บททั้งหมดของ พลิกชะตามาทวงแค้น: บทที่ 21 - บทที่ 30

"ถูกกวาดล้างไปหมดแล้วมิใช่หรือ ดีแล้วพวกกบฏไม่สมควรมีชีวิตอยู่ในซีหนาน" กำปั้นเล็กกำแน่นในปกเสื้อ ความเดือดดาลอยากระเบิดออกมาต้องสะกดกลั้นเอาไว้ หลี่ชิงหยากัดฟันอดทนฟังเรื่องราวต่อไป "แม่ทัพหยางคงถือว่าตนมีอำนาจมากถึงทำกับประชาชนได้ อย่างนี้เรียกว่าเห็นแก่ตัว อยากขึ้นเป็นใหญ่จนหน้ามืดตามัวไม่สนแม้แต่องค์ฮ่องเต้ คิดว่าก่อกบฏสำเร็จแล้วประชาชนจะสนับสนุนหรือไร" คนพูดดูท่าทางเคียดแค้นตระกูลหยางเป็นอันมากราวกับว่าได้เห็นกับตาตัวเอง ​​​​"ข้าไม่อยากเชื่อเลยจริง ๆ ว่าแม่ทัพหยางเช่อจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้ แต่กองทัพยิ่งใหญ่ถูกยึดแล้วคนที่ใช้แซ่หยางโดนฆ่าตายไปจนหมดคิดว่าคนที่ยังภักดีต่อแม่ทัพหยางจะก่อเหตุหรือไม่" "ไม่กล้าหรอก ฮ่องเต้คงมีวิธีจัดการเรียบร้อยแล้ว ข้าคิดว่าพวกเขาเห็นตัวอย่างมาแล้วก็ต้องรักษาชีวิตเอาไว้ให้ดี" นอกจากไร้ลมหายใจลุกขึ้นมาปกป้องตัวเองไม่ได้แล้วชื่อเสียงตระกูลหยางยังป่นปี้ไม่มีชิ้นดี ผู้คนทั้งเมืองก่นด่าสาปแช่งทั้งที่คนตระกูลหยางเป็นผู้พิทักษ์แคว้นซีหนานมาหลายรุ่น กว่าจะมาถึงจุดนี้มิใช่เรื่องง่ายดาย เหตุใดต้องฆ่าตัวตายด้วยวิธีสกปรกอย่างนี้เล่า กลุ่มชายสามคนพูดคุยกันจบก

ถ้าหลี่ชิงหยาอยากแน่ใจมากขึ้นนางต้องไปที่โรงน้ำชาบางทีอาจมีข่าวเพิ่มเติมตอนนี้นางต้องระวังตัวให้มากไป๋เหนียงและไป๋จิ้งเทียนไม่ปล่อยนางไปแน่ "ไม่รักชีวิตกันแล้วหรือไรถึงกล้าล้อเล่นกับข้า" นางไม่ได้กลัวความตาย ไม่กลัวการถูกสังหารเพียงแต่ว่าตอนนี้ต้องระวังตัวเอาไว้ให้มากที่สุดเพราะมันเกี่ยวเนื่องกับภารกิจสำคัญของนาง หลี่ชิงหยามาถึงโรงน้ำชาวันนี้นางแต่งกายได้กลมกลืนกับคนส่วนใหญ่ มองเพียงผิวเผินนางก็คือคนรับจ้างคนหนึ่งใบหน้าที่ปกปิดตัวตนเอาไว้ซึ่งหลายคนก็ทำเช่นนี้ ที่โรงน้ำชาแตกต่างจากเมื่อวันก่อนที่ค่อนข้างเงียบนางจึงขึ้นไปนั่งมุมเล็ก ๆ เงียบสงบบนชั้นสองแทน ข้างล่างมีคนพลุกพล่านเกินไปราวกับเป็นวันชุนนุมของคนเหล่านี้ นางนั่งสังเกตการณ์ราวหนึ่งชั่วยามก็เห็นใครคนหนึ่งเดินขึ้นมาที่ชั้นสอง "นายท่านเชิญทางนี้ขอรับ" เสี่ยวเอ้อนำทางคนมานั่งด้านข้างของหลี่ชิงหยานางจึงขยับตัวนั่งด้านในหลบเข้ามุมได้พอดี เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งก้านธูปก็มีชายอีกคนเดินเข้ามาและนั่งลง "ตรงนี้ปลอดคนแล้วเจ้าไม่ต้องระมัดระวังตัวขนาดนั้น คนของข้าเฝ้าด้านนอกเอาไว้แล้ว" ไป๋จิ้งเทียนไม่ทันได้เห็นว่ามีหลี่ชิงหยานั่งในมุมด้

