บททั้งหมดของ พลิกชะตามาทวงแค้น: บทที่ 41 - บทที่ 50

จวนองค์ชายสี่ แม้ร่างกายจะเพิ่งฟื้นจากอาการป่วย แต่หาได้ทำให้บุคลิกองอาจของเขาดูอ่อนแอลงไม่ ใบหน้าคมสันแม้ซีดเซียวเล็กน้อย ทว่าแววตาดำล้ำลึกกลับคมกริบดุจคมมีด ยามทอดมองออกไปนอกศาลา คล้ายกำลังครุ่นคิดเรื่องราวบางอย่าง เขาไปรักษาตัวนานแรมเดือนกลับจวนครั้งนี้สายตามองเห็นสิ่งรอบตัวชัดเจนขึ้น ก่อนหน้านี้สายตาของเขาพร่ามัวในบางครั้งจากอาการป่วยมายาวนาน ชุดคลุมเนื้อดีสีเข้มทับซ้อนกันอย่างประณีต แขนเสื้อกว้างเผยให้เห็นข้อมือเรียวยาวที่เคยซีดเซียวบัดนี้เริ่มกลับมามีเลือดฝาด นิ้วมือแข็งแกร่งถือถ้วยยาสมุนไพรไว้ ทว่าหาได้ยกขึ้นดื่มในทันที หากแต่ใช้ปลายนิ้วไล้ขอบถ้วยเบา ๆ สายลมพัดต้องชายแขนเสื้อพลันนำพากลิ่นหอมเย็นของยาสมุนไพรให้ฟุ้งกระจาย บ่าวรับใช้ที่ยืนอยู่ไม่กล้ากล่าวสิ่งใด เพียงเฝ้ารอคำสั่งอย่างสงบ พวกเขารู้ดีว่าถึงแม้คุณชายจะยังมิหายดี แต่เพียงแค่เขากระดิกนิ้วศัตรูทั้งหลายย่อมมิอาจรอดพ้นเงื้อมมือ รอบตัวเจิ้นซื่อหมิงรายล้อมไปด้วยยอดฝีมือจึงมิอาจปฏิเสธได้ว่าอำนาจในมือของเขามีมากล้นไม่ด้อยกว่าเชื้อพระวงศ์คนอื่น ภายในห้องโถงกว้างเจิ้นซื่อหมิงนั่งบนเก้าอี้ยืดหลังตรงมองดูสง่างามจากชาติกำเนิดไม

พลันเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นด้านหลังของนาง "มีคนบาดเจ็บก็ต้องรีบรักษา หรือเจ้าทนเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาได้ หืม คุณหนูใหญ่" เจิ้นซื่อหมิงเดินนำหน้าพร้อมกับเหล่าองครักษ์รายล้อม มองเลยไปด้านหลังสุดนางพบว่ารั่วหลานก็มากับขบวนนี้ ดวงตามีแววขี้เล่นไม่จางหายไป เจิ้นซื่อหมิงยิ้มบางพลางส่งสัญญาณมือ จากนั้นเหล่าทหารก็เปิดประตูลงไปในห้องลับนำตัวหลิวชุนที่มีเลือดออกมากขึ้นมา "พากลับจวนแล้วตามหมอมาให้เร็วที่สุด" "ขอรับ" เจิ้นซื่อหมิงสั่งให้รั่วหลานเป็นคนนำทางส่วนตัวเขายังคงยืนอยู่ตรงหน้าของหลี่ชิงหยา "เจ้ากลับไปกับข้าก่อน จะกลับจวนด้วยสภาพเปื้อนเลือดเช่นนี้เห็นว่าจะไม่ดีนัก" เขาชี้มือมาที่นาง เมื่อก้มลงมองดูก็เห็นว่าเป็นเช่นนั้นจริง หลี่ชิงหยาจำใจต้องทำตามคำแนะนำของเจิ้นซื่อหมิงกลับจวนองค์ชายสี่ ใบหน้าหล่อสะอาดลอบยิ้มพึงพอใจที่หลี่ชิงหยายอมไปกับเขา เรื่องของวันนี้นางต้องถูกซักไซ้จนหาทางออกไม่ได้แน่ สายลมเย็นพัดผ่านร่างของคนทั้งสามที่เร่งรีบควบม้าเข้าสู่ประตูจวนอ๋องสี่ภายใต้แสงโคมไฟที่ส่องสลัว เงาของพวกเขาทอดยาวไปบนพื้นหิน องครักษ์กระโดดลงจากหลังม้าอย่างว่องไว ก่อนจะอุ้มร่างของหลิวชุนที่บาดเจ็บส

