บททั้งหมดของ แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: บทที่ 61 - บทที่ 70

“ซินนี่มานั่งตรงนี้สิ วันนี้ฉันทำอาหารเยอะแยะเลย” เขายอมลงทุนถึงกับเปิดตำราอาหารทำเองกับมือ ด้วยความตั้งอกตั้งใจให้ซินนี่และหลานๆ ได้ทาน“ค่ะ” ซินนี่รับคำเดินไปนั่งข้างชายหนุ่มโดยไม่อิดออดทุกคนทานอาหารกันด้วยความเอร็ดอร่อย ก่อนที่เอกภาพจะพาหลานๆ ตัวอ้วนทั้งสองขึ้นห้องนอนอากาศค่ำคืนนี้หนาวจับใจ แต่ซินนี่กลับหนาวยะเยือกมากกว่าอากาศที่ต้องผิวกาย เหลือเวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วโมงแล้วที่เธอจะมีเวลาอยู่กับเขา หญิงสาวเดินไปมาเพื่อเก็บเกี่ยวบรรยากาศรอบบ้านเอาไว้ให้มากที่สุด หากเอกภาพไม่สารภาพรัก เธอจะยอมถูกสาป และที่สำคัญ เธอจะไม่เสียใจ ดังนั้น ตอนนี้เธอต้องอยู่ใกล้ๆ กับเขาไม่ใช่มาเดินอยู่นอกบ้านแบบนี้“ซินนี่” เสียงทุ้มหวานที่เรียกอยู่ด้านหลังทำให้หญิงสาวหันไปมองด้วยใบหน้ายิ้มกระจ่าง สลัดความกังวลทิ้งไป เธอกำลังคิดว่าจะไปหาเขาอยู่พอดี“คิดอะไรอยู่เหรอ” เขาเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหญิงสาวอันเป็นที่รัก คืนนี้เป็นค่ำคืนสำคัญที่เขาจะสารภาพรักกับเธอเสียที“เปล่าค่ะ แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย” ซินนี่ตอบเสียงแผ่ว จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“คิดถึงโลกเวทมนตร์หรือไง” เอกภาพขยับแว่นมองใบหน้านวลเพื่อรอคอยคำต

แต่เขารักษาพรหมจรรย์ไว้เพื่อเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น เธอจะได้ครอบครองเขาเหมือนที่เขาครอบครองเธอไม่ต่างกันเรียวขาที่แยกออกจากกันจนกว้างพร้อมกับยกขึ้นเพื่อรอคอย ทำให้เอกภาพลูบหัวเข่ามนของหญิงสาวเบาๆ ด้วยกิริยาทะนุถนอม นิ้วแกร่งแหวกกลีบกุหลาบสาวเพื่อจะได้ลงลิ้นเข้าเชยชิมช่อดอกไม้งามด้านในทันทีที่แตะสัมผัส ซินนี่หยัดกายสะท้านเหมือนกระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ความร้อนจากปลายลิ้นส่งมายังยอดเกสรที่แตะสัมผัส แผ่ซ่านไปทั่วเรือนร่าง เพียงแค่สัมผัสรสหวานละมุนของยอดเกสรที่ส่งผ่านไปยังลิ้น เสียงแหบห้าวถึงกับครางด้วยความพึงพอใจ กลิ่นหอมจรุงอบอวลให้เขาสูดดมอย่างสดชื่น ชายหนุ่มเริ่มไล้เลียลงลิ้นหนักขึ้น จนได้สัมผัสกับน้ำทิพย์หอมกรุ่นที่เก็บกักเอาไว้ด้านใน ค่อยๆ ไหลซึมออกมาให้เขาดื่มกินต่อเนื่อง ลิ้นหนาลามเลียแทรกสอดเข้าสู่เส้นทางคับแคบที่อุดมไปด้วยน้ำหวานมากล้นเพื่อกลืนกินเอกภาพชื่นชอบความเอร็ดอร่อยที่ได้ลิ้มลอง เขาขยับลิ้นเข้าออกชิมเนื้อกายสาวแสนหวาน ขยับจังหวะปรนเปรอเร่งส่งเธอไปยังมิติมหัศจรรย์อีกโลกหนึ่งที่อุดมไปด้วยรสเสน่หาแสนหวาม ซินนี่ยกกายสะท้าน สะอื้นด้วยความสุขที่เขามอบให้ ลิ้นใหญ่ของชาย

“คุณ” ณัฐรวียิ้มรับร่างสูงที่เดินมาหาด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข“เจ้ากำลังคิดถึงข้าอยู่” ปิแอร์ดักคอหญิงสาวที่ยิ้มให้เขาด้วยความเอียงอาย การมาหาหญิงสาวทุกค่ำคืนทำให้เขาและเธอพัฒนาความรู้สึกที่มีต่อกันมากขึ้นทุกวัน“ใครบอกว่าฉันคิดถึงคุณ” หญิงสาวแอบเขินที่เขารู้ทัน“ข้ารู้ว่าเจ้าคิดถึงข้า เหมือนที่ข้าคิดถึงเจ้า” เขายิ้มทรงเสน่ห์บาดจิตยิ่งนัก“ไม่ต้องมาปากหวาน” หญิงสาวว่าเสียงแผ่ว“เจ้ารู้ได้ยังไงว่าปากของข้าหวาน” ณัฐรวีตาโตที่ได้ยินคำพูดนั้นของเขา เพิ่งเห็นว่าดวงตาแกร่งกล้าเป็นประกายแพรวพราวเจ้าชู้ “ว่าไงหืม เจ้ายังไม่ตอบข้าเลย” เขาเชยคางมนที่พยายามหลบหน้าด้วยความขัดเขินขึ้นมอง“คุณพูดอะไรก็ไม่รู้” เธอยังเสมองไปทางอื่นขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมสบสายตากับเขา“วันนี้ข้าจะพาเจ้าไปเที่ยว อยากตอบแทนบุญคุณที่เจ้าช่วยข้าวันนั้น”“เที่ยวที่ไหนหรือคะ” ณัฐรวีถามเสียงใส การวางตัวอยู่ในกรอบทำให้เธออยากโผบินออกจากกรอบที่มารดาตั้งไว้บ้าง“บนโลกมนุษย์นี่แหละ เจ้าคงไม่เคยได้เที่ยวยามค่ำคืนเช่นนี้”ณัฐวดีมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ เหมือนเขาจะล่วงรู้ความคิดของเธอเพียงแค่สบตา“ใช่ ฉันไม่เคยเที่ยวกลางคืน” รอย

