All Chapters of แม่มดสาวเจ้าเสน่ห์: Chapter 71 - Chapter 80

“ถ้าไม่อยากให้พ่อกับแม่เห็น เจ้าต้องอยู่ในห้องนี้กับข้า” ปิแอร์ต่อรอง หญิงสาวได้แต่นอนตัวแข็งทื่อรับสัมผัสจากเรือนกายชายหนุ่มแบบเนื้อกายสาว ทำให้ใจเธอสั่นแถมยังหัวใจเต้นแรงแทบทะลุออกมานอกอก หากต้องอยู่ในห้องนี้จริง คงเสียท่าเขาเป็นแน่ แต่จะให้เขาออกไปก็กลัวบุพการีเห็น หัวสมองอันชาญฉลาดลืมไปเสียสนิทว่าเขาไม่ใช่คน และเขาสามารถหายตัวได้“คุณ” เธอยังไม่ทันได้เอ่ยปากต่อรอง เขารีบฉกประทับลงมาดูดดื่มกับเรียวปากจิ้มลิ้ม ปิแอร์ไม่อยากโต้เถียงหรือพูดคุยอะไรกับเธออีก สิ่งเดียวที่เขาต้องการคือเรือนกายหอมกรุ่นละมุนใต้ร่างนี้เท่านั้นสมองของหญิงสาวมึนงงเบลอๆ อีกครั้ง หลังจากได้รับจุมพิตดื่มด่ำจากชายหนุ่มอันเป็นที่รัก เรียวลิ้นสากร้อนเข้าคลุกเคล้ากระหวัดเรียวลิ้นเล็กหอมละไมในโพรงปากอุ่นอย่างหยอกเอิน หญิงสาวปล่อยตัวปล่อยใจถอนหายใจยอมจำนนต่อสัมผัสหวามลึกนั้นเรือนกายสาวที่ไม่เคยถูกชายใดล่วงล้ำสัมผัสแนบชิดมาก่อน สะท้านไหวภายใต้ร่างสูงใหญ่กำยำ ปิแอร์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาดูดกลืนน้ำผึ้งหวานจากร่องปากสาว เขาละริมฝีปากหนาขบกัดกลีบปากจิ้มลิ้มสั่นระริกสลับกับดูดเลียปลายลิ้นของหญิงสาวไปพร้อมๆ กันทันทีที่ถอดถอนร

“โอ้ ที่รัก เจ้าทำให้ข้าเจ็บ และรัดข้าแน่นจนแทบหายใจไม่ออก” ปิแอร์พูดเสียงหอบติดจะคำรามด้วยความดุเดือดในอารมณ์ที่รุนแรง“ฉันก็เจ็บ คุณ... อ๊ะ” ณัฐรวีอุทาน เขาจับมั่นที่สะโพกผายกดลึกลงสุดเส้นทางรักที่แสนคับแคบ แน่นถนัด กายหนุ่มกับกายสาวแนบแน่นรัดรึงอยู่ในท่วงท่าแสนเสียว ทั้งสองยังคงหยุดนิ่งไม่ขยับเหมือนจะสร้างความคุ้นชินแต่อีกอย่างคืออยากสัมผัสถึงเนื้อกายของกันและกันให้สูงปิแอร์เริ่มจุมพิตริมฝีปาก ซอกคอ ลาดไหล่ ดูดดึงนิ้วเรียวที่ยกขึ้นลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลาจนเธออ่อนระทวยครางกระเส่ายิ่งขึ้น เขาไม่ลืมที่จะกลืนกินชิดเชยกับเต้าทรวงที่ประดับด้วยเชอร์รี่แสนหวานทั้งสองข้าง มือใหญ่ทั้งสองยังประคองบั้นท้ายงามงอนยกขึ้นจากเตียงกว้างให้ท่วงท่าสอดประสานที่เรือนกายยังเชื่อมต่อกันแนบแน่นชายหนุ่มครางเสียงแหบห้าว คนใต้ร่างเริ่มแผลงฤทธิ์รัดกายแกร่งที่จุ่มจ้วงฝากฝังแนบแน่นในกลีบกายสาวจนสุดทาง แล้วหญิงสาวก็ครางกระเส่าพึงพอใจกับการตอดรัดเขาเล่นอย่างแสนซุกซน ไม่คิดว่านักวิทยาศาสตร์แสนสวยเรียบร้อยที่ใครๆ หาว่าเฉิ่มเชยแบบเธอจะทำอะไรเช่นนี้กับผู้ชาย หากใครรู้เข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน เธอยังนึกไม่ออก แต่ตอนนี้ไม

