Semua Bab สะใภ้กุลธวัชร (แนวดราม่าตบจูบ): Bab 21 - Bab 30

“คุ...คุณชาย…”แสงดาวเห็นแววตาบางอย่างของเขาก็หวาดหวั่น ก่อนที่จะพยายามคิดหาทางออกให้ตัวเอง ทว่าทุกอย่างกลับช้าไปเสียแล้ว เพราะใบหน้าคมคายโน้มเข้ามาใกล้ๆ ดวงตาสองคู่สบประสานนิ่ง ก่อนที่ริมฝีปากหยักได้รูปจะแตะลงบนกลีบปากสีชมพูหวาน และนิ่งไว้อยู่อย่างนั้นเนิ่นนานดั่งจะหยุดทุกสรรพสิ่งรอบกายไม่เว้นแม้แต่ลมหายใจ“ฉันจะลงโทษหล่อนให้สาสม...” เขาผละตัวออกห่างเพียงนิดพร้อมกับพูดเสียงต่ำพร่าแต่เต็มไปด้วยความน่ากลัว ก่อนจะก้มลงไปประกบจูบอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม เขาขยับเขยื้อนเคลื่อนปากด้วยลีลานุ่มนวล แล้วค่อยๆ เพิ่มแรงกดเม้มมากขึ้นเรื่อยๆ จนปากเธอบิดเบี้ยววินาทีนั้นแสงดาวรู้สึกวูบวาบไปทั่วอณูคล้ายถูกกระแสไฟฟ้าหลายโวลต์ช็อตเปรี๊ยะๆ หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งแตกเนื้อสาวเต้นระทึกราวกับกลองสะบัดชัย“ฮื่ม...” ขจรศักดิ์ครางในลำคออย่างพึงใจกับรสชาติหอมละมุนที่จัดจ้านด้านนอก หากข้างในนั้นหวานล้ำสุดจะบรรยาย หม่อมราชวงศ์หนุ่มเริ่มขยับปลายลิ้นร้อนๆ ซอกซอนไปตามช่องว่างของปากบนและล่าง แต่เด็กสาวไม่ยอมง่ายๆ จนเขาต้องกดเคล้าแรงกว่าเดิม“ยะ...อย่า...ค่ะ” แสงดาวมีโอกาสเปล่งเสียงเพียงเท่านั้น ก่อนจะถูกอีกฝ่า

แรงบดเบียดบังคับให้เธอเผยอเปิดปาก ก่อนที่เขาจะค่อยๆ สอดส่ายปลายลิ้นเข้าไปลิ้มชิมความหวานและประกาศความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจนแสงดาวพยายามต่อต้านเท่าที่จะมีโอกาส แต่ไม่ใช่ประท้วงให้เขาหยุด หากกำลังต่อต้านอาการซ่านหวามที่ก่อตัวขึ้นไปทั่วสรรพางค์กาย ความไร้เดียงสาอันแสนแสนบริสุทธิ์และกลิ่นหอมกรุ่นที่ได้สัมผัสทำเอาขจรศักดิ์แทบคลั่ง“อื้อ…คุณชาย…”เด็กสาวตัดสินใจดึงตัวออกห่าง ใบหน้าเบี่ยงหลบจนปากอิ่มเป็นอิสระ หม่อมราชวงศ์หนุ่มแลบลิ้นออกมาเลียรอบริมฝีปากของตัวเองอย่างเสียดาย ก่อนจะลดสายตามาจับจ้องเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายกระโปรงด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม จนคนถูกมองต้องรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทางอย่างสุดอายระคนหวาดหวั่นครั้งนี้เขาระรานรังแกเธอหนักกว่าทุกครั้ง สติกระเจิดกระเจง เพราะรสจุมพิตสวาทของเขาลึกซึ้งและเร่าร้อนอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมากก่อน ถ้าเขาไม่หยุดมีหวังเธอต้องขาดใจตายแน่ๆ“ให้ท่าจนฉันเกือบจะตกหลุมพราง”คำพูดดูถูกดูแคลนดังกล่าวเสมือนดั่งคมมีดกรีดลงกลางเนื้อใจจนแสงดาวปวดร้าว ทำไมเขาถึงใจร้ายแบบนี้นัก เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าปวดลึกๆ ก่อนจะเสมองไปนอกตัวรถเพราะกลัวเขาจะเห็นน้ำตาที่

ขจรศักดิ์เลือกร้านอาหารครัวไทยติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศสบายๆ ด้วยสายลมเอื่อยๆ ที่พัดพาไอเย็นของแม่น้ำสายใหญ่มาปะทะกาย ไม่นานอยุทธ์และศศิธรก็มาถึง ทำให้สถานการณ์อันอึมครึมระหว่างขจรศักดิ์และแสงดาวผ่อนคลายลง“อยากทานอะไรสั่งเต็มที่เลยนะดาว ถ้าอยากห่อกลับบ้านก็บอกพี่ เดี๋ยวพี่จัดให้เอง เอาให้เจ้ามือกระเป๋าฉีกไปเลย” ศศิธรลอยหน้าลอยตาบอก โดยไม่สนใจว่าเจ้าภาพจะเต็มใจจ่ายหรือไม่“จะดีเหรอคะพี่นวล” แสงดาวเอนตัวไปกระซิบถามเบาๆ พอได้ยินกันสองคน“ดีสิ ค่าอาหารแค่นี้ คุณ ‘ศา-ลา-วัด’ เขาจ่ายได้สบายอยู่แล้ว” หญิงสาวเหลือบตาขึ้นมองอยุทธ์ที่กำลังทำหน้าละห้อย และเธอยังได้เห็นแววตาบางอย่างที่ขจรศักดิ์มองแสงดาว“ผมกินเบี้ยหวัดแผ่นดินเองนะครับ ไม่ได้มีเงินถุงเงินถัง มื้อนี้เงินเดือนผมทั้งเดือนเลยนะคุณ” คนจ่ายโอดครวญแล้วหันไปสะกิดเพื่อน “นายช่วยหน่อยสิ ปลายเดือนแบบนี้ข้าราชการอย่างฉันกรอบจริงๆ”“เรื่องอะไรล่ะ คุณนวลอยากให้นายเลี้ยงไม่ใช่รึ ใจป้ำหน่อยสิ” ขจรศักดิ์ตบบ่าเพื่อนรัก และรู้อยู่แล้วว่าอยุทธ์ไม่ได้จนอย่างที่ปากว่า เพราะฐานะทางบ้านก็ไม่ต่างจากเขาเลยสักนิดเมื่ออาหารถูกลำเลียงมาจนหมด ทั้งสี่ก็ล