“แหม อิจฉาเจ้านายจริงๆ พักนี้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มีสาวๆ สวยๆ อยู่ข้างกาย” เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้แซวซินนี่ที่ยืนส่งเอกภาพที่หน้าบ้านอย่างอารมณ์ดี“พี่บิ๊กกับพี่โบ้เถอะจ้ะ มาอิจฉาคนอื่น ตัวเองก็มีความสุขไม่แพ้ซินนี่ไม่ใช่เหรอ เห็นไปหาสาวๆ บ้านโน้นทุกวัน” ซินนี่ดักคอ เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้ถึงกับนอนหงายกลิ้งไปกลิ้งมาด้วยความอายที่โดนรู้ทัน“งั้นพี่บิ๊กกับพี่โบ้ขอไปหาน้องจำปีกับจำปาก่อนนะจ๊ะ ทางสะดวก”“จ้ะ โชคดีนะ ไม่ต้องเป็นห่วงทางบ้านหรอก ซินนี่จะดูแลให้เอง” ซินนี่หยิกแก้มสุนัขหนุ่มทั้งสองไปมาด้วยความเอ็นดู เจ้าบิ๊กกับเจ้าโบ้รีบวิ่งไปที่ริมรั้วเหมือนแข่งวิ่งกันว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะแทบเอาเป็นเอาตาย ก็จะได้ไปหาเมียรักก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาซินนี่จัดการทำงานบ้านทุกอย่างจนเสร็จสิ้น โดยไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป“คราวนี้เสร็จแน่” วิภาหมายมาดเอาไว้เมื่อเห็นทางสะดวก“จะดีเหรอคะนี่” ทั้งกานดา นารี ดารัตน์และปานวาดถามแบบไม่มั่นใจ“ดีสิคะ คุณเพื่อนและคุณน้อง อะตอมไม่อยู่บ้านแบบนี้ทางสะดวก เราต้องจัดการเอายันต์ปราบผีข้าวสารเสก และน้ำมนต์จากที่วัดไปจัดการกับแม่ผีสาวซินนี่นั่น หากไม่ทำตอนนี้แล้วจะไปทำตอนไหนล่ะ

ปิแอร์รั้งร่างของหญิงสาวเดินสำรวจสวนดอกไม้กว้างจนทั่ว เขาพาเธอไปแช่น้ำร้อนอีกด้าน แม้ในโลกเวทมนตร์ก็อาจทำให้พ่อแม่แม่มดป่วยได้ น้ำที่นี่จึงเป็นน้ำที่มีความสำคัญหรือเป็นน้ำศักดิ์สิทธิ์ของโลกเวทมนตร์ หากได้แช่กายก็จะทำให้ผิวพรรณผุดผ่อง ปราศจากโรคภัยต่างๆ“อุ่นกำลังดี” ณัฐรวีใช้มือจุ่มลงในน้ำเพื่อทดสอบอุณหภูมิ“ไว้วันหลังข้าจะพาเจ้ามาแช่ แต่ตอนนี้ข้าจะพาเจ้าไปส่งก่อน ได้เวลาที่เจ้าต้องพักผ่อนแล้ว” เขายื่นมือใหญ่แข็งแกร่งมาตรงหน้าเธอ หญิงสาวส่งมือให้เขาพากลับบ้านด้วยความสุขอิ่มเอมใจปิแอร์กดจุมพิตที่แก้มระเรื่อหอมจรุง ห่มผ้าให้หญิงสาว ณัฐรวดีแทบไม่อยากนอนด้วยซ้ำ เธออยากให้ถึงเช้าเร็วๆ จะได้จุมพิตแก้คำสาป และเธอจะได้เห็นเขาในเวลากลางวันซะที“เจ้านอนเถอะ ข้าจะรอเจ้า คนดีของข้า” เขาลูบไล้ใบหน้านวลคล้ายกล่อม แม้จะพยายามฝืนสายตาเพียงไรแต่หญิงสาวก็เผลอหลับจนได้ณัฐรวดีสะดุ้งตื่นจากเตียงนอนกว้าง เธอกวาดสายตามองรอบกาย รีบลุกขึ้นจากเตียงเดินไปยืนที่นอกระเบียง สอดส่ายสายตาหาใครบางคน ใครบางคนที่ทำให้เธอฝันดีมีความสุขที่ได้อยู่ใกล้“เจ้ากระรอกน้อย อยู่ไหน” ณัฐรวีมองหากระรอกน้อยที่ต้องคำสาปจนทั่วแต่ไม