บททั้งหมดของ พลิกชะตามาทวงแค้น: บทที่ 31 - บทที่ 40

เจิ้นซื่อหมิงนั่งหลับตามาสองชั่วยามแล้ว ร่างกายของเขาสงบนิ่งมาตั้งแต่แรก จู่ ๆ ก็เกิดสั่นไหวจากด้านในความปั่นป่วนวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย เรียวคิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันจากความเจ็บปวดพร้อม ๆ กับอาการสะบัดร้อนสะบัดหนาวที่ไม่เคยมีมาก่อน ตัวยาในน้ำพุผสานกันเป็นหนึ่งเดียวแทรกซึมเข้าสู่ทุกอณูของร่างกาย เหงื่อเย็นผุดพรายขึ้นเต็มใบหน้าคมดุจหยกสลัก จากนั้นเริ่มไหลอาบลงสู่เบื้องล่าง เนื้อตัวค่อนไปทางผอมสั่นระริกราวกับกล้ามเนื้อถูกบดขยี้อยู่ด้านในให้แหลกเป็นจุณ ชายหนุ่มกัดฟันอดทนอดกลั้นต่อความเจ็บปวดจวนเจียนใจขาด ไม่มีเสียงร่ำร้องออกมาสักแอะจากปากหยักคู่งามเพียงเม้มเข้าไปพร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นระยะ "องค์ชายจะไหวหรือไม่ดูหน้าเขียวคล้ำไปหมดแล้ว" องครักษ์ทั้งสองคนต่างตกใจกับภาพความทุกข์ทรมานที่อัดแน่นแสดงออกผ่านสีหน้าบิดเบี้ยวของเจิ้นซื่อหมิง "ไปตามท่านรองแม่ทัพดีหรือไม่" ทั้งคู่หารือกันสองสามประโยคคนหนึ่งก็วิ่งออกไปทันที หยางเยว่กำลังหารือกับอาจารย์เห็นองครักษ์วิ่งกระหืดกระหอบออกมาก็พร้อมใจกันยืนขึ้นสีหน้าตื่นตระหนกไม่ต่างกัน "มีอะไรเกิดขึ้นรึ" "องค์ชาย สีหน้าไม่ค่อยดีขอรับ" เขากระวีกระว

ภายในห้องส่วนตัวที่ปิดมิดชิด กลิ่นอ่อน ๆ ของกำยานหอมลอยคลุ้งประสานกับกลิ่นดอกเหมยแห้งที่แทรกอยู่ตามกล่องเก็บเครื่องประดับ สตรีในชุดอาภรณ์ชั้นในสีขาวบริสุทธิ์นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ดวงตาคู่งามจับจ้องเงาสะท้อนของตนในกระจกทองเหลือง แววตาเย็นเยียบ หากมุมปากกลับประดับรอยยิ้มบางเบา "วันนี้เป็นวันดี" นางกล่าวกับตัวเองเบา ๆ มือเรียวหยิบแปรงแต้มแป้งฝุ่นหอมขึ้นมาลูบไล้ไปบนใบหน้าอย่างบรรจง ผิวเนียนนุ่มล้อแสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ใบหน้าของนางแลดูเปล่งปลั่งราวหยกงาม พู่กันปลายเรียวจุ่มลงในกระปุกหมึก กรีดเส้นบาง ๆ ตวัดปลายขึ้นเล็กน้อยเป็นรูปหางหงส์ ดวงตาหงส์คมกริบทว่าแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม ริมฝีปากแต้มสีแดงสดขับให้ใบหน้าดูงดงาม กลิ่นหอมของเครื่องประทินโฉมทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความเย้ายวนอันตรายซ่อนเร้น เมื่อพึงพอใจในความงามของตนเองแล้วก็เอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้แกะสลักลวดลายซับซ้อนที่วางอยู่ด้านข้าง เปิดออกเผยให้เห็นปิ่นทองประดับหยกเขียวตัวหนึ่ง น่าเสียดายที่นางมิได้เครื่องประดับคืนมาจากเจิ้นซื่อหมิง หาไม่แล้ววันนี้คงก่อกวนจิตใจของไป๋หยุนเอ๋อไม่มีความเงียบสงบอีกต่อไป