“แต่ท่านชายคงคิดดีแล้ว ที่ส่งแม่ดาวไปเรียน แล้วหล่อนอย่าทำให้ท่านชายผิดหวังเสียล่ะ” ประโยคท้ายหม่อมวิลัยหันไปกำชับ แสงดาวจึงเงยหน้าขึ้นตอบแบบเจียมเนื้อเจียมตัว“ค่ะ ดาวจะตั้งใจเรียนและใช้เงินประหยัดที่สุด บางทีอาจจะต้องหางานพิเศษทำเพื่อจะไม่เป็นการรบกวนท่านชายมากเกินไป” เธอตอบคำถามของขจรศักดิ์ไปในตัว แต่ดูเหมือนหม่อมราชวงศ์หนุ่มจะยังคงหน้าบึ้งตึงอยู่เช่นเดิม“ดูแล้วกัน ถ้าเรียนหนักมากก็เรียนอย่างเดียว ท่านชายท่านเต็มใจอยู่แล้ว” หม่อมวิลัยบอกอย่างเมตตา ในขณะที่หัวใจแกร่งของคนอารมณ์บูดเริ่มรุ่มร้อนอย่างหาสาเหตุไม่ได้“ถ้าอยากจะช่วยจริงๆ เรียนที่เมืองไทยก็ได้ ทำไมต้องวิ่งไปไกลถึงเมืองนอก”“ดิฉันเรียนท่านชายแล้ว แต่ท่านอยากให้ไปนี่คะ” เธออธิบาย แต่ขจรศักดิ์ตีความหมายว่าอีกฝ่ายแก้ตัวเพราะอยากไปเรียนเมืองนอกเพื่อยกระดับฐานะตัวเอง“เหอะ...เชื่อได้รึ บางทีหล่อนกับแม่อาจจะวางแผนทำอะไรสักอย่าง ใครจะไปรู้” หม่อมราชวงศ์หนุ่มมองร่างแน่งน้อยอย่างดูแคลน ผู้เป็นอาเห็นท่าทีหลานชายที่แสดงออกก็ถอนหายใจเบาๆ“อาว่าเราทานข้าวแช่กันก่อนดีไหม อารมณ์จะได้เย็นลง” หม่อมวิลัยตัดบทสนทนาของทั้งสอง แต่ร่างสูงลุกขึ้

ความหฤหรรษ์แสบซ่านถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ทั้งหม่อมราชวงศ์หนุ่มและเด็กสาวต่างพากันครางซี๊ดซ๊าดแข่งกันอย่างสุดจะกลั้น จวบจนกระทั่งบทเพลงแห่งรักบรรเลงมาถึงท่วงทำนองสุดท้าย ทั้งสองก็ทรุดตัวลงกอดกันแน่นในที่สุดแสงดาวเจ็บร้าวไปทั้งตัวกับความบอบช้ำที่ได้รับ จนเวลาผ่านไปนานหลายวินาที ลมหายใจหอบถี่ก็เข้าสู่ภาวะปกติ ขจรศักดิ์เห็นร่างงามไม่เคลื่อนไหว จึงเหยียดยิ้มพร้อมทั้งยกตัวห่าง ดวงตาคมมองดวงหน้าอันไร้ซึ่งความรู้สึกที่ไม่ยอมมองมายังเขาแม้เพียงหางตา ทำให้ชายหนุ่มหน้าตึงขึ้นมาทันที“ดีใจจนพูดไม่ออกเลยหรือที่ฉัน ‘เผลอตัวร่วมรัก’ กับหล่อน”น้ำเสียงเยาะๆ แกมเย้ยหยันดังกล่าว เสมือนดั่งลูกธนูอันแหลมคมที่อาบยาพิษพุ่งทะยานแหวกมวลอากาศเข้ามาเจาะบริเวณตรงกลางหัวใจดวงน้อยอย่างจัง กระนั้นก็ไม่มีเสียงโต้ตอบใดๆ จากเด็กสาวกลับมา“อย่าคิดว่าจะมีสิทธิ์ต่อลองอะไรกับฉันได้นะ เพราะฉันคงลืมตัวแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” พูดเหมือนรังเกียจ หากแต่อ้อมแขนกลับไม่ยอมคลาย มิหนำซ้ำยังกอดกระชับแนบแน่นกว่าเดิม แสงดาวหันหน้ามามองช้าๆ ด้วยความเจ็บร้าวในใจ“ถ้าได้สติแล้วก็ลงไปจากตัวดิฉันสักที ดิฉันขยะแขยงคุณชายเป็นที่สุดแล้วเวลาน