ยิ่งคิดรั่วหลานก็ยิ่งคาใจ นางสะสางงานเสร็จก็ไม่ยอมกลับจวนองค์ชายสี่ทว่านางกลับไปที่จวนตระกูลหลี่แทน หลี่ชิงหยานั่งเล่นอยู่หน้าเรือนพร้อมกับบ่าวรับใช้สองคนรั่วหลานจึงแอบมองอยู่ไกล ๆ "นางยังดูร่าเริงทั้งที่เพิ่งเกิดเรื่องสะเทือนขวัญไปไม่นาน ช่างเลือดเย็นยิ่งนัก" รั่วหลานแอบอยู่พุ่มไม้ไม่ไกลจากหน้าเรือน ที่ตรงนั้นมีม้านั่งตัวหนึ่งหากมีคนเดินผ่านมาก็มองเห็นได้ไม่ยาก เพียงแต่บรรดาคนรับใช้ไม่ค่อยชอบเดินผ่านหน้าเรือนของหลี่ชิงหยา ช่วงนี้นางและหลวนเล่อเข้าออกจวนได้เปิดเผยบ่อย ๆ จึงไม่น่าแปลกใจที่นางจะนั่งอยู่บริเวณนี้ สายตากว้างไกลของหลี่ชิงหยามองเห็นศีรษะของรั่วหลานได้ไม่ยาก นางยิ้มแย้มออกมาคราหนึ่งแล้วเดินตรงเข้ามาหาขณะที่รั่วหลานกำลังใช้ความคิด "แม่นางรั่ว เรื่องยังไม่จบหรือ" รั่วหลานเงยหน้ามองร่างบอบบางที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ยิ่งชวนให้ประหลาดใจ หลี่ชิงหยามายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใด ฉับพลันนางก็สลัดความคิดนั้นออกไปเข้าใจว่านางคงเอาแต่คิดมากจึงไม่ทันสังเกต "คุณหนูมาเงียบ ๆ " หลี่ชิงหยาเอามือไพล่หลังโน้มตัวลงมาถามเสียงแผ่วเบาดูท่าทางของนางอารมณ์ดีไม่น้อย "ท่านมัวแต่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนก็เลย

สายลมอ่อน ๆ ยามสายโชยพัดมาเบาบางกระทบสรรพสิ่งปลิวไหวพียงเล็กน้อย แสงตะวันทอดลงผ่านม่านเมฆบาง พรมไล้ลงบนถนนหินที่ทอดยาวสู่จวนอ๋องตระหง่านใจกลางเมืองหลวง เงาร่างของสตรีนางหนึ่งก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง แม้จะไร้เครื่องประดับหรูหรา ไร้ชุดแพรพรรณงดงามปักดิ้นทองอันโดดเด่นของคุณหนูจากจวนขุนนางชั้นสูง นางก็ยังคงงดงามและสง่างามในอาภรณ์เรียบง่าย สีขาวดั่งหิมะ ปล่อยชายแขนเสื้อพลิ้วสะบัดตามสายลม ผมดำขลับเพียงรวบขึ้นง่าย ๆ เผยให้เห็นใบหน้าหมดจดงดงามดวงตากลมสว่างสุกใสสุขภาพดี เวลาผ่านไปไม่นานตั้งแต่เข้ามาอยู่ในร่างนี้นางดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลขึ้นมามากจากการบำรุงที่ดีขึ้น เมื่อเดินทางมาถึงประตูจวนอ๋อง นางเงยหน้าขึ้นมองป้ายไม้แกะสลักอักษรสีทองที่แขวนเหนือศีรษะ "จวนอ๋องสี่" พลันรอยยิ้มบางปรากฏบนเรียวปากงาม นางจ่ายเงินไปแล้วถึงสามพันตำลึง หากแต่บัดนี้กลับต้องเป็นฝ่ายมาเอ่ยขอสิ่งที่ควรเป็นของตนเอง นางก้าวเข้าไปด้านในเงียบสงบลานกว้างปูด้วยหินสีเทาดูสะอาดสะอ้าน พุ่มไผ่เขียวขจีไหวเอนตามสายลม เสียงใบไม้กระทบกันเป็นดั่งเสียงดนตรีขับขาน อย่างไรก็ตามกลับไร้เงาของบุรุษผู้หนึ่งที่นางคาดว่าจะได้พบ องครักษ์

หลี่เจินสะบัดตัวเดินออกไปไม่หันหลังกลับมามองหน้าของมารดาอีกซึ่งนับว่าผิดวิสัยของนางที่ไป๋เหนียงก็ทำอะไรไม่ได้ นางมองตามแผ่นหลังเล็กเดินจากไปอย่างรวดเร็วในใจรู้สึกกระตุกวาบ คนเป็นแม่มักมีสัญชาตญาณบางอย่างและนางกำลังเป็นเช่นนั้น "เจินเอ๋อร์เหตุใดเจ้าถึงดูห่างเหินนักข้ารู้สึกเหมือนเจ้าเป็นคนแปลกหน้าสำหรับแม่" นางทอดถอนหายใจยาว ๆ ออกมาครั้งหนึ่งก่อนมองไปที่หน้าต่าง แววตาเหม่อลอยบ่งบอกถึงความกังวลท่วมท้น หลี่เจินเดินออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจมารดานัก ความรู้สึกหนึ่งวูบเข้ามาในห้วงความคิดของนางเพียงแวบเดียวก็ส่งผลให้นางยืดอกตั้งไหล่ตรงเดินยกยิ้มไปข้างหน้าอย่างคนที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "สนมท่านอ๋องสามอย่างข้าต้องใส่ใจผู้ใดเล่า เมื่อข้าได้เข้าไปอยู่ในจวนอ๋องที่วังหลวงก็มิใช่คนสกุลหลี่แล้ว ถึงตอนนั้นท่านพ่อท่านแม่ก็ไม่มีสิทธิ์ในตัวข้า" นางเดินมาได้ไม่ไกลก็พบกับเกี้ยวจากวังหลวง ในใจของสตรีแรกรุ่นตื่นเต้นอย่างห้ามไว้ไม่อยู่ ความอยากรู้อยากเห็นทำให้หลี่เจินไปแอบดูว่าแขกที่มาจากวังหลวงคือผู้ใดกัน เจิ้นหย่วนได้รับพระราชทานพระสนมจากองค์รัชทายาทเขาจึงเดินทางมากระชับความสัมพันธ์กับตระกูลหลี่ โดยมีข