เดี๋ยวจะทำให้ยอม เห็นหน้าตางอนๆ นั้นก็อยากจับปล้ำนัก จับปล้ำไปพลางขอแต่งงานไปพลางคงตื่นเต้นดี“ไม่ยอม ฉันจับปล้ำนะ”ซินนี่แกล้งเป็นสะบัดแขนออกห่าง ไม่ยินยอมง่ายๆเอกภาพไม่ยอมแพ้หรือท้อถอยเอาง่ายๆ ขอเมียแต่งงานถึงจะยากแต่คงไม่ยากเกินความสามารถนักวิทยาศาสตร์แบบเขาที่ต้องอดทนค้นคว้าทดลองอยู่ตลอดเวลา“แต่งงานกันนะ” เอกภาพกอดรัดทางด้านหลังซุกใบหน้าที่ไหล่มนอย่างออดอ้อน“ไม่แต่ง” ซินนี่ใจแข็งไม่ยอมง่ายๆ ความจริงไม่ใช่อะไรหรอก แค่อยากยั่วเขา หากเขาจะจับปล้ำก็ไม่เห็นจะแปลก เพียงนึกหน้าก็แดงในความคิดของตัวเอง“ไม่ยอม จับปล้ำดีกว่า” เอกภาพกอดรัดร่างของหญิงสาวแนบอก รั้งเธอลงบนเตียงกว้าง ทั้งสองมองสบตากันนิ่งนานถ่ายทอดสายสัมพันธ์แห่งรักลึกซึ้งที่ล้นหัวใจให้แก่กัน มีเพียงปากเท่านั้นที่ยังแข็งไม่ยอมเขาง่ายๆ“ไม่เห็นจะกลัว” อาการท้าทายทำให้เขามันเขี้ยวซุกไซ้ซอกคอขาวผ่องเพื่อกลั่นแกล้ง ซินนี่เปิดซอกคอหอมกรุ่นให้เขาอย่างยั่วยวน แต่ปากก็เอ่ยปฏิเสธเขาไม่หยุดหย่อน ยิ่งเธอยั่วยุ เขายิ่งอยากเอาชนะมากขึ้นเท่านั้น“จะแต่งไม่แต่ง” เสียงข่มขู่ไม่ได้น่ากลัวเลยสักนิด“ไม่แต่ง” คนปฏิเสธจึงโดนโทษทัณฑ์แสนหวานเร่งด่

“ซินนี่” เสียงแหบห้าวทำให้หญิงสาวหยุดไม้กวาดเอาไว้ แล้วความแข็งแกร่งที่จิ้มอยู่ที่ก้นทำให้เธอรับรู้ แต่แกล้งไม่เข้าใจความต้องการนั้น“อะไรคะ” เธอแกล้งถามเขยิบไปด้านหน้าเหมือนหนี เอกภาพรั้งเอวคอดเอาไว้ไม่ให้หนี“หนีไปไหน” เขารัดร่างหญิงสาวแนบอก ระดมจุมพิตรุ่มร้อนเข้าจู่โจมที่ลำคอระหงและซอกหูหอมกรุ่น“อือ” เธอครางประท้วง“ไม่ให้หนี” เขาเบียดร่างแกร่งกับเรือนกายสาว“ไม่ได้หนีเสียหน่อย” คนอยากยั่วปฏิเสธเสียงหวานหยด“ซินนี่จ๋า” หญิงสาวรับรู้ความต้องการอันร้อนแรงของเรือนกายหนุ่ม แค่ได้ยินเสียงอ้อนก็ใจอ่อนยวบ เธอร่ายมนตร์เสกให้ท่อนล่างเปลือยเปล่าพร้อมๆ กับเขา เอกภาพครางด้วยความถูกใจจับร่างของหญิงสาวสวมสอดกับเรือนกายหนุ่ม หญิงสาวร่ายเวทมนตร์อีกครั้งเพื่อป้องกันใครเห็นเธอกับเขาเอกภาพใช้นิ้วแกร่งสะกิดยอดเกสรสวยสาวแสนสวยที่รัดรึงโอบล้อมเขาอยู่จนหญิงสาวครางสะท้านบิดกายในอ้อมกอดแกร่งไปมา ทำให้แผ่นหลังเปลือยเสียดสีกับผิวเรียบตึงของอกกว้างด้วยความวาบหวาม“ซินนี่”“คุณอะตอม”ทั้งสองครางพร้อมกันอย่างต่อเนื่องกับบทรักเร่าร้อนชวนตื่นเต้น ไม้กวาดน้อยพาทั้งสองมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ดวงจันทร์กับดวงดาวเปล่งแสงเ

ณัฐรวีหยัดกายตอบสนองทุกจังหวะกดคลึงสัมผัส ใบหน้าคมเข้มเลื่อนลงประทับจุมพิตทั่วเรือนกายสาวอย่างเอาใจใส่“อืม” เสียงหวานบอกถึงอารมณ์หวามที่เขาหยิบยื่นให้ด้วยความรัญจวนใจ“เจ้าน่ารักเหลือเกินหนูนิ่ม” เขาผงกศีรษะขึ้นมองใบหน้าสวยหวานที่แดงก่ำด้วยฤทธิ์เสน่หาดวงตาพราวระยับณัฐรวียิ่งหน้าแดงมากขึ้นในคำชมนั้น แม้จะขัดเขินแต่ยกกายตอบสนองเขาทุกบทรัก เขากดริมฝีปากหนาที่ขมับชื้นเหงื่อของหญิงสาว เรือนร่างสาวสั่นคลอนตามแรงรักที่ยังโหมกระหน่ำมากขึ้น อุ้งมือใหญ่รั้งร่างของหญิงสาวเอาไว้ให้นั่งทาบทับบนเรือนกายหนุ่ม คล้องแขนกลมกลึงบนไหล่แกร่งกล้า โยกกายตามมือใหญ่ที่รั้งสะโพกผายงอนงามเพื่อขยับทั้งสองสบตากันลึกซึ้ง มือแกร่งทำหน้าที่ลูบไล้แผ่นหลังเนียนระหว่างที่หยัดกายสอดแทรกกับร่างสาวที่ทิ้งกายลงมาตามแรงโน้มถ่วงของโลก ส่วนมือนุ่มนิ่มของณัฐรวีโอบกอดรอบคอเขาแน่นไม่คลาย“ข้าจะพาเจ้าเดินชมสวนดอกไม้” ร่างสูงสง่าของปิแอร์ยืนขึ้นด้วยความแข็งแรง มือทั้งสองโอบอุ้มบั้นท้ายงอนงามเอาไว้ หญิงสาวยิ่งเพิ่มแรงกระชับลำคอหนามากยิ่งขึ้น ทันทีที่เรือนร่างกำยำเดินย้ำไปด้านหน้าเพื่อพาเธอชื่นชมดื่มด่ำกับกลิ่นหอมของธรรมชาติ เสีย