เจ็ดวันผ่านไปที่จวนองค์ชายสี่ บรรยากาศในจวนอ๋องสี่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดต้องต้นไผ่เบา ๆ ด้านนอก ขณะที่ด้านในเรือนรับรองไอชาหอมกรุ่นของชาอู่หลงลอยคลุ้งอยู่เหนือถ้วยกระเบื้องเคลือบ แต่บรรยากาศกลับตึงเครียด คุณชายใหญ่แห่งตระกูลหยางเดินทางมาถึงเมืองหลวงด้วยความเร่งรีบ เขา ก้าวเข้ามาในห้องอย่างสง่างาม ดวงตาคมกริบใต้คิ้วดกหนามองสบกับเจิ้นซื่อหมิงที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว สีหน้าของเขานิ่งสนิทแต่ลึกลงไปในแววตานั้นมีประกายบางอย่างที่ซ่อนเร้น "ไม่ได้พบกันเสียนานน้องสี่ดูสดชื่นขึ้นมาก" น้ำเสียงของหยางเยว่เรียบนิ่งแต่เต็มไปด้วยความหมายแฝงเร้น เจิ้นซื่อหมิงเหลือบมองเขาเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือไปรับถ้วยชาจากสาวใช้แล้วจิบอย่างใจเย็น "นั่นสินะ พี่ใหญ่เยว่เร่งเดินไกลทางคงเหนื่อยมาก" หยางเยว่ยิ้มบางตอบด้วยท่าทางสบาย "ข้าชินแล้ว" หยางเยว่นั่งตรงข้าม ดวงตาเป็นประกายใคร่รู้ "ข่าวที่ข้ามี อาจทำให้ท่านสนใจอยู่ไม่น้อย" ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยต่อ องครักษ์คนสนิทของเจิ้นซื่อหมิงก็เข้ามาคุกเข่ารายงานเสียงหนักแน่น "นายท่าน ข่าวจากเครือข่ายสายของเรายืนยันแล้วว่าตระกูลหยางถูกใส่ร้ายจากขุนนางหลายฝ่าย เบื้อ

กลางดึกเงียบสงัดของจวนตระกูลหลี่หญิงสาวในชุดแพรพรรณเนื้อละเอียดสีเข้มยืนอยู่ใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ สายตาคมกล้าทอดมองเงาสะท้อนในสระ นางมิได้ชื่นชมความงามของพระจันทร์ที่กำลังส่องสว่าง แต่ครุ่นคิดถึงแผนการในใจ ชายผู้หนึ่งน้อมกายลงเบื้องหน้าเงียบงัน คุกเข่าข้างหนึ่งประสานมือคารวะ "คุณหนู ทุกอย่างพร้อมแล้วข้าน้อยจะออกเดินทางคืนนี้" คนที่ซ่งหลินส่งตัวมาขณะนี้แทรกตัวอยู่ตามที่ต่าง ๆ แล้ว เรื่องที่สืบมาได้จึงรวดเร็วภายในเวลาไม่กี่วัน หลี่ชิงหยาพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวเสียงเย็นเยียบแต่แฝงด้วยอำนาจ "ใต้เท้าไป๋ครองตำแหน่งมานานหลายปี บ้านเมืองกลับยากเข็ญราวแผ่นดินแห้งแล้งไร้ฝน บัณฑิตมากความสามารถกลับถูกกีดกัน ผู้เลี้ยงชีพสุจริตกลับถูกบีบบังคับ จวนของเขาใหญ่โตราวกับคฤหาสน์มั่งคั่ง ว่ากันว่าทองคำในเรือนมากพอสร้างสะพานข้ามแม่น้ำ แต่เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงคำร่ำลือ" นางหยุดครู่หนึ่ง ดวงตาทอประกายเฉียบคมขึ้น "ข้าไม่เชื่อในคำเล่าลือ ข้าต้องการความจริง ไปสืบให้แน่ชัดอีกครั้งว่าใต้เท้าไป๋ฉ้อราษฎร์บังหลวงจริงหรือไม่ บันทึกการเงิน เส้นทางค้าขาย คนที่ติดต่อไปมาหาสู่ ทุกสิ่งต้องกระจ่างห้ามมีข้อผิดพ

เกือบหนึ่งเดือนต่อมา ในยามสาย แสงแดดทอดผ่านต้นเหมยหน้าจวนท่ามกลางสายลมเย็นเอื่อย อาจารย์หย่งหยวนก้าวลงจากรถม้าอย่างสง่างาม ท่วงท่าของผู้เฒ่ามากประสบการณ์ยังคงมั่นคง สายตาคมกวาดมองรอบจวนองค์ชายสี่ที่ส่งเกี้ยวไปรับในเขตชายแดนของแคว้นซีหนาน "นานกี่ปีแล้วที่ข้าไม่ได้กลับมาเมืองหลวง" เขาพึมพำเบา ๆ ภาพในอดีตผุดขึ้นในห้วงคิด ครั้งหลังสุดบนภูเขาสูงยามเขาถ่ายทอดความรู้เรื่องเครื่องสมุนไพรให้แก่ศิษย์หญิงนางหนึ่ง มือเล็ก ๆ เคยคัดแยกสมุนไพรด้วยความตั้งใจ คำถามฉลาดเฉลียวของนางยังติดอยู่ในใจเขาเสมอ นางคือคนที่เขายอมรับในพรสวรรค์รองจากหยางเฉี่ยวชิว เจิ้นซื่อหมิงและหยางเยว่เดินออกมาต้อนรับ บุรุษทั้งสองคนโล่งใจที่อาจารย์เดินทางมาถึงจวนโดยปลอดภัย "ท่านอาจารย์เดินทางมาเหนื่อยเขิญพักผ่อนก่อนเถิดขอรับ" หยางเยว่เดินตรงเข้าประคองอาจารย์เขาอาจจะดูเหนื่อยล้าจากการเดินทางแต่ก็ยังไม่อยากพักผ่อน "ข้าไม่เป็นไร องค์ชายมีอาการเป็นอย่างไรบ้าง" อาจารย์หย่งหยวนสังเกตได้ว่าเจิ้นซื่อหมิงมีสีหน้าดีขึ้นกว่าเดิมมากเขาเพียงอยากรู้สถานการณ์ระหว่างรักษาตัวช่วงที่ไม่ได้ดูแล "ข้าทำตามคำแนะนำของท่านอาการเริ่มดีขึ้นเ