขัดขวาง แต่จะช่วยจริงจังคงไม่ได้ ต่อไป ซินนี่คงต้องเอาตัวรอดเอ

“คุณอะตอม ปานไม่ได้ตั้งใจนะคะ” ปานวาดตกใจก้มมองมือของตัวเองเอกภาพขยับแว่นลุกขึ้นด้วยความมึนงงที่โดนผลัก“เมื่อกี้เหมือนมีคนผลักปานเลยค่ะ” ปานวาดหันไปหาเด็กสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ แต่ด้วยความเกรงใจเอกภาพ เธอจึงไม่กล้าเอ่ยปรักปรำเด็กๆ ทั้งสองเอกภาพอ่านสายตาของปานวาดออก เขารีบกล่าวปกป้องหลาน เพราะเขายืนอยู่จึงเห็นว่าลูกโป่งกับปิงปองไม่ได้ทำเช่นนั้น“คุณปานคงลื่นหกล้มนะครับ” เอกภาพเข้าไปช่วยพยุงปานวาดอีกครั้ง ครั้งนี้ซินนี่แอบร่ายมนตร์ให้เป้ากางเกงของหญิงสาวขาด“อุ๊ย ว้าย!” ลูกโป่งกับปิงปองปิดตาพร้อมกัน พอปานวาดเหลือบมองเป้ากางเกงของตัวเอง ต้องกรีดร้องลั่นบ้าน เอกภาพเอามือปิดหูแทบไม่ทัน เบนหน้าไปทางอื่นเมื่อเห็นหญิงสาวหน้าแดงก่ำ กำลังกรีดร้องไม่หยุดและวิ่งหนีออกจากบ้านไป “ฉันรู้นะว่าเป็นฝีมือของเธอ” เมื่อหลานๆ ขึ้นห้องไปอาบน้ำแล้ว เอกภาพเดินตามแม่บ้านสาวขึ้นมาบนห้อง เขาถือวิสาสะผลักประตูเข้าไปในห้องหญิงสาวและปิดตามหลัง“อะไรคะ” ซินนี่ไม่คิดว่าเขาจะจับได้ เธอแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด“ไม่ต้องมาแกล้งไขสือ เธอแกล้งคุณปานใช่ไหม” เอกภาพคาดคั้น“เป็นห่วงกันมาก ทำไมไม่ตามไปส่งที่บ้านเ

เอกภาพเหล่ตามองซินนี่และหลานๆ เขม็ง ไอ้ฝรั่งนั่นทำท่าทางสนใจหญิงสาวจนออกนอกหน้า แถมรุมห้อมล้อมเธอกันหลายคนเสียด้วย เขารู้สึกหวงขึ้นมาจับใจ จะไม่ให้หวงได้ยังไง ซินนี่เล่นสวมใส่บิกินี่สีสันสดใสเดินท้าสายลม แสงแดด และไอน้ำทะเลอยู่นี่แบบนั้น ความอวบอัดน่าฟัดกระชากใจชายของเธอยั่วตายั่วใจทั้งหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ทั้งหาดก็ว่าได้เขารีบลุกขึ้นจากการนอนเล่นเดินไปหาอนาคตเมีย กับหลานๆ ที่นั่งเล่นกองทรายอยู่เดี๋ยวนั้น“มีอะไรหรือเปล่าครับ” เอกภาพพูดภาษาอังกฤษถาม ฝรั่งสามคนที่กำลังรุมกันขายขนมจีบซินนี่อยู่ใกล้ๆ นึกแปลกใจว่าซินนี่พูดภาษาอังกฤษได้ด้วยเหรอ แต่พอนึกได้ว่าเธอเป็นแม่มด สามารถเข้าใจภาษามนุษย์ได้ก็เผลอยิ้มฝรั่งทั้งสามมองหน้ากันด้วยความเสียดายเมื่อเอกภาพนั่งลงไปใกล้ๆ แอบสวมกอดซินนี่ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ แถมเด็กๆ ยังหันไปหัวเราะเสียงใสบ่งบอกถึงความสนิทสนมกับชายหนุ่มที่เพิ่งเข้ามาใหม่ซินนี่ปล่อยให้เขาโอบกอดแสดงความเป็นเจ้าของตามใจชอบ อย่างไรเสียเขาและเธอเป็นของกันและกันอยู่แล้ว เขาเกิดมาคู่กับเธอ เหมือนที่เธอเกิดมาคู่กับเขา“เป็นไงบ้างเรา” เอกภาพเดินมาทรุดนั่งถาม ฝรั่งหนุ่มหล่อทั้งสามขอตั

เจ้าโบ้ไม่ฟังเผด็จศึกจำปาอีกรอบ ด้วยความสุขสมอารมณ์หมาย“พี่โบ้ บ้าๆ ๆ จำปาไม่มีแรงแล้ว ว้ายๆ ๆ พี่โบ้หื่น” จำปาดีดดิ้นก่อนที่จะโดนเจ้าโบ้เผด็จศึก เอาอีกซินนี่ยิ้มให้กับความน่ารักของสุนัขทั้งสี่ หญิงสาวกวาดมือที่แอบส่องดูพวกมันจู๋จี๋กัน คืนนี้เธอขอฝึกเวทมนตร์อีกสักคืน คิดถึงอาจารย์คูลโซ่ขึ้นมาเหมือนกัน หากตอนนี้เธออยู่โลกเวทมนตร์คงฝึกฝนวิชากับอาจารย์ทั้งสองอยู่แน่เลย“ถึงไม่อยู่โลกเวทมนตร์ก็ฝึกได้” น้ำเสียงที่ลอยมาท่ามกลางสายลมหนาวยามค่ำคืนทำให้ซินนี่เหลียวมองรอบกาย“ท่านอาจารย์คูลโซ่ ทำไมท่านถึงไม่ปรากฏกายให้ข้าเห็นเหมือนคนอื่น” ซินนี่บอกด้วยความน้อยใจ“ข้ามาปรากฏกายให้เจ้าเห็นแล้ว แต่เจ้าไม่เห็นข้าเอง ถ้าอยากเห็นข้า เจ้าหมั่นทบทวนวิชาสิ แล้วเจ้าจะเห็นข้าเอง ตอนนี้เจ้าทำดีแล้ว” คำพูดท้าทายนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นใครไปไม่ได้ที่ฉลาดล้ำลึกเช่นนี้“ซินนี่ เจ้าจะมัวฝึกวิชาอยู่ไย ค่อยฝึกวันไหนก็ได้ ไปเที่ยวกับข้าดีกว่า” อูลก้าแทรกคำพูดของคูลโซ่ด้วยความหมั่นไส้อีกรอบ“ท่านอาจารย์อูลก้า ท่านอยู่ที่ไหน วันนี้ยาเสน่ห์ของท่านช่วยให้พี่โบ้ได้สมรักกับจำปานะจ๊ะ ข้าต้องขอบคุณท่านมาก ยาของท่านได้