"ท่านมีเรื่องในใจหรือ" นางอดเอ่ยถามไม่ได้ "เปล่า" พร้อมกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เขาต้องการกลบเกลื่อนความรู้สึกที่มีตอนที่เห็นนาง ลืมระวังตัวไปชั่วขณะจนกระทั่งนึกได้ว่าสถานะของเขาตอนนี้อาจจะไม่ปลอดภัยแล้ว หลี่ชิงหยามองดูผู้สูงวัยครู่หนึ่ง นางอยากโกรธเขาแต่ก็เข้าใจสถานการณ์ "แล้วเมื่อครู่ที่ท่านเห็นข้า..." "ข้าคงคิดถึงคุณหนูมากเกินไปแต่ก็ไม่ปฏิเสธว่าเจ้ามีลักษณะเหมือนนางราวกับเป็นคนเดียวกัน เพียงแต่หน้าตานั้นไม่ใช่" ประโยคหลังทำให้เขาอดมองนางอีกครั้งไม่ได้ หลี่ชิงหยาจึงนั่งลงวางของแล้วพูดอย่างสบาย ๆ "ลุงหลิวกินอาหารแล้วนอนพักผ่อนให้มากเถิดวันหลังข้าจะเอาอาหารมาให้ ของในนี้ข้ามีทุกอย่างท่านพักผ่อนได้ตามสบาย" นางเหลียวมองไปโดยรอบแล้วเดินเข้าไปด้านในอย่างคล่องแคล่ว เมื่อจุดไฟมีแสงสว่างขึ้นทุกอย่างภายในก็พลันมองเห็นชัดเจน หลิวชุนมองไปรอบ ๆ ไม่อยากเชื่อสายตาว่าภายในหลุมคล้ายเอาไว้หลบภัยจะมีเครื่องอำนวยความสะดวกมากมายเช่นนี้ "มหัศจรรย์ยิ่งนัก" หลี่ชิงหยาหันมายิ้ม รอยยิ้มของนางดูฝืนฝืดเพราะความทรงจำของที่นี่ทำให้นางเศร้าสลดใจ "ใช่มหัศจรรย์มาก พี่ใหญ่กับข้าช่วยกันตกแต่งหวังว่าวันหนึ่

ชายหนุ่มมองไปยังพื้นดินเหมือนกำลังหาคำพูด ก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ เขารู้ดีว่าคำตอบที่เขาจะให้ครั้งนี้จะทำให้หลี่ชิงหยาเข้าใจบางสิ่งที่ซับซ้อน และอาจทำให้ความสงสัยของนางทวีความรุนแรงขึ้น "เรื่องที่ตระกูลหยางถูกกล่าวหาว่าก่อกบฏนั้นมันเป็นการใส่ร้ายที่มีเบื้องหลังที่ลึกซึ้ง" ซ่งหลินเริ่มต้นเล่า น้ำเสียงของเขาทรงพลังแต่ก็เต็มไปด้วยความเศร้า หลี่ชิงหยาจ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "เจ้าหมายความว่าพวกเขาถูกใส่ร้ายเพราะการแย่งชิงอำนาจ" ซ่งหลินพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ใช่ คืนก่อนที่ตระกูลหยางถูกสั่งลงโทษด้วยการประหารมีการปล่อยข่าวลือว่า พวกเขาได้วางแผนก่อกบฏต่อราชสำนัก เพื่อโค่นล้มอำนาจของฮ่องเต้ หลักฐานที่พบในที่เกิดเหตุทำให้หลายคนเชื่อว่าพวกเขามีแผนการสมคบคิดกับศัตรูทางการเมืองของราชสำนัก" เขาหยุดพูดอีกครั้งเหมือนกำลังระลึกถึงบางสิ่งที่เจ็บปวด ก่อนจะพูดออกมาอีกครั้ง "แต่ความจริงแล้วสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการวางแผนของผู้ที่หวังจะโค่นล้มตระกูลหยาง พวกเขาใช้ข่าวลือและหลักฐานที่ปลอมขึ้นมาเพื่อทำให้ตระกูลหยางดูเหมือนเป็นกบฏ แล้วใส่ร้ายให้กลายเป็นศัตรูของราชสำนัก" หลี่ของหยาฟัง

แสงตะเกียงน้ำมันส่องริบหรี่ภายในห้องเงียบสงัด หลี่ชิงหยาค่อย ๆ คลี่กระดาษแผ่นบางออก ปลายนิ้วเรียวลากไล้ตามตัวอักษรที่จารึกไว้ แววตาเป็นประกายวาววับสะท้อนแสงไฟราวกับถ้อยคำเหล่านั้นมีความหมายสำคัญยิ่งนัก ทันใดนั้น "อ่านอะไรอยู่หรือ" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเบา ๆ จากริมหน้าต่าง ทำให้ร่างบอบบางสะดุ้งเฮือกหันขวับไปมองอย่างตกใจ พลันสบเข้ากับดวงตาคมเข้มของบุรุษที่ยืนพิงกรอบหน้าต่าง มือไพล่หลังอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าหล่อเหลาฉายรอยยิ้มขี้เล่น "ท่านมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไร!" หลี่ชิงหยาขมวดคิ้ว ม้วนกระดาษเก็บแน่นราวกับกลัวถูกแย่งไปอ่าน "ก็ตั้งแต่เจ้ากำลังทำหน้าตาตั้งใจราวกับจะกลืนกินตัวอักษรนั่นล่ะ" เขายักคิ้วเล็กน้อย ก่อนก้าวเข้ามาใกล้ "หรือว่าเป็นจดหมายของชายใดกัน ข้าจะได้ช่วยอ่านให้" "อย่ามายุ่ง!" นางรีบซุกกระดาษไว้ข้างตัว หันหน้าหนีอย่างถือดีแต่กลับยิ่งกระตุ้นความสนใจของเขา "เช่นนั้น ข้าขอแลกกับอะไรดี" เจิ้นซื่อหมิงเอนตัวลงมาใกล้ เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ "หรือจะให้ข้าคิดเองว่าในจดหมายนั่นมีถ้อยคำรักของเจ้าที่เขียนถึงข้า" "เพ้อเจ้อ!" หลี่ชิงหยาตวัดค้อนใส่แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีเรื่อโ